Hier en nu

Deze blog­post is deel 21 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

De meeste van mijn vol­gers weten onder­tussen wel dat ik Inge heb leren ken­nen toen ze al twee kinderen had (9 en 14 op dat moment).  Ik heb dus de hele luier­fase overges­la­gen (hoewel dat nog even kan­t­je boord was omdat Tris­tan het plan had opgevat gaat­jes in de con­dooms te prikken zodat een nieuw broert­je of zus­je tot de mogelijkhe­den ging behoren).

Lat­er heb ik toch mijn deel van een baby in huis meegekre­gen nadat de vad­er van ons eerste kleinkind door een voet­ba­lon­geluk­je voor lan­gere tijd in het zieken­huis moest bli­jven. Moed­er en pas­ge­boren kind trokken voor een paar maan­den bij ons in.

Hoe sneu ik vanzelf­sprek­end de aan­lei­d­ing ook vond, het feit dat we alsnog een baby in huis had­den was geweldig. Het was voor mij een ‘life-chang­ing expe­ri­ence’ mag ik wel zeggen. Wat de meeste indruk op me maak­te was toch wel hoe zo’n klein hum­melt­je in staat was alle aan­dacht op te eisen. Geen enkel moment dat ik met hem alleen was (en oh, wat keek ik daar in het begin tegenop) ver­loor ik hem uit het oog. Natu­urlijk wilde ik dat hem niets overk­wam maar daar­naast was het fascinerend om te zien wat hij alle­maal al kon en deed.

In een tijds­gewricht waar de ver­lei­din­gen van de virtuele wereld zich steeds verder aan ons opdron­gen via smart­phones en tablets leerde ik (opnieuw) de waarde van de echte wereld ken­nen. Niets was zo belan­grijk als wat er zich op dat moment onder mijn neus afspeelde.

Nader­hand ben ik deze peri­ode gaan zien als het (onbe­wuste) start­punt waarop ik (vooral­snog erg aarze­lend) begonnen ben bewuster te gaan lev­en. Min­der online zijn om het online zijn, en daar­voor in de plaats meer proberen te geni­eten van het hier en nu. Niet omdat het hier en nu alti­jd zo geweldig is, maar eerder omdat de virtuele wereld in veel gevallen er niet aan kan tip­pen. Ik ging op zoek naar een betere bal­ans en ben daar nog niet mee klaar.

Niet alleen de virtuele wereld van inter­net kan ons trouwens de geni­etin­gen van het hier en nu doen ver­geten:

Even when we’re not on our phones or com­put­ers, we’re in dan­ger of miss­ing the actu­al­i­ty of the moment. We get stuck in our heads: recall the Mind Movie that we see play­ing inside our heads, that we dis­cussed in the Intro of this book. This Mind Movie cap­ti­vates us, occu­pies our atten­tion, cre­ates a sto­ry that we get attached to.
[…]
The prob­lem is that when real­i­ty clash­es with the sto­ry, we get frus­trat­ed, upset, bol­stered, angry, dis­ap­point­ed.
[…]
They can cause us to be less like­ly to stick to a habit.
[p.83–84, Zen Habits, Leo Babau­ta]

De ‘Mind Movie’ waar Babau­ta aan ref­er­eert is het ideaalplaat­je wat we vaak mee­dra­gen en wat we gaan zien als de maat van alle din­gen. Het kan niet anders dan dat dit zorgt voor teleurstellin­gen omdat de lat bij voor­baat al te hoog wordt gelegd. Wil je dus voorkomen dat je gefrus­treerd raakt wan­neer de uitvo­er­ing van je beoogde nieuwe gewoonte niet de juiste resul­tat­en laat zien, zet dan deze Mind Movie uit (je hoofd) en con­cen­treer je op het hier en nu.

Ga op in de dagelijkse han­delin­gen die je voor jezelf hebt uit­gekozen en probeer er zodanig mee bezig te zijn dat het haast een vorm van med­i­tatie gaat wor­den. Daar­door leer je tevre­den te zijn met wat je er op dat moment uit haalt.

~ ~ ~

Achter­grond:

Vorig jaar deed ik mee aan de crowd­fund­ing actie die Leo Babau­ta was ges­tart om zijn nieuwe boek Zen Habits – Mas­ter­ing the Art of Change te financieren. Eind mei 2015 viel het boek door de brieven­bus. Ik dacht het opz­ij te kun­nen leggen om er tij­dens de zomer­vakantie in te begin­nen.

Dat liep anders. Inmid­dels heb ik het boek een eerste keer hele­maal doorgelezen. De komende weken wil ik er regel­matig over bloggen omdat het een echt doe-boek is en ik op deze wijze mijn vorderin­gen kan delen. Zo maak ik mijn voorne­men pub­lieke­lijk (vol­gens de Zen Habits meth­ode erg belan­grijk voor suc­ces) maar hoop ik tevens te bereiken dat som­mi­gen van jul­lie ook mee gaan doen.

Lijkt je dit wel iets, kies dan hier een uitdag­ing uit de lijst van tien mogelijkhe­den. Wees niet bang, het zijn slechts kleine veran­derin­gen om allereerst gevoel te kri­j­gen bij de meth­ode zelf. Heb je een keuze gemaakt, laat dit dan weten bij de reac­ties. Ver­vol­gens kun je de blogserie gaan vol­gen en je vorderin­gen delen onder mijn blog­posts, of ga er zelf over bloggen en laat een link achter naar je web­site. Hoe dan ook, veel plezi­er en suc­ces wan­neer je besluit mee te gaan doen!

Love moved me to write this for you, and I hope that you will pass it on for me.
[p.204, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Mijn eigen vorderin­gen leg ik hier vast.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Hef­boomw­erk­ingGeef niet toe aan de wolken »

3 Comments

Los van het feit dat dit een top­stuk­je is heb ik toch een glim­lach niet kun­nen onder­drukken bij de boven­ste alin­ea… kinderen hé 🙂 maar waarmee hij toch wel duidelijk maak­te dat hij jul­lie relatie en ook jou ten volle aan­vaard had zoni­et had hij geen nieuw zus­je of broert­je geduld…
En die kans om het toch alle­maal eens van dicht­bij mee te mak­en… ’t lev­en heeft zijn eigen wegen, denk ik dan maar…

Geef een reactie