Cliffhanger

Er waren twee boeken voor mij bezorgd. Pas vandaag had ik tijd om ze te bekijken. Ik dacht dat ze allebei voor de bloggersleesclub waren, maar dat bleek slechts voor eentje het geval te zijn. Het andere exemplaar had ik opgestuurd gekregen omdat ik (volgens de begeleidende brief geschreven door de uitgever van het boek) een ‘fervent lezer’ ben.

Nu lees ik best wel regelmatig een boek (en op mijn online leeslijst kun je zien welke dat dat zijn) maar om te zeggen dat ik een fervent lezer zou zijn gaat me ietwat te ver. Hooguit een gelegenheidslezer die de spaarzame momenten probeert te pakken om in ieder geval twee boeken per maand weg te tikken. Ik zou graag ferventer willen zijn.

Hoe dan ook. Ik had een boek toegezonden gekregen. En dan ook nog eens ‘geheel vrijblijvend’, zo las ik. Zelfs wanneer ik zou besluiten om na een aantal pagina’s het boek niet verder uit te lezen was dat geen probleem, want ‘wij verwachten niets van u’. Goh. Gelukkig. Deze keer geen ongevraagd boek via de post met de tegenprestatie dat ik het moest redigeren. Graag dezelfde week nog. Niet dat me dit ooit overkomen was. Maar je wist maar nooit.

Ik las verder. De brief eindigde als volgt: ‘Ik kan u deze leeservaring van harte aanraden en ik hoor graag uw bevindingen!’ Verdorie. Toch nog een verplichting. Wat nu als ik voorlopig geen tijd of zin heb om aan dit boek te beginnen? Of dat ik na afloop mijn bevindingen niet wil delen? Omdat ik bijvoorbeeld het boek reteslecht zou vinden. Kan ik dan beter besluiten om het boek maar meteen retour te sturen?

Het boek had ik nog niet nader bekeken. Uit gewoonte las ik de achterflap en daarna bladerde ik er wat doorheen. Geen verdere informatie op de binnenkant van de omslag. Terwijl op de achterkant toch duidelijk stond dat het hier een paperback betrof met flappen. En 320 pagina’s. Ik liet het aantal pagina’s op me inwerken. Driehonderdtwintig. Waarom kwam me dit zo vreemd voor. Nogmaals sloeg ik het boek open om naar de laatste pagina te bladeren. Tweehonderdtwintig. Het daadwerkelijk aantal pagina’s van het mij toegezonden ongecorrigeerde leesexemplaar.

Op de laatste pagina geen dankwoord of iets dergelijks. Wel een cliffhanger van jewelste. ‘Wilt u weten hoe dit wonderschone, gruwelijke verhaal afloopt? Laat het ons weten en we sturen u de missende bladzijden!’ Ik had dus maar 2/3 van het hele boek in handen. Stel je voor dat ik in mijn enthousiasme er vanmiddag in begonnen was en, gegrepen door het meeslepende verhaal, er niet mee zou kunnen stoppen voordat ik bij de laatste bladzijde zou zijn om dan rond middernacht gefrustreerd te ontdekken hoe honderd essentiële bladzijdes pas voor mij beschikbaar komen wanneer ik een email heb gestuurd of de uitgever heb gebeld. Alsof die 24/7 beschikbaar zijn.

Ik weet niet of het verstandig zou zijn wanneer ik op dat moment mijn bevindingen zou delen.

~ ~ ~

PS: Omdat ik niet aan ‘naming & shaming’ wil doen, heb ik bewust de naam van de uitgeverij en de titel van het boek onvermeld gelaten. Het gaat mij veel meer om deze voor mij vreemde vorm van boekpromotie.

7 reacties

Manjo van Boxtel 14 mei 2015 Reageer

He, jij ook al? Ik heb ‘m ook gekregen. Ik ben er vandaag in gaan lezen, zonder verder naar de pagina’s of wat dan ook te kijken.
Fijn dat je me waarschuwt. Ik zit al ver genoeg in het boek om te weten dat ik verder wil lezen en erover wil bloggen. Ik zal dus eerst een mailtje sturen en vervolgens heel langzaam gaan lezen, zodat ik straks niet met een kater blijf zitten en het nog dagen duurt voor ik de rest van het boek heb.
Maar je hebt gelijk. Ik vond het al een vreemde manier om ongevraagd boeken te versturen, nu het ook nog eens halve boeken zijn is het wel echt heel vreemd.

Peter Pellenaars 15 mei 2015 Reageer

Ik denk niet dat ik er in ga beginnen. Misschien dat het boek wel degelijk goed is en dat ik de resterende 100 pagina’s na zou bestellen, maar wat dan als ik het uit heb? De 100 pagina’s uitprinten en erbij stoppen. Het gehele boek alsnog bestellen terwijl ik het al gelezen heb?
Eigenlijk vind ik het maar niks om op deze wijze een incompleet boek te krijgen. Beetje zonde van dat papier.

Liselore 15 mei 2015 Reageer

En ik zat al helemaal mijn hoofd te breken: wie stuurt mij een boek waar ik niet om heb gevraagd? Het is zo niet mijn genre. Kennelijk een nieuwe marketingsstrategie, maar helemaal met je eens Peter dat het papierverspilling is. Eeuwig zonde.

Peter Pellenaars 16 mei 2015 Reageer

Klopt. Wat heb je nu aan een half boek? Als het je aanspreekt wil je het hele boek hebben, lijkt me. Hoe dan ook blijf je altijd met dat halve boek in je maag zitten. Vreemde actie hoe meer ik erover denk.

Anna 16 mei 2015 Reageer

Uh, best raar…

Peter Pellenaars 17 mei 2015 Reageer

Vond ik dus ook.

weerzinwekkend 22 mei 2015 Reageer

“Niet dat dit me ooit overkomen is.” Haha, heerlijk.

Geef een reactie