De vijfde dag

Op de vijfde dag na het over­li­j­den van zijn vad­er ging Joep weer naar kan­toor. Vroeg in de ocht­end. Zoals hij gewoon was te doen ook toen zijn vad­er nog leefde. Geen reden tot veran­der­ing wat hem betrof.

Er lag een stapelt­je post op zijn bureau. Niet zo heel veel meer dan anders na enkele dagen afwezigheid door bijvoor­beeld vakantie of een zak­en­reis. Verder leek alles het­zelfde. Nee, alles was het­zelfde. Behalve de ther­mostaat. Die had iemand weer stiekem wat hoger gezet. Maar Joep had van­daag geen zin om dat te cor­rigeren.

Iets na acht­en kwa­men de eerste collega’s bin­nen. Ieder voor zich gaven ze Joep een hand en vroe­gen belang­stel­lend hoe het hem de laat­ste dagen was ver­gaan. Joep vertelde hen wat ze wilden horen. Daar­na was er koffie. Alti­jd maar weer meer koffie. Tot­dat het negen uur was en iedereen gear­riveerd. Ein­delijk aan het werk.

De dag vloog voor­bij. Ook voor Joep. Om vier uur maak­te hij aanstal­ten om te gaan. Wat? Ga je nu al? vroe­gen zijn collega’s. Joep knik­te en zei dat hij nog even bij zijn moed­er langs­ging. Dat arme mens. Dat begrepen ze. Niet alles bli­jft het­zelfde dacht Joep voor­dat hij in de lift stapte.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets