50books – jaar 2015 – vraag 16

Deze blogpost is deel 16 van 49 in de serie 50books - 2015

Onlangs hoorde ik (volgens mij op de radio, maar ik ben er niet zeker van) dat sommige kunstenaars eerst moeten sterven voordat ze onsterfelijk kunnen worden. De onbegrepen artiest die tijdens zijn leven (vaak) berooid door het leven gaat maar waarvan het werk na overlijden op veelal mysterieuze wijze geleidelijk de weg naar kunstcritici en/of het grote publiek weet te bereiken. Ik denk dat ieder van ons wel enkele voorbeelden kan verzinnen die deze cynische uitspraak bevestigen.

Maar er zijn ook altijd kunstenaars geweest die tijdens hun leven de waardering kregen die ze verdienden. Een enkeling weet zelfs landelijke bekendheid te krijgen of (sterk afhankelijk van de beoefende kunstvorm) wereldberoemd te worden. Na hun overlijden zien we iets anders gebeuren. Om te voorkomen dat hun nagedachtenis in onze tegenwoordig nogal vluchtige en hypegerichte tijden te snel zal wegebben wordt nog eenmaal alles in het werk gesteld om het oeuvre van de overledene massaal over ons uit te storten.

Vanzelfsprekend zien we dit ook in de literatuur. Afgelopen maandag 13 april verruilde de Duitse schrijver Günter Grass het tijdelijke met het oneindige en meteen begon de mediacampagna op volle toeren te draaien. Ook in de boekwinkels wordt er onmiddellijk op ingesprongen door ruimte vrij te maken voor alles wat men van Grass in huis heeft alsook voor de ongetwijfeld te verschijnen herdrukken, gelegenheidsbundels en publicaties met oud materiaal. Het is voor een uitgeverij vaak een laatste kans om flink te kunnen cashen nu de productie van een populaire schrijver definitief is stilgevallen.

Zelf sta ik hier altijd ietwat dubbel in. Soms moet ik bekennen dat ik me nooit zo verdiept heb in het werk van een auteur die ons ontvallen is. Een andere keer treft het mij diep omdat ik besef dat er geen nieuw werk meer zal verschijnen uit de pen van een in mijn ogen geniaal persoon. Maar het overkomt me bijna nooit dat ik halsoverkop naar de winkel ren om alsnog mijn verzameling te completeren met uitgaves die plots het licht zien. Er is een gevoel van gêne wat me weerhoudt om met een stapeltje boeken van de vers overledene bij de kassa te gaan staan. Het is niet dat ik het boekhandel en uitgeverij niet gun (tenslotte hebben zij bij leven en welzijn van de auteur ook diens werk onder de aandacht gebracht), maar het voelt zo vreemd richting de auteur zelf. Alsof ik aan lijkenpikkerij doe.

Hoe is dat bij jullie?

vraag 16:
Hoe sta jij tegenover het huidige media-offensief bij het overlijden van een groot schrijver?

Waar ik deze week nieuwsgierig naar ben is wat het met jullie als lezers doet wanneer een bekend schrijver komt te overlijden en het grote media-offensief barst los met aandacht op tv en radio, artikelen in kranten en tijdschriften, en allerlei soorten nieuwe uitgaves in boekwinkels. Ben je er gevoelig voor en ga je plots vanalles van deze auteur aanschaffen en lezen? Zie je het als welverdiende aandacht en hoe meer des te beter? Of vind je het te commercieel en te hijgerig? Meer op verkoop dan op herdenking gericht?

Zoals elke week ben ik weer erg benieuwd naar jullie reacties.

vraag201516

~ ~ ~

5 gedachten over “50books – jaar 2015 – vraag 16

  1. Goh, ik voel de gêne niet die jij voelt 🙂 Soms is het echt van: eindelijk dat ene boek dat nog aan zijn/haar oeuvre ontbrak… Lijkenpikkerij…? Eerder een eerbetoon van mijn kant dan, van de kant van de uitgevers… Tja, er gaat tenslotte ook een deel naar de nabestaanden denk ik dan maar…
    Eerlijk gezegd heb ik hier nooit eerder bij stil gestaan 🙂 Nog een fijne zondag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *