Geef niet toe aan de wolken

Deze blog­post is deel 22 van 29 in de serie Zen Habits — Leo Babau­ta

Je zult onder­tus­sen wel door heb­ben dat het de afge­lo­pen dagen over ver­schil­len­de vor­men van weer­stand gaat waar we bij een nieu­we gewoon­te mee te maken krij­gen.

In De eer­ste weer­stand lag de nadruk op aflei­ding (‘noi­sy child­ren) die ons een excuus kan geven om de dage­lijk­se acti­vi­teit voor­tij­dig te beëin­di­gen. Daar­na zagen we in Hef­boom­wer­king hoe belang­rijk het is om een mini­ma­le han­de­ling te ver­zin­nen (‘lace up your shoes’) die je in bewe­ging kan zet­ten wan­neer je geen zin hebt. En gis­te­ren leer­den we in Hier en nu hoe een onre­a­lis­tisch beeld van de toe­komst ons kan demo­ti­ve­ren om door te gaan wan­neer de resul­ta­ten ach­ter blij­ven (‘turn from the sto­ry to the moment’).

Wan­neer we weer­stand onder­vin­den bij het aan­le­ren van iets nieuws dan is de stan­daard­re­ac­tie om ervoor weg te vluch­ten. Neem het voor­beeld dat je aan een gro­te klus moet begin­nen waar je jezelf van­we­ge de hier­bo­ven genoem­de vor­men van weer­stand niet toe kunt zet­ten, dan grijp je elke moge­lijk­heid tot uit­stel­len aan die voor de hand ligt. Opeens is het heel erg belang­rijk om je mail nog even te chec­ken voor­dat je echt aan de slag gaat, daar­na het nieuws op te zoe­ken, ver­vol­gens waar men het in je facebook en twit­ter tijd­lijn zoal over heeft (inclu­sief het bekij­ken van de gel­ink­te film­pjes en arti­ke­len) en wan­neer dit alle­maal ach­ter de rug is start je weer van voor af aan. Of je gaat eerst een kop koffie/thee zet­ten.

De bedoe­ling is natuur­lijk om hier niet aan toe te geven. Maar hoe doe je dat? Leo Babau­ta heeft er het vol­gen­de op gevon­den:

I lear­ned a trick to hand­le the­se urges: I see them as clouds flo­a­ting in the sky.
[…]
I didn’t have to imme­di­a­te­ly act on the urges — I could just watch them. This wasn’t easy. The urges would get real­ly strong, and I’d get a panick­ed fee­ling insi­de.
[…]
But I lear­ned the panic­ky fee­ling is just ano­ther cloud.
[p.86–87, Zen Habits, Leo Babau­ta]

Iso­leer de drang tot uit­stel­len (of vluch­ten) en pro­beer deze drang onscha­de­lijk te maken door het te zien als een tij­de­lijk iets wat van­zelf ver­dwijnt wan­neer je er geen gehoor aan geeft.

Waar­door het zelf een vorm van uit­stel­ge­drag is (met hope­lijk afstel tot gevolg): stel uit om toe te geven aan de drang (tot het chec­ken van je mail ter­wijl je eigen­lijk aan die gro­te klus moet wer­ken) en wan­neer je voelt dat het min­der urgent is ga dan weer ver­der met waar je mee bezig was.

Niet altijd zal dit luk­ken, maar pro­beer altijd mini­maal één of twee keer de drang te onder­druk­ken voor­dat je uit­ein­de­lijk toe­geeft. Je zult er beter in wor­den en de erva­ring kan goed van pas komen wan­neer we later gaan werk aan het afle­ren van slech­te (min­der goe­de) gewoon­tes.

Begin er van­daag al mee tij­dens het uit­voe­ren van je dage­lijk­se bezig­heid. Wat voor soort drang her­ken je en hoe voel je je wan­neer je er niet (met­een) aan toe­geeft?
~ ~ ~

De ach­ter­grond bij deze serie blog­posts over Zen Habits – Mas­te­ring the Art of Chan­ge door Leo Babau­ta en mijn eigen vor­de­rin­gen met betrek­king tot het voort­aan dage­lijks uit­voe­ren van rek- en strek­oe­fe­nin­gen zijn hier te lezen.

~ ~ ~

Hier en nu
Grens­ver­leg­gend bezig zijn

2 reacties op “Geef niet toe aan de wolken”

  1. Naar aan­lei­ding van jouw blog­pos­ten #zen­ha­bits ben ik meer begin­nen lezen van Tom Han­nes, schrij­ver van Zen of het konijn in ons brein. Veel van wat hij zegt strookt met wat in deze blog­post staat.
    Nu had ik ook kun­nen opte­ren voor het me ver­der ver­die­pen in de tek­sten en het boek van Leo Babau­ta zelf maar mijn ken­nis van het engels staat me dat niet echt toe. Het staat me enkel toe om wat hij schrijft te lezen en te begrij­pen maar het is belan­ge niet vlot genoeg om echt gefo­cust te kun­nen blij­ven.

    1. Nooit van Tom Han­nes gehoord of gele­zen, maar ik zit dan ook niet zo in de zen behal­ve via Babau­ta. Ik zal ‘m eens opzoe­ken.
      Wat dat engels betreft, het is dat ik via uni­ver­si­teit en daar­na voor mijn werk bij­na altijd via die taal com­mu­ni­ceer, anders had ik mis­schien een ander voor­beeld gehad. Maar zo is het nu een­maal gelo­pen.
      Ik hoop dat je door mijn blog­posts toch iets meer van zijn den­ken mee­krijgt.
      En voor de rest heb ik soms wel het idee dat het veel van het­zelf­de is. Wat hele­maal niet erg is, trou­wens.

Reacties zijn gesloten.