Oefenen onder dwang

Deze blog­post is deel 15 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Every habit seems to come with unbid­den urges to pro­cras­ti­nate on the habit.
[p.60, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Deze avond was ik voor de zes­de dag op rij bezig met mijn rek- en strekoe­fenin­gen. Aangekomen bij oefen­ing 6 (ga naar deze pag­i­na, scroll dan naar bene­den om zelf te zien wat ik daarmee bedoel) zag ik een puist­je op mijn link­er­boven­been. Net zoals het figu­urt­je op de illus­tratie (waar­voor je dus echt even naar die bewuste pag­i­na moet gaan) zat ik in een korte broek van­daar dat het puist­je luid en duidelijk te zien was. Het schree­uwde om uit­geknepen te wor­den maar ik had mijn han­den vol (om te zien waarmee is het toch raadza­am naar de pag­i­na te gaan waar een overzicht is te vin­den van de oefenin­gen die ik elke dag tot een goed einde probeer te bren­gen) zodat dit niet zou gaan lukken zon­der de oefen­ing te onder­breken.

Wat een dilem­ma. Bij elke vol­gende sec­onde die ik treuzelde leek het of de hevig klop­pende puist grot­er en grot­er werd. Het was een pomp die vanu­it mijn hele lichaam vocht aan­zoog tot­dat het witte kop­je zou bezwijken onder de enorme druk. Ik probeerde me geen voorstelling te mak­en van wat dat zou beteke­nen. In plaats daar­van con­cen­treerde ik me op mijn oefen­ing. De neig­ing om de puist die nu ontzettend was gaan jeuken uit te kni­jpen onder­druk­te ik zo goed en kwaad als mogelijk. Nog 5x mijn rechter­been draaien en dan kon ik met mijn link­er­been begin­nen.

Miss­chien dat dit ver­licht­ing zou geven.

Ter­wi­jl ik naar de puist bleef kijken die gaan­deweg weer de nor­male beschei­den pro­por­tie kreeg zoals bij aan­vang van de oefen­ing, telde ik langza­am af.

5
4
3
2
1

Ein­delijk had ik mijn han­den vrij. Zou ik heel even­t­jes aan het minis­cule puist­je krabben? Of toch gewoon met de oefen­ing verder gaan? Ik koos voor het laat­ste en strek­te mijn link­er­been.

15
14

Buiten hoorde ik blaf­fende hon­den.

13
12
11

In de hoek van de kamer zag ik mijn hard­loop­schoe­nen staan die ik nog moest opruimen.

10
9
8
7
6

Er schoot een gedachte door mijn hoofd dat ik niet moest ver­geten iets op te schri­jven anders zou ik het zek­er weten ver­geten.

5

Maar wat ook alweer?

4
3
2

Moest ik miss­chien toch alvast het water opzetten voor de rijst die we dadelijk nodig had­den bij het eten?

1

Ziezo. Klaar met oefen­ing 6.
Oefen­ing 7 — elk been 30 tellen.

~ ~ ~

Achter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fund­ing actie die Leo Babau­ta was ges­tart om zijn nieuwe boek Zen Habits – Mas­ter­ing the Art of Change te financieren. Eind mei 2015 viel het boek door de brieven­bus. Ik dacht het opz­ij te kun­nen leggen om er tij­dens de zomer­vakantie in te begin­nen.

Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eerste keer hele­maal doorgelezen. De komende weken wil ik er regel­matig over bloggen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wijze mijn vorderin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voorne­men pub­lieke­lijk (vol­gens de Zen Habits meth­ode erg belan­grijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te bereiken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uitdag­ing uit de lijst van tien mogelijkhe­den. Wees niet bang, het zijn slechts kleine veran­derin­gen om allereerst gevoel te kri­j­gen bij de meth­ode zelf. Heb je een keuze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogserie gaan vol­gen en je vorderin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over bloggen en laat een link achter naar je web­site. Hoe dan ook, veel plezi­er en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to write this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Mijn eigen vorderin­gen leg ik hier vast.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Het zijn niet de resul­tat­en die tellenFout­je, bedankt! »
  • Hola… is ’t eigen­lijk niet de bedoel­ing dat je gedacht­en gedacht­en­vrij wor­den gemaakt. Of miss­chien beter gezegd, om te zijn in het ‘nu’ moment. Nu ben ik met mijn oefenin­gen bezig en focus ik me daarop… hum, klinkt ook dwang­matig hé 😉 Komt wel goed zek­ers. Je zal het zien. Of nee eigen­lijk niet zien, niet horen, … mind­ful­ness, niet zo makke­lijk als het lijkt.

    • Uitein­delijk is dat wel de bedoel­ing, maar in de begin­fase waar ik nu nog in zit is het vol­gens Babau­ta allereerst zaak dat ik de dwang­matige gedacht­en om iets anders te gaan doen (alles is beter dan aan de nieuwe gewoonte werken) leer te herken­nen (vol­gens hem oper­eren ze vaak in het geniep). Wan­neer ze een­maal ‘in de open­heid’ zijn dan ver­liezen ze al veel van hun kracht hoewel je zek­er moeite moet (bli­jven) doen om er weer­stand aan te bieden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets