Ouderlijk huis

Op oude­jaars­dag waren we in Bra­bant. Bij mijn ouders. Ondanks dat ze nu alweer enke­le jaren in hun nieu­we rij­tjes­huis wonen kan ik er moei­lijk wen­nen. Hemels­breed zijn ze dan maar zo’n vijf­tig meter opge­scho­ven (van de ene hoek in de straat tot bij­na de ande­re hoek) toch voel ik me er niet thuis. In het vori­ge huis had ik gewoond van­af de zes­de klas lage­re school tot aan het moment dat ik op mezelf ging wonen. Daar kon ik bij elk bezoek de trap oplo­pen om zoge­naamd boven naar het toi­let te gaan alleen maar zodat ik even stie­kem in mijn oude slaap­ka­mer de geu­ren van het ver­le­den kon opsnui­ven.

In het nieu­we huis, wat qua inde­ling exact het­zelf­de is als het vori­ge huis, kan ik ook naar boven lopen. Maar waar ‘mijn’ slaap­ka­mer zou moe­ten zijn is slechts een ruim­te die niets met mijn jeugd van doen heeft. Zelfs de meu­bels die mee ver­huisd zijn kun­nen me niet hel­pen. Het lijkt of ze ont­hecht zijn. Aan de keu­ken­ta­fel geze­ten komen geen beel­den terug van de ontel­ba­re keren dat ik in een ande­re keu­ken aan dezelf­de tafel heb gege­ten met mijn vader, moe­der en jon­ge­re broer.

Het klok­je tikt thuis niet meer zoals het ner­gens tikt.

Mijn geschie­de­nis zit gevan­gen in een ouder­lijk huis waar ik niet meer bij kan.

~ ~ ~

6 Replies to “Ouderlijk huis”

  1. Ow, een beet­je jam­mer hé van dat ouder­lij­ke huis…

    Beantwoorden

    1. Ja, dat vind ik ook elke keer dat ik eraan voor­bij rij naar mijn ouders toe.

      Beantwoorden

  2. Dat is nou ook frap­pant dat je dit van­daag blogt. Ik had name­lijk van­mid­dag ook een heel sterk beeld van mijn ouder­lijk huis. Het huis dat ik vorig jaar ver­kocht heb omdat mijn ouders niet meer leven en mijn broer en ik er geen belang­stel­ling voor had­den. Wel heel raar dat ande­re men­sen daar nu hun geschie­de­nis aan het maken zijn ter­wijl daar mijn ver­le­den ligt en ik er niet meer kan komen. Zo zat ik te mij­me­ren en nu van­avond lees ik dit. Zal wel iets met oud-en-nieuw te maken heb­ben.

    Beantwoorden

    1. Goh, dat is inder­daad wel heel toe­val­lig. Maar het lijkt dat we het­zelf­de voe­len bij het afge­sne­den zijn van een deel van je jeugd omdat het huist in een huis waar je niet meer in kunt.

      Beantwoorden

  3. Het blijft altijd zoals het was. In je hoofd. 😉

    Beantwoorden

    1. Dat wel, maar dat hoeft niet altijd vro­lijk te stem­men.
      Ik kreeg het vol­gen­de citaat via twit­ter door naar aan­lei­ding van deze blog­post:
      ‘Het treu­rig­ste gevoel dat ik ken, is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat.’ — Rudy Kous­broek

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *