Stappen

Ruim zes jaar lat­er mocht ik me weer bij de Arbo bedri­jf­sarts melden voor een nieuwe medis­che keur­ing. Ik was nog steeds gezond. En mijn con­di­tie was er op vooruit gegaan. Heeft al dat gehol toch bewezen nut te hebben. We raak­ten daarom al snel aan de praat over genetisch gema­nip­uleerde koet­jes en kun­st­matig ver­wek­te kalf­jes naar aan­lei­d­ing van de vra­gen­li­jst die ik vooraf had moeten invullen.

Al klet­send kwa­men we erachter dat we bei­den uit Bra­bant kwa­men en ook nog eens het­zelfde bouw­jaar als overeenkomst had­den. Ze vroeg waar ik alti­jd ging stap­pen toen ik nog in Bra­bant woonde (we waren op de vra­gen­li­jst aangekomen bij mijn drinkge­drag). Op Stra­tum­seind in Eind­hoven was mijn antwo­ord. Daar bleek zij toen­ter­ti­jd ook vaak de zater­da­gnacht doorge­bracht te hebben. We lieten wat namen van café’s de revue passeren. Opnieuw veel gemeen­schap­pelijks. Wie weet had­den we elka­ar wel eens ont­moet op zo’n stapavond. Of zelfs gespro­ken. Niets is onmo­gelijk. Maar de destruc­tieve kracht van overvloedig alco­hol­ge­bruik tij­dens het stap­pen heeft al die vele unieke uit­gaangser­varin­gen alle­maal op één groot hoop gegooid waar­door het zo goed als onmo­gelijk is om daar nog indi­vidu­ele gezicht­en en gesprekken uit te voorschi­jn te tov­eren. Ik moest het antwo­ord daarom schuldig bli­jven of ik haar van vroeger kende. Zij vond namelijk dat ik een bek­end gezicht had.

Ik ben blij dat ik tegen­wo­ordig ga hollen in plaats van stap­pen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets