20150209 — maandag

Rouw werk

Ik las:

Grief-work. It sounds such a clear and solid con­cept, with its con­fi­dent two-part name. But it is fluid, slip­pery, meta­morp­hic. Some­ti­mes it is pas­si­ve, a wai­ting for time and pain to dis­ap­pear; some­ti­mes acti­ve, a con­scious atten­ti­on to death and loss and the loved one; some­ti­mes neces­sa­ri­ly dis­trac­ti­ve […] And you have never done this kind of work befo­re. It is unpaid, and yet not volun­ta­ry; it is rigorous, yet the­re is no over­seer; it is skil­led, yet the­re is no appren­ti­ceship. And it is hard to tell whe­ther you are making pro­gress; or what would help you do so.
[p.104–105, Levels of life, Juli­an Barnes]

en van­avond ging de tele­foon, en het was mijn moe­der, en die heeft een zus, en die heeft een doch­ter, en die heeft niet lan­ger een echtgenoot…

Ales Krivec | Unsplash.com
Ales Kri­vec | Unsplash.com