Beestachtig mooi

Laten we eerst maar weer eens begin­nen met een zoveel­ste beken­te­nis: ik kan niet zo goed tegen dode die­ren. Eer­der deze week vond ik bij­voor­beeld een lang­uit gestrek­te (lang uit­ge­strek­te?) kik­ker naast de vij­ver. Mors­dood. Maar schijn­baar pas onlangs het tij­di­ge voor het eeu­wi­ge ver­wis­seld want zo goed als hele­maal gaaf. Het leek of het beest me door­drin­gend met open­ge­sper­de ogen aan­keek. Als­of ik mede­schul­dig was aan zijn over­lij­den. Met afge­wen­de blik schep­te ik hem op en liet hem zacht in de groen­bak glij­den. Ander voor­beeld: nog niet zo lang gele­den zat ik hei­me­lijk met mijn klein­kin­de­ren mee te snik­ken toen een van hun konij­nen was over­le­den. Diep van bin­nen begon­nen zich aller­lei emo­ties los te maken waar­door ik me genood­zaakt voel­de de eer­ste de bes­te smoes aan te grij­pen om de kamer te kun­nen te ont­vluch­ten.

Het was daar­om een vreem­de gewaar­wor­ding toen ik van­daag in Muse­um Arn­hem na het bezoe­ken van de ten­toon­stel­ling Geaar­de kunst. Door de Staat gekocht ’40-’45 in een vol­gen­de expo­si­tie­ruim­te plots oog in oog stond met een dood konijn.

IMG_3699

IMG_3700

Ik was terecht­ge­ko­men in het grens­ge­bied van sie­ra­den en taxi­der­mie:

In de ten­toon­stel­ling Beau­ty of the Beast zijn (mode)accessoires, sie­ra­den en instal­la­ties te zien waar­in die­ren zijn ver­werkt. De ont­wer­pers hier­van gebrui­ken voor hun wer­ken die­ren die zijn gedood door het ver­keer (road­kill), res­taf­val uit de vlees­ver­wer­king en gedood onge­dier­te. Hier­mee stel­len zij de rela­tie tus­sen mens en dier ter dis­cus­sie. Aan de ene kant wordt vlees gege­ten, onge­dier­te gedood en wor­den leren schoe­nen gedra­gen. Aan de ande­re kant bestaat er veel weer­stand tegen bont, bio-indu­strie en de jacht. Waar­om wordt de ene muis lief­de­vol ver­zorgd als huis­dier en ein­digt de ande­re in een val?
[tekst Muse­um Arn­hem]

Merk­waar­di­ger­wijs luk­te het me nu wel om onbe­kom­merd en vol­op gecon­cen­treerd naar dit opge­zet­te kop­je te kij­ken. Geen knoop in mijn maag. Geen tra­nen in de ogen. Ook niet toen ik toch nog wel een beet­je hui­ve­rig ver­der liep. Alleen maar veel ver­ba­zing en groei­en­de bewon­de­ring voor de wij­ze waar­op ver­schil­len­de kun­ste­naars deze dode die­ren een twee­de leven heb­ben gege­ven.

IMG_3706

IMG_3719

IMG_3720

IMG_3725

IMG_3723

IMG_3730

IMG_3732

IMG_3733

De ten­toon­stel­ling Beau­ty of the Beast is nog te zien tot en met 10 mei 2015 in Muse­um Arn­hem.

4 reacties

    • En dat is het ook. Het geeft echt een ver­vreem­dend effect om dode die­ren op deze manier ‘ver­werkt’ te zien tot kunst. Toen ik later nog wat meer foto’s zat te bekij­ken die ik geno­men had, kreeg ik toch bij som­mi­gen wat twij­fel of het wel res­pect­vol tegen­over het dier was. Beet­je dub­bel gevoel dan toch nog, uit­ein­de­lijk.

  1. Vre­se­lijk. Ik kan er niet naar kij­ken en vind me dan ook vele malen meer in het eer­ste gedeel­te van deze blog­post. Afschu­we­lij­ke ten­toon­stel­ling.
    En een dood konijn! Die eer­ste foto. Had je niet even kun­nen waar­schu­wen, zoals soms bij een bespre­king van een boek dat ver­der­op ook het ein­de wordt ont­huld?

    • Ik heb wel zit­ten den­ken over een waar­schu­wing voor­af, maar vond het uit­ein­de­lijk van­we­ge het effect beter om het niet te doen. Zodat het ‘shock-effect’ mis­schien gelijk zou zijn als mijn erva­ring toen ik onver­hoeds die ruim­te bin­nen kwam bin­nen­ge­lo­pen. Bij deze als­nog mijn excu­ses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *