Gewoon doe het!

De eerste meters naar buiten zijn de zwaarste, zo las ik ooit over het hard­lopen. Dat klopt hele­maal. Toen ik een­maal meerdere keren per week ging trainen viel het me op dat ik veel meer moeite had om op een doorde­weekse avond te gaan ren­nen vergeleken met de zondagocht­end. Vooral als ik eerst bij thuiskomst meteen aan het avon­de­ten begon was ik daar­na niet meer naar buiten te kri­j­gen. Maar ook even plaat­sne­men aan de keukentafel om met een kop koffie de dag door te spreken is al fataal.

Nu heb ik het alweer lan­gere tijd onder de knie. Zolang ik maar uiter­lijk om zeven uur ’s avonds thuis ben ga ik hard­lopen. Lat­er vind ik niet fijn want ik eet nooit van­tevoren en als ik dan kies voor eerst te gaan hard­lopen en daar­na pas te gaan eten voelt dat niet fijn. Dus dat is de regel gewor­den: staat er ’s avonds een train­ingsrond­je gep­land, dan zorg ik ervoor op tijd thuis te zijn. Lukt dat, dan is het zorg om zo snel mogelijk mezelf om te kle­den en weer naar buiten te gaan. Weer of geen weer. Net zoals in die com­mer­cials.

Gewoon doe het!

En vol­houden.

Je zult zien dat het vanzelf makke­lijk­er wordt. Met een beet­je geluk bereik je zelfs een (omslag)punt dat je al op je werk gaat uitzien naar dat rond­je ren­nen van die avond. Je kunt haast niet wacht­en je laat­ste klus van de werkdag af te ron­den en naar huis te gaan. Daar staan je ren­schoe­nen  al te trap­pe­len van ongeduld. Heer­lijk!

Tot­dat je ziet dat het schema aangeeft dat er vanavond slechts 4 km gerend hoeft te wor­den. Ik moet toch nog erg wen­nen aan dat nieuwe plan van Sportrusten.

run20150114

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets