Press "Enter" to skip to content

Ouderlijk huis

Op oude­jaars­dag waren we in Bra­bant. Bij mijn ouders. Ondanks dat ze nu alweer enke­le jaren in hun nieu­we rij­tjes­huis wonen kan ik er moei­lijk wen­nen. Hemels­breed zijn ze dan maar zo’n vijf­tig meter opge­scho­ven (van de ene hoek in de straat tot bij­na de ande­re hoek) toch voel ik me er niet thuis. In het vori­ge huis had ik gewoond van­af de zes­de klas lage­re school tot aan het moment dat ik op mezelf ging wonen. Daar kon ik bij elk bezoek de trap oplo­pen om zoge­naamd boven naar het toi­let te gaan alleen maar zodat ik even stie­kem in mijn oude slaap­ka­mer de geu­ren van het ver­le­den kon opsnui­ven.

In het nieu­we huis, wat qua inde­ling exact het­zelf­de is als het vori­ge huis, kan ik ook naar boven lopen. Maar waar ‘mijn’ slaap­ka­mer zou moe­ten zijn is slechts een ruim­te die niets met mijn jeugd van doen heeft. Zelfs de meu­bels die mee ver­huisd zijn kun­nen me niet hel­pen. Het lijkt of ze ont­hecht zijn. Aan de keu­ken­ta­fel geze­ten komen geen beel­den terug van de ontel­ba­re keren dat ik in een ande­re keu­ken aan dezelf­de tafel heb gege­ten met mijn vader, moe­der en jon­ge­re broer.

Het klok­je tikt thuis niet meer zoals het ner­gens tikt.

Mijn geschie­de­nis zit gevan­gen in een ouder­lijk huis waar ik niet meer bij kan.

~ ~ ~

6 Comments

  1. Anna 3 januari 2015

    Ow, een beet­je jam­mer hé van dat ouder­lij­ke huis…

    • Peter Pellenaars 4 januari 2015

      Ja, dat vind ik ook elke keer dat ik eraan voor­bij rij naar mijn ouders toe.

  2. Niek 3 januari 2015

    Dat is nou ook frap­pant dat je dit van­daag blogt. Ik had name­lijk van­mid­dag ook een heel sterk beeld van mijn ouder­lijk huis. Het huis dat ik vorig jaar ver­kocht heb omdat mijn ouders niet meer leven en mijn broer en ik er geen belang­stel­ling voor had­den. Wel heel raar dat ande­re men­sen daar nu hun geschie­de­nis aan het maken zijn ter­wijl daar mijn ver­le­den ligt en ik er niet meer kan komen. Zo zat ik te mij­me­ren en nu van­avond lees ik dit. Zal wel iets met oud-en-nieuw te maken heb­ben.

    • Peter Pellenaars 4 januari 2015

      Goh, dat is inder­daad wel heel toe­val­lig. Maar het lijkt dat we het­zelf­de voe­len bij het afge­sne­den zijn van een deel van je jeugd omdat het huist in een huis waar je niet meer in kunt.

  3. Monique 7 januari 2015

    Het blijft altijd zoals het was. In je hoofd. 😉

    • Peter Pellenaars 7 januari 2015

      Dat wel, maar dat hoeft niet altijd vro­lijk te stem­men.
      Ik kreeg het vol­gen­de citaat via twit­ter door naar aan­lei­ding van deze blog­post:
      ‘Het treu­rig­ste gevoel dat ik ken, is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat.’ — Rudy Kous­broek

Laat een reactie achter op Anna Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *