Diep in mijn hart lonkt nog altijd die brommer

Waarschi­jn­lijk zal ik een jaar of twaalf, der­tien zijn geweest. Ik weet het niet meer pre­cies. Alleen dat het rond de tijd was dat we net waren ver­huisd naar ons nieuwe oud­er­lijk huis wat het inmid­dels niet meer is. Maar dat is een ander ver­haal. Nu ga ik jul­lie iets vertellen over een brom­mer en een klein kerelt­je die elka­ar tegenkwa­men toen het kerelt­je op een van zijn verken­ningstocht­en in de nieuwe buurt plots een cross­baan opfi­et­ste waar opgeschoten jon­gens opgevo­erde brom­mers bere­den. Sto­er waren ze en ik was meteen jalo­ers. Of ik ook een keert­je wilde?

De korte ver­sie is dat ik nog nooit op zo’n ding gezeten had en veel te veel gas bleef geven. Ook in de bocht van de cross­baan waar ik met hoge snel­heid uitvloog. Brom­mer en kerelt­je wis­ten het er met alle geluk van de wereld zon­der al te veel kleer­scheuren vanaf te bren­gen.

De lange ver­sie is dat ik sinds­di­en nooit meer op zo’n ding gekropen ben. Ik verk­laar het alti­jd door te zeggen dat ik hele­maal niets geef om de gemo­toriseerde ver­sie van ver­vo­ersmid­de­len. Maar diep in mijn hart is er nog steeds dat kerelt­je dat graag weg zou rij­den op zo’n opgevo­erde brom­mer. Het is daarom dat ik in het geniep toch begonnen ben aan de serie Sons of Anar­chy over de gelijk­namige motor­club. Ook omdat ik soms geen zin meer heb om alti­jd net­jes vol­gens de regels te lev­en. Even­t­jes maar. Dan is die anar­chis­tis­che bui weer voor­bij.

soa
Sons of Anar­chy

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets