Uitstelgedrag

Een dag verder heb ik nog steeds veel zin om het boek Zen and the Art of Motor­cy­cle Main­te­nance (hier­na Zen) te gebruiken als inspi­ratiebron bij het bloggen. Alleen al het vooruitzicht om er dagelijks in te mogen lezen stemt me gelukkig. Het is niet met veel boeken dat ik iets soort­gelijks ervaar. Alleen al het sim­pele feit dat het boek nu op mijn bureau ligt doet iets met me. Ik ben erg benieuwd of ik ooit zal ont­dekken waar dat bij­zon­dere gevoel van­daan komt.
Het lezen in Zen is als op reis gaan. Allereerst is daar natu­urlijk de tocht per motor door enkele stat­en van Ameri­ka die een vad­er (de verteller van het ver­haal) met zijn zoon maakt en waar­van hij ver­slag doet. Maar daar­naast reizen we ook mee op de herin­ner­in­gen die langza­am naar boven komen bij de verteller naar­mate hij dichter in de buurt komt van plaat­sen uit een vorig lev­en. Boven­di­en mak­en we een reis door de geschiede­nis van de filosofie omdat dit onlos­make­lijk ver­bon­den is met de lot­gevallen van de verteller tij­dens de peri­ode die zo ver weggestopt was in zijn geheugen.
Iedere keer wan­neer ik dit boek her­lees heb ik nooit de behoefte om stukken over te slaan. Ik weet wat er alle­maal staat te gebeuren onder­weg en ik weet hoe het afloopt. Maar toch vormt dit geen belem­mer­ing tij­dens het lezen. Inte­gen­deel. Het lijkt juist of het ver­haal steeds rijk­er wordt. Veel meer voel ik de neig­ing om elke zin nog nauwkeuriger te lezen. Om te zien of ik de vorige keer niets gemist heb. Of om te kijken of ik het nu beter begri­jp. Natu­urlijk zou ik dit bij veel meer boeken moeten hebben omdat ik zelden bij eerste lez­ing van een com­plex boek alles weet te door­gron­den. Maar er zijn slechts weinig boeken waar­bij ik dat kan opbren­gen. Zen is zo’n boek.
Wat me alleen nog doet aarze­len om defin­i­tief voor Zen te kiezen is een ander boek wat op mijn bureau ligt: Waarom het lev­en sneller gaat als je oud­er wordt — De geheimen van het geheugen door Douwe Draais­ma. Het is een boek dat ik al een paar jaar in bez­it heb maar tot nu toe ongelezen in de kast staat. Ik denk dat ook dit boek erg uitn­odigt om te gebruiken bij mijn poging om fre­quenter te gaan bloggen. Want zeg nu zelf, zo’n beschri­jv­ing op de achter­flap die hieron­der vol­gt is toch koren op de molen om hele­maal ‘los’ te gaan als blog­ger?

Waarom herin­neren we ons bij­na niets van onze vroeg­ste jeugd? Hoe komt het dat geuren herin­ner­in­gen oproepen? Waar­door zien ster­ven­den soms hun hele lev­en aan zich voor­bi­jtrekken? En waarom lijkt het lev­en sneller te gaan als je oud­er wordt?
Stuk voor stuk vra­gen die te mak­en hebben met het geheugen, dat raad­selachtige fenomeen van de menselijke geest dat ons maakt tot wie we zijn, maar ons ook geregeld voor de gek houdt. Douwe Draais­ma onthult in deze prachtig geschreven best­seller de geheimen van het geheugen.

Draaisma - Geheugen
Voor­lop­ig laat ik de twee boeken op mijn bureau liggen en hak komend weekeinde de knoop door. Laat vooral weten wat jul­lie voorkeur zou zijn mocht je eventueel willen meelezen.

2 Comments

Hé heb ik nog toe­val­lig een nog ongelezen dwarslig­ger van hem staan ‘De heimweefab­riek’ met als extra een hoofd­stuk uit ‘Waarom het lev­en sneller gaat als je oud­er wordt’ en ‘Vergeet­boek’. En hele­maal op het eind een aan­tal vra­gen voor de lez­er om over na te denken. 🙂 Hoef ik jouw vraag nog te beant­wo­or­den dan 😉

Geef een reactie