De cameraman

Van­daag zag ik mijn vad­er. Het was totaal onverwachts maar van­wege de omstandighe­den kon ik geen con­tact met hem mak­en om hem te lat­en weten dat ik er ook was. Hij stond achter een sta­tief met daarop een video­cam­era en maak­te opnames van een kerk­di­enst die opge­dra­gen werd voor een overledene. Zelf zat ik op gelijke hoogte als waar hij stond maar dan wel hele­maal aan de andere kant van het gebouw.

Ik zat hem miss­chien wel minuten­lang adem­loos aan te kijken. Sinds wan­neer ver­zorgt hij vide­o­re­portages? En dan ook nog eens zo ver weg van zijn woon­plaats. Hoe zou hij hier gekomen zijn? Waarom had hij niet verteld dat hij ook hier zou zijn? Dan had­den we een gedeelte van de reis miss­chien kun­nen com­bineren.

Almaar hoopte ik dat hij een keer onze kant op zou kijken zodat ik hem een teken kon geven van mijn aan­wezigheid. Hij bleef echter gecon­cen­treerd op wat zich afspeelde voor hem waar de fam­i­lie van de overledene was verza­meld ron­dom het opge­baarde lichaam. Alti­jd even plichts­getrouw. Zoals ik hem ken.

Langs me zat Inge. Voorzichtig stootte ik haar aan en wees naar mijn vad­er. Was het haar ook al opgevallen dat hij hier was? Ver­baasd keek zij naar de man die ik aan­wees. Daar­na naar mij. Wat lijkt die man veel op je vad­er, zo fluis­ter­de ze zacht­jes. Dat is gewoon griezelig. Opnieuw draaide ze zich weer in zijn richt­ing. Ik vol­gde haar blik. Ze had me aan het twi­jfe­len gebracht.

Was dit niet mijn vad­er? Aan­dachtig bestudeerde ik zijn beweg­in­gen. Hoe hij af en toe op die typ­is­che manier over zijn bril keek. De houd­ing waarop hij achter het sta­tief stond en de cam­era bedi­ende. Het klopte alle­maal pre­cies. En toch net niet hele­maal. Kleine details die niet pas­ten in het beeld begonnen me nu op te vallen. Hij droeg een andere bril dan degene die hij bij onze laat­ste ont­moet­ing had opge­had. Ook was hij een flink aan­tal kilo’s aangekomen. Maar de doorslag gaf de manier waarop hij zijn mond tuitte zoals ik dat nog nooit eerder bij mijn vad­er had gezien. Niet een keer, maar con­tinu. Een soort van tic.

Gefasci­neerd bleef ik hem in de gat­en houden onder­tussen mezelf afvra­gend wat ik na afloop zou doen. Moest ik hem aanspreken? Stiekem wat foto’s van hem mak­en? Kon het zijn dat hij fam­i­lie van mijn vad­er was? Omdat een groot gedeelte van de dienst in een taal gehouden werd waar ik geen woord van kon vol­gen voelde het alsof ik me in een geï­soleerde ruimte bevond met nu alleen nog maar die andere man die voor 99 pro­cent mijn vad­er had kun­nen zijn. Al het andere was ruis op de achter­grond.

Plots was de betover­ing ver­bro­ken. De dienst was afgelopen en iedereen werd ver­zocht zich naar buiten te begeven zodat de fam­i­lie de gele­gen­heid kreeg nog een­maal in besloten kring afscheid te nemen alvorens de tocht naar de begraaf­plaats zou begin­nen. In de druk­te ver­loor ik de man uit het oog. Ook bij de begrafe­nis zag ik hem ner­gens meer. De mensen die ik sprak waren niet betrokken bij de organ­isatie en had­den geen idee wie de cam­era­man was.

In de auto op weg naar huis kwa­men we in een file terecht. We ston­den lange tijd stil en Inge viel in slaap op de stoel naast me. Enkele auto’s voor me had ik het idee dat er iemand achter het stu­ur zat met een gri­js baard­je. Zou dat alsnog de cam­era­man kun­nen zijn? Of was het alleen maar mijn ver­beeld­ing die me parten speelde? Ik probeerde van rijstrook te wis­se­len om zo wat dichter bij hem te komen maar het was vergeefse moeite. Inte­gen­deel, de afs­tand werd alleen maar grot­er tot­dat ik hem opnieuw uit het oog ver­loor.

~ ~ ~

4 Comments

Hé wat bizar… maar wordt er niet gezegd dat we alle­maal wel ergens op de wereld een dubbel van onszelf hebben rond­lopen. Raar natu­urlijk als je net de dubbel van je vad­er of je moed­er tegenkomt…
Al bij al een mooi ver­haal natu­urlijk 🙂

Ik heb het nog ver­schil­lende keren aan Inge gevraagd en zij bli­jft er (gelukkig) bij dat ze de man ook heeft gezien. Dus ik heb het waarschi­jn­lijk niet ged­roomd. En ja, het was erg vervreem­dend. Zelden zo’n goed lijk­ende dubbel­ganger gezien.

Geef een reactie