True story

Eer­der deze avond zag ik de gewel­di­ge film No coun­try for old men van de Coen Bro­thers. In de uit­ge­strek­te woes­tijn van Texas is bij een uit de hand gelo­pen drugs­deal zo’n beet­je ieder­een neer­ge­scho­ten en een jager die per toe­val op deze onheils­plek arri­veert gaat er met de buit van­door. Het duurt ech­ter niet lang voor­dat hij een  mee­do­gen­lo­ze huur­moor­de­naar ach­ter zich aan krijgt waar­door hij gedwon­gen is hals over kop te vluch­ten. Zijn vrouw zet hij op de bus naar haar moe­der.

De plaat­se­lij­ke she­riff die zeker weet dat de man geen schijn van kans heeft om uit han­den te blij­ven van zijn ach­ter­vol­ger met psy­cho­pa­ti­sche trek­jes zoekt con­tact met de vrouw. Om haar ervan te over­tui­gen dat het beter is dat haar man zich zo snel moge­lijk over­geeft aan de poli­tie ver­telt hij een ver­haal over de sla­ger Char­lie Wal­ser die tij­dens het doden van een stier gewond raakt door zijn eigen geweer. Als meta­foor om aan te geven dat geen enke­le afloop voor­af vast­ligt.

Later belt de vrouw naar de she­riff omdat ze het ver­moe­den heeft dat haar man gewond is. Ze wil weten of de poli­tie daad­wer­ke­lijk kan hel­pen. Tij­dens het gesprek her­in­nert ze de she­riff aan zijn ver­haal over Char­lie Wal­ser:

She­riff, was that a true sto­ry about Char­lie Wal­ser?

Who’s Char­lie Wal­ser? Uh! Oh…
Um…
True sto­ry.
I couldn’t swear to eve­ry detail…
But it’s cer­tain­ly true it is a sto­ry.

Yeah, right.

Het zijn zul­ke details die het geheel doen glin­ste­ren zon­der dat je het met­een in de gaten hebt.