Beestachtig mooi

Laten we eerst maar weer eens beginnen met een zoveelste bekentenis: ik kan niet zo goed tegen dode dieren. Eerder deze week vond ik bijvoorbeeld een languit gestrekte (lang uitgestrekte?) kikker naast de vijver. Morsdood. Maar schijnbaar pas onlangs het tijdige voor het eeuwige verwisseld want zo goed als helemaal gaaf. Het leek of het beest me doordringend met opengesperde ogen aankeek. Alsof ik medeschuldig was aan zijn overlijden. Met afgewende blik schepte ik hem op en liet hem zacht in de groenbak glijden. Ander voorbeeld: nog niet zo lang geleden zat ik heimelijk met mijn kleinkinderen mee te snikken toen een van hun konijnen was overleden. Diep van binnen begonnen zich allerlei emoties los te maken waardoor ik me genoodzaakt voelde de eerste de beste smoes aan te grijpen om de kamer te kunnen te ontvluchten.

Het was daarom een vreemde gewaarwording toen ik vandaag in Museum Arnhem na het bezoeken van de tentoonstelling Geaarde kunst. Door de Staat gekocht ’40-’45 in een volgende expositieruimte plots oog in oog stond met een dood konijn.

IMG_3699

IMG_3700

Ik was terechtgekomen in het grensgebied van sieraden en taxidermie:

In de tentoonstelling Beauty of the Beast zijn (mode)accessoires, sieraden en installaties te zien waarin dieren zijn verwerkt. De ontwerpers hiervan gebruiken voor hun werken dieren die zijn gedood door het verkeer (roadkill), restafval uit de vleesverwerking en gedood ongedierte. Hiermee stellen zij de relatie tussen mens en dier ter discussie. Aan de ene kant wordt vlees gegeten, ongedierte gedood en worden leren schoenen gedragen. Aan de andere kant bestaat er veel weerstand tegen bont, bio-industrie en de jacht. Waarom wordt de ene muis liefdevol verzorgd als huisdier en eindigt de andere in een val?
[tekst Museum Arnhem]

Merkwaardigerwijs lukte het me nu wel om onbekommerd en volop geconcentreerd naar dit opgezette kopje te kijken. Geen knoop in mijn maag. Geen tranen in de ogen. Ook niet toen ik toch nog wel een beetje huiverig verder liep. Alleen maar veel verbazing en groeiende bewondering voor de wijze waarop verschillende kunstenaars deze dode dieren een tweede leven hebben gegeven.

IMG_3706

IMG_3719

IMG_3720

IMG_3725

IMG_3723

IMG_3730

IMG_3732

IMG_3733

De tentoonstelling Beauty of the Beast is nog te zien tot en met 10 mei 2015 in Museum Arnhem.

4 Reacties

    1. En dat is het ook. Het geeft echt een vervreemdend effect om dode dieren op deze manier ‘verwerkt’ te zien tot kunst. Toen ik later nog wat meer foto’s zat te bekijken die ik genomen had, kreeg ik toch bij sommigen wat twijfel of het wel respectvol tegenover het dier was. Beetje dubbel gevoel dan toch nog, uiteindelijk.

  1. Vreselijk. Ik kan er niet naar kijken en vind me dan ook vele malen meer in het eerste gedeelte van deze blogpost. Afschuwelijke tentoonstelling.
    En een dood konijn! Die eerste foto. Had je niet even kunnen waarschuwen, zoals soms bij een bespreking van een boek dat verderop ook het einde wordt onthuld?

    1. Ik heb wel zitten denken over een waarschuwing vooraf, maar vond het uiteindelijk vanwege het effect beter om het niet te doen. Zodat het ‘shock-effect’ misschien gelijk zou zijn als mijn ervaring toen ik onverhoeds die ruimte binnen kwam binnengelopen. Bij deze alsnog mijn excuses.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *