Alleen thuis werkt dat niet

We zat­en alle­bei met een welver­di­end drankje in de hand op het ter­ras. Nor­maal gespro­ken deden we dit alleen geza­men­lijk wan­neer we toe­val­lig samen op zak­en­reis waren. Maar nu had een van ons het ini­ti­atief genomen om gewoon eens doorde­weeks met z’n tweeën na werk­ti­jd ergens iets te gaan eten. Hele­maal geen slecht idee.

Het gesprek ging alle kan­ten uit. Over IT-pro­jecten, hard­lopen, werk­druk, hobby’s en de algemene toe­s­tand van de wereld. Je kent het wel. Van die typ­is­che man­nen­praat.

Op een gegeven moment kwam het onder­w­erp van com­mu­ni­catieve vaardighe­den ter sprake. Toch niet onbe­lan­grijk in ons werk waar we geacht wor­den te lav­eren tussen eindge­bruik­ers, man­age­ment en sys­teem­bouw­ers in een omgev­ing die con­tinu aan veran­der­ing onder­he­vig is. We com­pli­menteer­den elka­ar met de manier waarop we ieder voor zich een effec­tieve manier had­den gevon­den om de ver­schil­lende doel­groepen te over­tu­igen van de noodza­ak van weer een vol­gend project wat op stapel stond. Waar­bij we eens­gezind waren in het belang van nauwgezet luis­teren naar de gesprekspart­ner om zodoende tijdig te kun­nen inspe­len op eventuele ver­keerde verwachtin­gen of mis­ver­standen. Dat ging ons uit­stek­end af, zo kre­gen we keer op keer te horen na een zoveel­ste suc­cesvol afgeronde imple­men­tatie.

Tevre­den bracht­en we een toost uit ter meerdere eer en glo­rie van onszelf en leun­den genoegza­am achterover in de com­fort­a­bele stoe­len. Wat was de wereld toch mooi.

Tot­dat de onver­mi­jdelijke con­sta­ter­ing die al die tijd in de lucht gehangen had alsnog uit­ge­spro­ken werd. Alleen thuis dan. Daar werkt dat dus niet.

We bestelden nog iets te drinken. Sterk­er dit­maal.

~ ~ ~

  • En dan vraag ik me af waarom… waarom lukt dat thuis niet? Of verwacht­en we van onze part­ner dat die ons feil­loos aan­voelt en kun­nen we daarom het geduld, de energie of de empathie niet opbren­gen die zo broodnodig is om op de juiste manier te com­mu­niceren met elka­ar…

    • Dat vraag ik mij dus ook zo vaak af. Maar heb er het antwo­ord nog niet op gevon­den. Niet dat het alti­jd mis gaat. Er zijn echter van die momenten waarop je al gedurende het gesprek beseft dat het een kant op gaat die je niet wil en dat je toch niet in staat bent om dat te cor­rigeren. Maar ik doe erg mijn best om het goed te doen. Het lukt alleen niet alti­jd.

    • Ik heb de ervar­ing dat de wijze waarop ik com­mu­niceer en wel of niet het geduld heb (of kan opbren­gen), op kan­toor heel anders is dan thuis. Zow­el soms in het voordeel van thuis of van kan­toor al naar gelang de omstandighe­den.
      Wat we alle­bei op dat ter­ras zat­en te over­peinzen is vooral het feit dat er geen enkele garantie is dat wat op kan­toor werkt ook thuis zou werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets