Vogeltje, wat klim je hoog

Van­uit mijn stu­deer­ka­mer heb ik uit­zicht op een rij­tje hoge bomen. Alle­maal zijn het exem­pla­ren die het blad laten val­len in de herfst om er de gehe­le win­ter kaal en sta­ke­rig bij te staan. Ergens vind ik dat niet logisch. Je zou ver­wach­ten dat juist in de kou­de peri­o­de van het jaar zo’n dicht bla­der­dek brood­no­di­ge warm­te geeft. Maar hé, ik ben moe­der natuur (of wie er dan ook ver­ant­woor­de­lijk voor mag zijn) niet die dit alle­maal ver­zon­nen heeft. Hoe dan ook, deze och­tend had ik de kans om een klein vogel­tje te vol­gen in zijn/haar poging om de top van een dezer bomen te berei­ken zon­der daar­voor gebruik te maken van de vleu­gels die (laten we het maar op) moe­der natuur (hou­den) ooit met de bes­te bedoe­lin­gen had uit­ge­deeld aan onze gever­de vriend.

Eerst dacht ik nog dat het een eek­hoorn was. Maar dan een­tje waar­van de staart om mij onbe­ken­de rede­nen was geam­pu­teerd. Dat zou pas echt bij­zon­der blog­ma­te­ri­aal zijn geweest. Helaas, het bleek om een vogel­tje te gaan. En ik zeg vogel­tje omdat het beest­je erg klein was en de afstand te groot om uit te maken wel­ke soort hier nu pre­cies bezig was langs de stam omhoog te hup­sen. Toen ik door had dat het een vogel­tje betrof voel­de ik een steek van jaloe­zie, of mis­schien wel erger­nis. Eigen­lijk twee. Aller­eerst omdat het vogel­tje zo behen­dig en ogen­schijn­lijk moei­te­loos met klei­ne spron­ge­tjes die stam bedwong. Maar nog meer van­we­ge het feit dat hij/zij geze­gend was met vleu­gels en ze dan toch onge­bruikt op zijn/haar rug liet. Als ik van die din­gen had dan wist ik het wel!

Ter­wijl het vogel­tje onver­stoor­baar zijn/haar weg omhoog afleg­de en ik dat van­uit mijn stu­deer­ka­mer gade­sloeg was het onder­tus­sen een komen en gaan van aller­lei ande­re vogels. Luid kwet­te­rend kwa­men ze van hein­de en ver (weet ik niet zeker trou­wens) aan­ge­vlo­gen, gin­gen even op een tak zit­ten, kwet­ter­den nog wat meer en vlo­gen weer weg om plaats te maken voor een nieu­we lading vogels. Maar geen enke­le besloot naar de voet van de stam te gaan om daar ook een poging te wagen hup­send langs de stam de top te gaan opzoe­ken. Alleen dat ene vogel­tje dat inmid­dels bij­na het eind­punt had bereikt.

Ik stond op van mijn bureau­stoel en ging voor het raam staan zodat ik het schouw­spel beter in me op kon nemen. Nog twee meter voor­dat het vogel­tje er zou zijn. Wat zou er dan gebeu­ren?

Het werd een anti-cli­max. Een­maal boven aan­ge­ko­men keek het vogel­tje wat om zich heen, sloeg als­nog de vleu­gels uit en ver­dween. Beteu­terd bleef ik nog een tijd­je staan kij­ken. Maar het vogel­tje kwam niet meer terug. Ook de ande­re vogels ble­ken gevlo­gen.

Weer ach­ter mijn pc geze­ten vorm­de zich een mooie meta­foor in mijn hoofd waar­in het vol­har­den­de vogel­tje een hoofd­rol speel­de. Drif­tig begon ik een nieu­we blog­post te tik­ken tot­dat ik me ineens rea­li­seer­de dat ik zo goed als zeker een boom­kle­ver had gezien. Zo bij­zon­der was het dus niet wat ik gezien had. En bij nader inzien sloeg die hele meta­foor ook ner­gens op. Echt balen dat het geen eek­hoorn met geam­pu­teer­de staart was geweest. Dan had hier een heel ander blog­post gestaan.

boomklever

Bonus­lo­te­rij
50books – jaar 2015 – vraag 11

2 reacties op “Vogeltje, wat klim je hoog”

Reacties zijn gesloten.