50books – jaar 2015 – vraag 17

Deze blog­post is deel 17 van 49 in de serie 50books — 2015

Het is ‘by far’ het meest onheil­spel­len­de boek dat ik ooit gele­zen heb: Ame­ri­can Psy­cho door Bret Eas­ton Ellis. Nog steeds kan ik som­mi­ge pas­sa­ges niet hele­maal uit­le­zen zon­der af en toe even weg te kij­ken om aan iets anders te den­ken. Op een dag zag ik in de trein een oude­re vrouw met dit boek op schoot. We zaten schuin tegen­over elkaar en ik was benieuwd of zij wel onver­stoor­baar zou kun­nen door­le­zen. Niet dus. Het duur­de niet lang voor­dat ze met een zucht het boek dicht­sloeg en haar blik over de rei­zi­gers in de trein liet gaan. Ik bleef haar aan­kij­ken tot­dat we oog­con­tact kre­gen. Toen knik­te ik naar het boek. Wat denk je? vroeg ik haar. Droomt hij het alle­maal?

Bin­nen de kort­ste keren waren we in een gea­ni­meerd gesprek gewik­keld over Ame­ri­can Psy­cho in het bij­zon­der en lite­ra­tuur in het alge­meen. In Utrecht namen we afscheid van elkaar als­of we al jaren bevriend waren. Ik heb haar nooit meer gezien hoe­wel ik nog jaren over het­zelf­de tra­ject reis­de. Wel ben ik nog regel­ma­tig een gesprek aan­ge­gaan met een lezen­de mede-trein­rei­zi­ger die door lichaams­taal liet blij­ken hier geen bezwaar tegen te heb­ben. Altijd waren het leer­za­me uit­wis­se­lin­gen over onze lees­er­va­rin­gen die helaas al te vaak abrupt afge­bro­ken moesten wor­den door­dat de plaats van bestem­ming bereikt was.

Zelf ben ik slechts een enke­le keer aan­ge­spro­ken ter­wijl ik in de trein zat te lezen. De grap­pig­ste her­in­ne­ring is die op het tra­ject Den Bosch naar Eind­ho­ven waar een mid­del­ba­re scho­lier mij vra­gen begon te stel­len over La pla­ce de la Bas­til­le van Leon de Win­ter. Hij was het ook aan het lezen voor zijn boe­ken­lijst en maak­te drif­tig aan­te­ke­nin­gen ter­wijl we het boek geza­men­lijk door­na­men. Ook hem heb ik nooit meer gespro­ken om te vra­gen hoe het afge­lo­pen is met zijn bespre­king.

Tegen­woor­dig reis ik niet meer met het open­baar ver­voer en bui­ten het gemis van lezen in de trein mis ik ook de spon­ta­ne inter­ac­tie die zich soms voor­doet wan­neer je de moei­te neemt om zo af en toe con­tact te zoe­ken met een ande­re lief­heb­ber van lezen en lite­ra­tuur. Hoe is dat met jul­lie? Heb­ben jul­lie ook wel eens iets bij­zon­ders mee­ge­maakt in het open­baar ver­voer wat te maken had met boe­ken of lezen? Daar ben ik deze week benieuwd naar.

vraag 17:
Wat is jouw meest bij­zon­de­re boek­ge­re­la­teer­de gebeur­te­nis in het open­baar ver­voer?

Ben jij zo iemand die pro­bleem­loos aan de praat raakt met Jan en Alle­man die ook met een boek in de hand door het gan­se land reist? Of sluit jij je lie­ver af ach­ter de bescher­ming van je boek en hou je de rest van de wereld zo op een afstand? Pro­beert er dan toch wel eens iemand con­tact met je te zoe­ken nieuws­gie­rig gewor­den naar wat je zit te lezen? Wat was je reac­tie? Bleef je onver­stoor­baar door­le­zen of ben je toch maar het gesprek aan­ge­gaan? Of heb jij de erva­ring dat van­daag de dag ieder­een zo ver­diept is in zijn/haar smartpho­ne dat er nog maar wei­nig con­tact gezocht wordt. Hoe dan ook, laat ons weten wat jouw erva­rin­gen zijn met lezen in het open­baar ver­voer.

vraag201517

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« 50books – jaar 2015 – vraag 1650books – jaar 2015 – vraag 18 »

8 Comments

  1. Ik dacht dat dit alleen in films gebeur­de. Het over­komt mij in ieder geval nooit (maar mis­schien is mijn lichaams­taal te afstan­de­lijk). Je ver­haal met de mid­del­ba­re scho­lier vind ik in het bij­zon­der grap­pig. Je hebt hem echt een dienst bewe­zen.

    • Eigen­lijk pro­beer ik altijd wel een gesprek aan te kno­pen, waar ik ook ben. Niet al te gefor­ceerd maar wan­neer ik het gevoel heb dat er ‘ruim­te’ voor is dan zal ik het niet laten. Het levert vaak onver­wach­te gesprek­ken op.

  2. Goh, het is alweer flink wat jaren gele­den dat ik regel­ma­tig met de trein op en af reis­de. Het tra­ject, een twin­tig­tal minuut­jes, eigen­lijk tekort om me aan def­tig lezen te wagen. De zeld­za­me keer dat ik dat dan wel deed, was in mijn Agat­ha Chris­tie en Boe­ket­reeks­pe­ri­o­de… niet echt om over naar huis te schrij­ven 😀
    Ach, ik was nog jong en hope­loos roman­tisch en voor­al het moe­ten lezen van boe­ken van de ver­plich­te lite­ra­tuur­lijst kot­smoe…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *