Met de pen in de hand

Afgelopen week­end las ik een boek met de pen in de hand. De bedoel­ing was dat ik streep­jes zou zetten bij belang­wekkende pas­sages of dat ik meteen mijn gedacht­en op kon schri­jven wan­neer de tekst daar aan­lei­d­ing toe gaf. Dat heb ik gedaan. Maar ik kon het niet lat­en om tevens druk- of zetfouten te mark­eren.

Dit is de oogst:

zou’ in plaats van ‘zo’ — p.54
ofwel ‘zei’ moet weg, ofwel ‘gezegd’ — p.73
‘ze’ is weggevallen — p.86
‘had’ moet weg — p.114
‘buiten­lands’ mist een ‘e’ op het eind — p.145
‘daad­weke­lijk’ mist een ‘r’ — p.156
‘van’ ont­breekt — p.172
‘dat dat’ is 1x dat teveel — p.197
‘kijken staren’ is ofwel ‘kijken’, ofwel ‘staren’ — p.203

Niet echt schokkend voor een boek dat 270 bladz­i­jdes telt. Toch? Wel is het zo dat ik weet dat mijn overzicht niet com­pleet is. Ik zal heus het een en ander over het hoofd hebben gezien. Daar­naast heb ik een aan­tal fouten gevon­den die betrekking hebben op de interne log­i­ca van het ver­haal (meer daarover mor­gen). Die heb ik niet meegeteld.

Voor de meeste blog­gers onder ons zal het herken­baar zijn dat veel fout­jes pas opvallen wan­neer je de blog­post online hebt gezet. Plots lijkt het of er in een maagdelijk koren­veld her en der lelijke vogelver­schrikkers opduiken. Hoe kun je die eerder niet gezien hebben? Snel ga je aan de slag om de tekst voor een zoveel­ste keer te cor­rigeren.

Van een uit­gev­er­ij mag je verwacht­en dat zij serieus redi­geren voor­dat ze een man­u­script naar de drukker sturen. Daar­na wordt het cor­rigeren een kost­bare aan­gele­gen­heid. Daarom lijkt me dat elke type­fout er een­t­je te veel is. En zo bezien is het lijst­je best wel lang. Wat niet wil zeggen dat het boek eron­der te lij­den heeft. Daarover mor­gen meer. Of had ik dat al gezegd?

~ ~ ~

[Update: het is inmid­dels mor­gen gewor­den. Dus hier meer daarover.]

~ ~ ~

  • Of het waar is, weet ik niet maar ik heb het idee dat in mod­ernere uit­gaven er meer typo’s zit­ten dan in oud­ere exem­plaren. Door het vele beeld­schermlezen is er wel iets veran­derd in ons lezen en daarmee ook in ons schri­jven, ver­moed ik zo. Miss­chien alle­maal flauwekul maar zo voelt het.
    Als ik een typo in een Engelse tekst vind, ben ik alti­jd een beet­je trots op mijzelf dat ik die taal zo goed denk te ken­nen dat ik zo’n fout eruit kan halen. In het Ned­er­lands zit ik me alleen hooghar­tig te erg­eren.

    • Zon­der dat ik het kan onder­bouwen heb ik het­zelfde gevoel. Alsof er vroeger meer tijd en aan­dacht aan gegeven werd. Of dat men min­der aflei­d­ing had tij­dens het redi­geer­w­erk. Zou er onder­zoek naar zijn gedaan?
      En dat van die typo vin­den in een Engelse tekst. Herken­baar 😉

  • Herken­baar, een van de pijn­pun­ten van mijn eigen ver­talin­gen is dat de eerste keer dat ik het boek lees nadat het is uit­gegeven zetduiv­elt­je lelijk opspeelt. En dat ondanks dat we met meerdere mensen zow­el van beeld­scherm als van papi­er lezen en cor­rigeren. Ik heb het zelfs een keer meege­maakt dat ik bij een pre­sen­tatie werd aange­spro­ken op een fout die, zo bleek achter­af, niet in het defin­i­tieve Word-bestand stond maar wel in de PDF die aan de hand daar­van werd gemaakt. Span­nend ver­haal leverde dat trouwens op: Big­gles en het raad­sel van de geüni­formeerde vraagtekens.

    • Dat is wel heel apart, een zetfout die er pas lat­er insluipt. Voor­waar een goed onder­w­erp voor een span­nend ver­haal!
      Maar het bli­jft een merk­waardig fenomeen dat die fouten na pub­li­catie ineens zo aan­wezig zijn. En waarom je ze tot die tijd niet ziet. En ook nog eens een heel irri­tant fenomeen boven­di­en.

  • Dat herken ik wel, hoor! Ergens vraag je je af hoe snel een man­u­script is geredi­geerd en wat drukklaar is gemaakt. Tegelijk­er­ti­jd: tij­dens mijn stage bij een uit­gev­er­ij zag ik eerder een fout over het hoofd wan­neer ik van een com­put­er­scherm las dan wan­neer ik een man­u­script printte. Van naar een scherm staren kri­jg je niet alleen vierkante, maar ook ver­moei­de ogen.

    Ik kan het niet lat­en om op mijn beurt even heel flauw te zijn:

    teveel = te veel (alleen als ‘teveel’ een zelf­s­tandig naam­wo­ord is, wordt het aaneengeschreven)

    • Je hebt gelijk. Wan­neer je een tekst uit­print en ver­vol­gens door­leest zie je aller­lei fouten opdoe­men die je tot dan niet zag op het scherm. Ook weer zo bij­zon­der. Maar ik neem aan dat ze bij een uit­gev­er­ij de drukproeven doorne­men op fouten voor­dat ze de defin­i­tieve ver­sie van een boek naar de winkel sturen.
      Maar nog­maals, ik begri­jp best wel dat er alti­jd fout­jes doorheen glip­pen. Ik wilde gewoon een blog­je schri­jven als opmaat naar de vol­gende dag met de besprek­ing van De val van Jakob Duikel­man, want dat was natu­urlijk het boek waar ik het hier over heb.

      En op een nette manier aangeven dat er een fout in de tekst is ges­lopen is nooit flauw wat mij betre­ft. Zek­er niet in de con­text van deze blog­post. Dank je voor de cor­rec­tie plus uit­leg 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets