Werknemerstevredenheidsonderzoek

Wan­neer we de vorige enquete had­den gehad, vroeg een nieuwe col­le­ga ons tij­dens de lunch. We keken hem een beet­je mee­warig aan. Met zijn povere zeven dien­st­jaren had hij natu­urlijk nog niets meege­maakt. De ploeg­baas, een oude rot in het vak, ging er eens goed voor zit­ten. Luis­ter jochie, zo begon hij, dit speelde zich alle­maal af in de tijd van pot­lood en papi­er. Iets waar­van jij je natu­urlijk geen voorstelling meer kunt mak­en. Iedereen moest lachen.

Niet veel lat­er zat­en we gebo­gen over een for­muli­er waar­bij het de kun­st was om met een slecht­geslepen pot­lood minieme rond­jes in te kleuren om aan te geven hoe tevre­den wij in het alge­meen en nog vak­er in het bij­zon­der waren. Het ver­rader­lijke zat ‘m in de meer­maals ver­melde waarschuwing dat iedere overtred­ing in de vorm van uitsch­i­eters buiten de lijn­t­jes de gehele oefen­ing als niet meer geldig zou clas­si­fi­ceren. In het zweet des aan­schi­jns van PZ probeer­den wij vast­ber­aden maar met onva­ste hand zo goed en kwaad als mogelijk ons bedri­jf te rat­en.

Ergens halver­wege de ons gegunde tijd viel iemand van zijn stoel. En na afloop kre­gen we een appel voor de dorst. Bij de koffiehoek zag ik onze nieuwe col­le­ga terug. Hij had het doorstaan en hoorde er nu echt hele­maal bij. Maar ook voor mij, die toch al eens eerder in lang vervlo­gen tij­den zulk een onder­zoek had meege­maakt, was het opnieuw een bij­zon­dere ervar­ing geweest. Een­t­je die me nog lang zal bijbli­jven bedacht ik toen ik een aan­teken­ing in mijn agen­da maak­te. Daar­na ging ik over tot de orde van de werkdag.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets