Oefenen onder dwang

Deze blog­post is deel 15 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Eve­ry habit see­ms to come with unbid­den urges to pro­cras­ti­na­te on the habit.
[p.60, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Deze avond was ik voor de zes­de dag op rij bezig met mijn rek- en strek­oe­fe­nin­gen. Aan­ge­ko­men bij oefe­ning 6 (ga naar deze pagi­na, scroll dan naar bene­den om zelf te zien wat ik daar­mee bedoel) zag ik een puist­je op mijn lin­ker­bo­ven­been. Net zoals het figuur­tje op de illu­stra­tie (waar­voor je dus echt even naar die bewus­te pagi­na moet gaan) zat ik in een kor­te broek van­daar dat het puist­je luid en dui­de­lijk te zien was. Het schreeuw­de om uit­ge­kne­pen te wor­den maar ik had mijn han­den vol (om te zien waar­mee is het toch raad­zaam naar de pagi­na te gaan waar een over­zicht is te vin­den van de oefe­nin­gen die ik elke dag tot een goed ein­de pro­beer te bren­gen) zodat dit niet zou gaan luk­ken zon­der de oefe­ning te onder­bre­ken.

Wat een dilem­ma. Bij elke vol­gen­de secon­de die ik treu­zel­de leek het of de hevig klop­pen­de puist gro­ter en gro­ter werd. Het was een pomp die van­uit mijn hele lichaam vocht aan­zoog tot­dat het wit­te kop­je zou bezwij­ken onder de enor­me druk. Ik pro­beer­de me geen voor­stel­ling te maken van wat dat zou bete­ke­nen. In plaats daar­van con­cen­treer­de ik me op mijn oefe­ning. De nei­ging om de puist die nu ont­zet­tend was gaan jeu­ken uit te knij­pen onder­druk­te ik zo goed en kwaad als moge­lijk. Nog 5x mijn rech­ter­been draai­en en dan kon ik met mijn lin­ker­been begin­nen.

Mis­schien dat dit ver­lich­ting zou geven.

Ter­wijl ik naar de puist bleef kij­ken die gaan­de­weg weer de nor­ma­le beschei­den pro­por­tie kreeg zoals bij aan­vang van de oefe­ning, tel­de ik lang­zaam af.

5
4
3
2
1

Ein­de­lijk had ik mijn han­den vrij. Zou ik heel even­tjes aan het minis­cu­le puist­je krab­ben? Of toch gewoon met de oefe­ning ver­der gaan? Ik koos voor het laat­ste en strek­te mijn lin­ker­been.

15
14

Bui­ten hoor­de ik blaf­fen­de hon­den.

13
12
11

In de hoek van de kamer zag ik mijn hard­loop­schoe­nen staan die ik nog moest oprui­men.

10
9
8
7
6

Er schoot een gedach­te door mijn hoofd dat ik niet moest ver­ge­ten iets op te schrij­ven anders zou ik het zeker weten ver­ge­ten.

5

Maar wat ook alweer?

4
3
2

Moest ik mis­schien toch alvast het water opzet­ten voor de rijst die we dade­lijk nodig had­den bij het eten?

1

Zie­zo. Klaar met oefe­ning 6.
Oefe­ning 7 — elk been 30 tel­len.

~ ~ ~

Ach­ter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fun­ding actie die Leo Babau­ta was gestart om zijn nieu­we boek Zen Habits – Mas­te­ring the Art of Chan­ge te finan­cie­ren. Eind mei 2015 viel het boek door de brie­ven­bus. Ik dacht het opzij te kun­nen leg­gen om er tij­dens de zomer­va­kan­tie in te begin­nen.

Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eer­ste keer hele­maal door­ge­le­zen. De komen­de weken wil ik er regel­ma­tig over blog­gen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wij­ze mijn vor­de­rin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voor­ne­men publie­ke­lijk (vol­gens de Zen Habits metho­de erg belang­rijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te berei­ken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uit­da­ging uit de lijst van tien moge­lijk­he­den. Wees niet bang, het zijn slechts klei­ne ver­an­de­rin­gen om aller­eerst gevoel te krij­gen bij de metho­de zelf. Heb je een keu­ze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogs­erie gaan vol­gen en je vor­de­rin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over blog­gen en laat een link ach­ter naar je web­si­te. Hoe dan ook, veel ple­zier en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to wri­te this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Mijn eigen vor­de­rin­gen leg ik hier vast.

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« Het zijn niet de resul­ta­ten die tel­lenFout­je, bedankt! »

2 Replies to “Oefenen onder dwang”

  1. Hola… is ’t eigen­lijk niet de bedoe­ling dat je gedach­ten gedach­ten­vrij wor­den gemaakt. Of mis­schien beter gezegd, om te zijn in het ‘nu’ moment. Nu ben ik met mijn oefe­nin­gen bezig en focus ik me daar­op… hum, klinkt ook dwang­ma­tig hé 😉 Komt wel goed zekers. Je zal het zien. Of nee eigen­lijk niet zien, niet horen, … mind­ful­ness, niet zo mak­ke­lijk als het lijkt.

    • Uit­ein­de­lijk is dat wel de bedoe­ling, maar in de begin­fa­se waar ik nu nog in zit is het vol­gens Babau­ta aller­eerst zaak dat ik de dwang­ma­ti­ge gedach­ten om iets anders te gaan doen (alles is beter dan aan de nieu­we gewoon­te wer­ken) leer te her­ken­nen (vol­gens hem ope­re­ren ze vaak in het geniep). Wan­neer ze een­maal ‘in de open­heid’ zijn dan ver­lie­zen ze al veel van hun kracht hoe­wel je zeker moei­te moet (blij­ven) doen om er weer­stand aan te bie­den.

Comments are closed.