Hagelpret

runninginrain

Deze avond kreeg ik een lift aangeboden. Dat overkomt me zelden. Maar ik ga dan ook zelden hardlopen terwijl de hagel met bakken ijs uit de lucht komt.
Ik had het eerst niet in de gaten alleen dat de auto achter me niet echt z’n best deed om me in te halen terwijl ik zo behulpzaam was om in de berm te gaan lopen. Bleek dat de vrouw aan het stuur al de hele tijd met het raampje open naast me reed. En ik maar stug voor me uitkijken. Dat krijg je als je geen bril op zet tijdens het rennen.
Dus toen ik eindelijk opzij keek vroeg ze vriendelijk of ik niet liever wilde instappen. Ondanks dat ik zowat gehagelstraald werd gaf ik aan dat het me prima beviel. De temperatuur was heerlijk en ik voelde me na een hele dag op kantoor waar de klimaatcontrole niet helemaal grip had gekregen op de weersomstandigheden weer als herboren.
Lachend wenste ze me succes en reed verder terwijl ik in mijn eigen tempo compleet doorweekt met volle teugen genoot van een dag die de boeken in is gegaan als de warmste dag ooit in juli. Daar had ik ‘s middags niet meer op gehoopt toen ik met tegenzin de geplande avondtraining uit mijn weekschema schrapte.

Geef een reactie