50books – jaar 2015 – vraag 14

Deze blog­post is deel 14 van 49 in de serie 50books — 2015

Op de radio hoorde ik over een Amerikaanse man die als een held in Chi­na is onthaald omdat hij na wat speur­w­erk een gevon­den iPhone terug wist te her­lei­den naar de Chi­nese eige­naar. Zijn aankomst op het vliegveld was een ware media hap­pen­ing. Ik luis­ter­de er met ver­baz­ing naar en voelde me wat kriegelig wor­den. Waarom zoveel aan­dacht vroeg ik me af. Maar tegelijk­er­ti­jd was er een ander stem­met­je in mijn hoofd dat een tegen­vraag opwierp. Waarom niet?

Waarom wel alti­jd zoveel aan­dacht voor het slechte nieuws en niet voor het goede?

De stan­daard tegen­wer­p­ing is dat het weinig of geen nieuwswaarde heeft. Alleen heel bij­zon­dere goede daden  halen het nieuws. Schi­jn­baar is het belan­grijk­er dat meld­ing gedaan wordt over een inbraak dan over de behulpzame voet­ganger die een oud vrouwt­je helpt de weg over te steken. Goed nieuws bek­li­jft ook veel min­der. Het bericht over de iPhone herenig­ing werd gevol­gd door nieuwe ‘nam­ing and sham­ing’ in de reeks van hoge bestu­ur­ders die moeite hebben om nee te zeggen tegen hun bonussen. Kijk, dat is pas smullen! Daar gaan we straks nog even lekker veront­waardigd over zijn bij de koffieau­tomaat of tij­dens de lunch.

In de lit­er­atu­ur zien we iets vergelijk­baars. Het wemelt er van de ‘bad guys’. Zij ste­len in veel gevallen de show. Maar waar zijn de ‘good guys’? De brave borsten die het rechte pad bewan­de­len ondanks alle mis­ère die dat vaak (haast vanzelf­sprek­end) met zich mee­brengt. Het is niet zo dat er voor hen geen hoof­drol is weggelegd, maar vaak is het dat ze opgevo­erd wor­den als slachtof­fer of tegen­spel­er van de slech­terik. Onder­w­erp is dan de stri­jd tussen goed en kwaad. Weten ze te over­win­nen, dan zijn de held. Maar ook in hen ben ik van­daag niet geïn­ter­esseerd.

Een ongelukkige jeugd is een goud­mi­jn voor schri­jvers. Dat wordt vaak aange­haald. Zou het daarom komen dat er in zoveel boeken aller­lei ellendigs de boven­toon voert? Is het ver­haal van de barmhar­tige samar­i­taan gewoon­weg te saai? Ieder huis­je heeft zijn kruis­je. En zijn we eigen­lijk alleen maar benieuwd naar dat kruis­je in het  lev­en van een ander?

Is een gelukkig lev­en de doo­d­steek voor goeie lit­er­atu­ur?

Dat vroeg ik me af en het leek me wel een mooie vraag om aan jul­lie voor te leggen:

vraag 14:
Zijn boeken waarin klein geluk en goede daden de boven­toon voeren per defin­i­tie saai?

Ken­nen jul­lie voor­beelden van zulke boeken? Of bestaan ze niet en is het vertelde ver­haal alti­jd terug te voeren op een onderliggend con­flict dat de sit­u­atie op scherp zet? Wor­den we wantrouwig wan­neer we lezen over een hoofd­per­soon die prob­leem­loos door het lev­en rolt of hak­en we af omdat het niet is waarom we aan een boek begin­nen? Is het kor­tom onmo­gelijk een lees­baar boek te schri­jven waarin ram­p­en en tegen­spoed niet voorkomen? Ik ben benieuwd naar jul­lie gedacht­en hierover.

vraag142015

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« 50books – jaar 2015 – vraag 1350books – jaar 2015 – vraag 15 »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets