Reacties 5

50books – jaar 2015 – vraag 16

Deze blog­post is deel 16 van 49 in de serie 50books — 2015

Onlangs hoor­de ik (vol­gens mij op de radio, maar ik ben er niet zeker van) dat som­mi­ge kun­ste­naars eerst moe­ten ster­ven voor­dat ze onster­fe­lijk kun­nen wor­den. De onbe­gre­pen artiest die tij­dens zijn leven (vaak) berooid door het leven gaat maar waar­van het werk na over­lij­den op veel­al mys­te­ri­eu­ze wij­ze gelei­de­lijk de weg naar kunst­cri­ti­ci en/of het gro­te publiek weet te berei­ken. Ik denk dat ieder van ons wel enke­le voor­beel­den kan ver­zin­nen die deze cyni­sche uit­spraak beves­ti­gen.

Maar er zijn ook altijd kun­ste­naars geweest die tij­dens hun leven de waar­de­ring kre­gen die ze ver­dien­den. Een enke­ling weet zelfs lan­de­lij­ke bekend­heid te krij­gen of (sterk afhan­ke­lijk van de beoe­fen­de kunst­vorm) wereld­be­roemd te wor­den. Na hun over­lij­den zien we iets anders gebeu­ren. Om te voor­ko­men dat hun nage­dach­te­nis in onze tegen­woor­dig nog­al vluch­ti­ge en hype­ge­rich­te tij­den te snel zal weg­eb­ben wordt nog een­maal alles in het werk gesteld om het oeu­vre van de over­le­de­ne mas­saal over ons uit te stor­ten.

Van­zelf­spre­kend zien we dit ook in de lite­ra­tuur. Afge­lo­pen maan­dag 13 april ver­ruil­de de Duit­se schrij­ver Gün­ter Grass het tij­de­lij­ke met het onein­di­ge en met­een begon de media­cam­pag­na op vol­le toe­ren te draai­en. Ook in de boek­win­kels wordt er onmid­del­lijk op inge­spron­gen door ruim­te vrij te maken voor alles wat men van Grass in huis heeft als­ook voor de onge­twij­feld te ver­schij­nen her­druk­ken, gele­gen­heids­bun­dels en publi­ca­ties met oud mate­ri­aal. Het is voor een uit­ge­ve­rij vaak een laat­ste kans om flink te kun­nen cas­hen nu de pro­duc­tie van een popu­lai­re schrij­ver defi­ni­tief is stil­ge­val­len.

Zelf sta ik hier altijd iet­wat dub­bel in. Soms moet ik beken­nen dat ik me nooit zo ver­diept heb in het werk van een auteur die ons ont­val­len is. Een ande­re keer treft het mij diep omdat ik besef dat er geen nieuw werk meer zal ver­schij­nen uit de pen van een in mijn ogen geni­aal per­soon. Maar het over­komt me bij­na nooit dat ik hals­over­kop naar de win­kel ren om als­nog mijn ver­za­me­ling te com­ple­te­ren met uit­ga­ves die plots het licht zien. Er is een gevoel van gêne wat me weer­houdt om met een sta­pel­tje boe­ken van de vers over­le­de­ne bij de kas­sa te gaan staan. Het is niet dat ik het boek­han­del en uit­ge­ve­rij niet gun (ten­slot­te heb­ben zij bij leven en wel­zijn van de auteur ook diens werk onder de aan­dacht gebracht), maar het voelt zo vreemd rich­ting de auteur zelf. Als­of ik aan lij­ken­pik­ke­rij doe.

Hoe is dat bij jul­lie?

vraag 16:
Hoe sta jij tegen­over het hui­di­ge media-offen­sief bij het over­lij­den van een groot schrij­ver?

Waar ik deze week nieuws­gie­rig naar ben is wat het met jul­lie als lezers doet wan­neer een bekend schrij­ver komt te over­lij­den en het gro­te media-offen­sief barst los met aan­dacht op tv en radio, arti­ke­len in kran­ten en tijd­schrif­ten, en aller­lei soor­ten nieu­we uit­ga­ves in boek­win­kels. Ben je er gevoe­lig voor en ga je plots vanal­les van deze auteur aan­schaf­fen en lezen? Zie je het als wel­ver­dien­de aan­dacht en hoe meer des te beter? Of vind je het te com­mer­ci­eel en te hij­ge­rig? Meer op ver­koop dan op her­den­king gericht?

Zoals elke week ben ik weer erg benieuwd naar jul­lie reac­ties.

vraag201516

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« 50books – jaar 2015 – vraag 1550books – jaar 2015 – vraag 17 »

5 reacties

  1. Pingback: #50books vraag 16: lijkenpikkerij - Martha blogt privé

  2. Anna

    Goh, ik voel de gêne niet die jij voelt 🙂 Soms is het echt van: ein­de­lijk dat ene boek dat nog aan zijn/haar oeu­vre ont­brak… Lij­ken­pik­ke­rij…? Eer­der een eer­be­toon van mijn kant dan, van de kant van de uit­ge­vers… Tja, er gaat ten­slot­te ook een deel naar de nabe­staan­den denk ik dan maar…
    Eer­lijk gezegd heb ik hier nooit eer­der bij stil gestaan 🙂 Nog een fij­ne zon­dag!

Schrijf een reactie