Hagelpret

runninginrain

Deze avond kreeg ik een lift aange­bo­den. Dat overkomt me zelden. Maar ik ga dan ook zelden hard­lopen ter­wi­jl de hagel met bakken ijs uit de lucht komt.
Ik had het eerst niet in de gat­en alleen dat de auto achter me niet echt z’n best deed om me in te halen ter­wi­jl ik zo behulpza­am was om in de berm te gaan lopen. Bleek dat de vrouw aan het stu­ur al de hele tijd met het raam­p­je open naast me reed. En ik maar stug voor me uitk­ijken. Dat kri­jg je als je geen bril op zet tij­dens het ren­nen.
Dus toen ik ein­delijk opz­ij keek vroeg ze vrien­delijk of ik niet liev­er wilde instap­pen. Ondanks dat ik zowat gehagel­straald werd gaf ik aan dat het me pri­ma beviel. De tem­per­atu­ur was heer­lijk en ik voelde me na een hele dag op kan­toor waar de kli­maat­con­t­role niet hele­maal grip had gekre­gen op de weer­som­standighe­den weer als her­boren.
Lachend wen­ste ze me suc­ces en reed verder ter­wi­jl ik in mijn eigen tem­po com­pleet door­weekt met volle teu­gen genoot van een dag die de boeken in is gegaan als de warm­ste dag ooit in juli. Daar had ik ’s mid­dags niet meer op gehoopt toen ik met tegen­zin de gep­lande avond­train­ing uit mijn weekschema schrapte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets