Niet storen svp

Het is mooi weer om wat klus­jes buiten­shuis te ver­richt­en. Dus wordt mij vrien­delijk doch drin­gend gevraagd het overvloedi­ge onkruid ron­dom ons huis te wieden. Makke­lijk­er gezegd dan gedaan. Na ruim een uur zwoe­gen heb ik al enkele vuil­nisza­kken gevuld maar vooral­snog ziet het er niet naar uit dat de klus snel geklaard zal zijn.

Ik besluit dat het tijd is voor een korte pauze en ga op het bankje in onze voor­tu­in zit­ten met een kop­je koffie. Niet veel lat­er komen er twee fiet­sers voor­bij. De jong­ste, naar wat al snel blijkt de dochter van de man die haar vol­gt, voorop. Ze zijn in een gesprek gewikkeld waar ik mid­den in val bij de opmerk­ing van de man dat zij (zijn dochter dus) wan­neer haar zadel al een tijd­je niet meer de juiste hoogte heeft, dit best wel aan hem mag vertellen zodat hij het kan ver­helpen.

Sor­ry, papa. Ik weet het. Maar je bent alti­jd zo druk bezig met je tele­foon. En ik wilde je niet storen.

Zwi­j­gend fiet­sen ze verder. Ik pak een nieuwe vuil­niszak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets