Nader tot elkaar

De con­fe­ren­ce call was al hal­ver­we­ge toen ze plots het licht zag. Nu begrijp ik het, zei ze. Daar was ik blij om. Tot nu toe had ik het idee dat geval A aan de hand was maar we heb­ben elkaar ver­keerd begre­pen, zo ver­volg­de ze. En begon een heel ver­haal af te ste­ken dat maar door ging en door ging en waar geen ein­de aan kwam. Toch wel. Dank je, zei ik. Fijn dat we elkaar gevon­den heb­ben in wat er daad­wer­ke­lijk nodig is om een en ander weer op de rails te krij­gen. Laat me voor de zeker­heid samen­vat­ten wat jij gezegd hebt zodat we zeker weten dat we deze keer niet langs elkaar heen pra­ten. Dat is een heel goed idee, riep ze enthou­si­ast. En voor­dat ik van wal kon ste­ken begon ze een anec­do­te te ver­tel­len over hoe super (dat zei ze echt, super) het wel niet is wan­neer men­sen die samen moe­ten wer­ken op één lijn zit­ten. Ja, kuch­te ik beves­ti­gend. Ein­de­lijk kon ik aan mijn ver­sie begin­nen van wat ik dacht dat zij had gezegd. Man, wat had ik het mis. Althans vol­gens haar. Zelf vond ik van niet. Ook was ik van mening dat zij er geheel langs zat voor wat betreft haar inter­pre­ta­tie van mijn terug­kop­pe­ling over dat­ge­ne wat zij uit­ein­de­lijk beschouwd had als wat er moest gebeu­ren nu ze inge­zien had dat het niet geval A was wat er speel­de. Maar het luk­te me niet meer om haar dat aan het ver­stand te bren­gen want onze con­fe­ren­ce call zat er alweer op. Hoe de tijd soms voor­bij vliegt.

5 reacties op “Nader tot elkaar”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *