50books – jaar 2015 – vraag 22

Deze blog­post is deel 22 van 49 in de serie 50books — 2015

Van­daag wil ik het hebben over De man die de taal van de slan­gen sprak door Andrus Kivirähk. Nee toch, zal de trouwe lez­er van mijn blog denken, daar heb je gis­ter en eer­gis­ter ook al over geschreven. Klopt hele­maal. Maar ik weet dat er lez­ers zijn die alleen voor de weke­lijkse #50books vraag naar mijn blog komen (no hard feel­ings!) en die wil ik ook graag atten­deren op dit bij­zon­dere boek. Dus van­daar.

Zo heel af en toe (gelukkig vaak genoeg om lekker te bli­jven door­lezen in de hoop een vol­gend juweel te mogen ont­dekken) sla je na afloop een boek dicht en weet je heel zek­er dat je iets gelezen hebt wat je op een bepaalde manier voor alti­jd zal bijbli­jven. Dit kan van­wege uiteen­lopende rede­nen het geval zijn. Soms gri­jpt het onder­w­erp je naar de keel, ter­wi­jl een andere keer juist de sti­jlvolle wijze waarop een ver­haal verteld wordt en hoe de plot inge­nieus in elka­ar stak voor een bli­jvende herin­ner­ing zorgt. Wat de reden ook mag zijn (als je al in staat bent om dit te duiden) als ervaren lez­er herken je het vaak meteen wan­neer het weer eens zover is.

Bij mij herken ik het meestal door­dat het gelezene bli­jft nas­meulen in mijn hoofd. Con­tinu spe­len er frag­menten door mijn hoofd die om aan­dacht vra­gen. Waar ging het nu pre­cies over? Wat bedoelde de schri­jver met deze pas­sage? Heb ik wel goed begrepen wat er zich op een gegeven moment afspeelde? Heb ik iets gemist waar­door het ver­haal in een com­pleet ander daglicht zou komen te staan? En het boek bli­jft al die tijd op mijn bureau liggen in plaat van te ver­huizen naar een vri­jge­maakt plaat­sje in de kast wat nor­maal het geval is. Voor mijn gevoel is het boek nog niet uit­gelezen zolang ik niet volledig begri­jp wat ik gelezen heb.

Het is het­zelfde bij muziek. Wan­neer ik een nieuw num­mer hoor en er meteen door ger­aakt wordt, dan kan ik daar erg ent­hou­si­ast over rak­en. Maar al snel ebt dat gevoel weg. Alsof de uitdag­ing verd­we­nen is. Alles wat er te zeggen viel al bij de eerste ken­nis­mak­ing is gezegd. Uitein­delijk is de muziek die me veel langer bijbli­jft juist díe muziek waar­bij ik tij­dens de eerste beluis­ter­ing niet goed weet wat ik er mee moet. Hoe ik het moet plaat­sen. Waar ik moeite voor moet doen om het te door­gron­den.

Daaraan herken ik of ik een goed boek in han­den heb. Geeft het zichzelf volledig bloot bij de eerste keer dat ik het lees? Is het antwo­ord beves­ti­gend, dan kan het voor wel degelijk een goed boek zijn maar zal het gegaran­deerd veel min­der lang bli­jven hangen. Pak ik zo’n boek een aan­tal jaren lat­er uit de kast dan zal ik in veel gevallen slechts met moeite weten te herin­neren hoe het ook alweer in elka­ar stak. Niet omdat het zo com­plex was, maar juist omdat het niet heeft weten te bek­linken.

Daar­ente­gen zijn het de boeken waar ik het idee heb iets spe­ci­aals gelezen te hebben zon­der pre­cies te kun­nen vertellen wat dat spe­ciale nu pre­cies is, die zich uitein­delijk per­ma­nent in mijn geheugen neste­len. Omdat ik er keer op keer op zal terugkomen. Het ver­haal is niet af bij het uitlezen van het boek. Eigen­lijk kan het dan pas begin­nen. Je hebt alle let­ters, woor­den en zin­nen tot je genomen die de basis­in­grediën­ten vor­men van het ver­haal dat nu in je hoofd verder kan gaan. Dit kan soms ver­moeiend zijn omdat het je kan hin­deren bij het lezen van een vol­gend boek. Maar veel vak­er voelt het juist pret­tig om terug te gaan naar het boek, iets op te zoeken, frag­menten te her­lezen en zodoende meer te begri­jpen van een ver­haal.

Som­mige boeken ver­di­enen het om veel vak­er opnieuw gelezen te wor­den. Zo’n boek is voor mij De man die de taal van de slan­gen sprak. Een kleine week nadat ik het heb uit­gelezen vraag ik me nog steeds af wat ik pre­cies gelezen heb. Alleen maar een his­torische roman over een spec­i­fieke peri­ode in de geschiede­nis van Est­land? Is het slechts een uni­verseel sprook­je? Miss­chien een para­bel over heden­daagse prob­le­men met betrekking tot onze (te) snel veran­derende samen­lev­ing? Een tijd­loos ver­haal over de inte­gratie van ver­schil­lende cul­turen? Of alles tegelijk? Wie het weet mag het zeggen. Ik ben er nog lang niet uit. En het brengt mij tot de vraag voor deze zondag, namelijk of jul­lie onlangs ook zoi­ets bij­zon­ders gelezen hebben.

Vraag 22:
Heb jij onlangs een boek gelezen waar­van je zek­er weet dat het je nog lange tijd zal bijbli­jven?

Voor iedereen is het natu­urlijk ver­schil­lend waarom een bepaald boek je meer bijbli­jft dan een ander. Daarom ben ik naast de titel van het boek vanzelf­sprek­end ook erg geïn­ter­esseerd of je kunt aangeven wat voor jou het ver­schil maakt dat het ene boek wegza­kt in de ver­getel­heid ter­wi­jl een ander boek nooit meer ver­geten wordt. Ga jij zo’n boek lat­er nog eens her­lezen of is de herin­ner­ing eraan vol­doende? Kun je een dergelijk boek weg­doen of zijn dit juist de boeken die uitein­delijk overbli­jven in je bib­lio­theek wan­neer je door ruimtege­brek plaats moet vri­j­mak­en?

Miss­chien over­bod­ig te ver­melden maar het hoeven natu­urlijk geen boeken te zijn die onlangs zijn uit­gekomen. Het gaat mij echt om een boek wat jij onlangs voor de eerste keer hebt gelezen en waar­van je denkt dat je iets spe­ci­aals hebt gelezen dat je niet snel zult ver­geten. Wie weet maak je ons ent­hou­si­ast om het ook gaan te lezen. Veel plezi­er met het beant­wo­or­den van deze nieuwe vraag.

vraag201522
Math­ieu Nico­let | Unsplash

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« 50books – jaar 2015 – vraag 2150books – jaar 2015 – vraag 23 »

9 Comments

Goh, nor­maal gezien zou ik hier een reac­tie geven maar aangezien ik van plan ben om deze vraag op te pikken doe ik dat nog heel even niet 🙂

Geef een reactie