Een nieuw gezicht

De bel gaat. Ik save de werk­mail waarmee ik bezig ben en loop naar bene­den om de voordeur open te doen. Buiten staat een jonge gast. Afgaand op het logo dat op zijn shirt prijkt is het de mon­teur voor de cv ketel. Elk jaar moeten we daar voor thuis­bli­jven en dit­maal was ik aan de beurt. We geven elka­ar een hand.

Ja, je zult wel denken wie is dat nu weer, maar de vorige mon­teur die alti­jd het onder­houd in deze wijk deed is met pen­sioen. Van­daar dit nieuwe gezicht.

Waar heeft ie het over? is wat ik echt denk.

Ik probeer me voor te stellen hoe die gepen­sioneerde mon­teur er ook alweer uitzag. Er komt niets. Net als de anon­ieme witte bestel­bus­jes waarin ze steev­ast rij­den bli­jven ook de werk­lui die ons huis peri­odiek aan­doen voor mij redelijk anon­iem. Het ver­plichte kop­je koffie en een niets­gezegd gesprek­je maakt zelden een bli­jvende indruk. Waar ik verder ook geen moeite mee heb.

We lopen naar boven. Ik vraag me af of ik de nieuwe mon­teur moet vertellen dat er momenteel een kat in het nauw op de zold­erkamer zit waar hij begonnen is al vrolijk flui­tend zijn gereed­schap uit te stallen. Meteen kri­jg ik beeld bij de gepen­sioneerde mon­teur. Hij zal wel met vervroegd pen­sioen zijn gegaan, zo ver­moed ik.

2 Comments

Geef een reactie