20150514

Cliff­han­ger: 
Er waren twee boe­ken voor mij bezorgd. Pas van­daag had ik tijd om ze te bekij­ken. Ik dacht dat ze alle­bei voor de blog­ger­slees­club waren, maar dat bleek slechts voor een­tje het geval te zijn. Het ande­re exem­plaar had ik opge­stuurd gekre­gen omdat ik (vol­gens de bege­lei­den­de brief geschre­ven door de uit­ge­ver van het boek) een ‘fer­vent lezer’ ben.

Nu lees ik best wel regel­ma­tig een boek (en op mijn onli­ne lees­lijst kun je zien wel­ke dat dat zijn) maar om te zeg­gen dat ik een fer­vent lezer zou zijn gaat me iet­wat te ver. Hoog­uit een gele­gen­heids­le­zer die de spaar­za­me momen­ten pro­beert te pak­ken om in ieder geval twee boe­ken per maand weg te tik­ken. Ik zou graag fer­ven­ter wil­len zijn.

Hoe dan ook. Ik had een boek toe­ge­zon­den gekre­gen. En dan ook nog eens ‘geheel vrij­blij­vend’, zo las ik. Zelfs wan­neer ik zou beslui­ten om na een aan­tal pagina’s het boek niet ver­der uit te lezen was dat geen pro­bleem, want ‘wij ver­wach­ten niets van u’. Goh. Geluk­kig. Deze keer geen onge­vraagd boek via de post met de tegen­pres­ta­tie dat ik het moest redi­ge­ren. Graag dezelf­de week nog. Niet dat me dit ooit over­ko­men was. Maar je wist maar nooit.

Ik las ver­der. De brief ein­dig­de als volgt: ‘Ik kan u deze lees­er­va­ring van har­te aan­ra­den en ik hoor graag uw bevin­din­gen!’ Ver­do­rie. Toch nog een ver­plich­ting. Wat nu als ik voor­lo­pig geen tijd of zin heb om aan dit boek te begin­nen? Of dat ik na afloop mijn bevin­din­gen niet wil delen? Omdat ik bij­voor­beeld het boek rete­slecht zou vin­den. Kan ik dan beter beslui­ten om het boek maar met­een retour te sturen?

Het boek had ik nog niet nader beke­ken. Uit gewoon­te las ik de ach­ter­flap en daar­na bla­der­de ik er wat door­heen. Geen ver­de­re infor­ma­tie op de bin­nen­kant van de omslag. Ter­wijl op de ach­ter­kant toch dui­de­lijk stond dat het hier een paper­back betrof met flap­pen. En 320 pagi­na’s. Ik liet het aan­tal pagina’s op me inwer­ken. Drie­hon­derdtwin­tig. Waar­om kwam me dit zo vreemd voor. Nog­maals sloeg ik het boek open om naar de laat­ste pagi­na te bla­de­ren. Twee­hon­derdtwin­tig. Het daad­wer­ke­lijk aan­tal pagina’s van het mij toe­ge­zon­den onge­cor­ri­geer­de leesexemplaar.

Op de laat­ste pagi­na geen dank­woord of iets der­ge­lijks. Wel een cliff­han­ger van jewel­ste. ‘Wilt u weten hoe dit won­der­scho­ne, gru­we­lij­ke ver­haal afloopt? Laat het ons weten en we stu­ren u de mis­sen­de blad­zij­den!’ Ik had dus maar 2/3 van het hele boek in han­den. Stel je voor dat ik in mijn enthou­si­as­me er van­mid­dag in begon­nen was en, gegre­pen door het mee­sle­pen­de ver­haal, er niet mee zou kun­nen stop­pen voor­dat ik bij de laat­ste blad­zij­de zou zijn om dan rond mid­der­nacht gefrus­treerd te ont­dek­ken hoe hon­derd essen­ti­ë­le blad­zij­des pas voor mij beschik­baar komen wan­neer ik een email heb gestuurd of de uit­ge­ver heb gebeld. Als­of die 24/7 beschik­baar zijn.

Ik weet niet of het ver­stan­dig zou zijn wan­neer ik op dat moment mijn bevin­din­gen zou delen.

PS: Omdat ik niet aan ‘naming & sha­ming’ wil doen, heb ik bewust de naam van de uit­ge­ve­rij en de titel van het boek onver­meld gela­ten. Het gaat mij veel meer om deze voor mij vreem­de vorm van boekpromotie.