Afscheidscadeau

Hij vroeg of ik een stuk­je papi­er voor hem had zodat hij een tele­foon­num­mer kon opschri­jven. Ik gaf hem een post-it. Het was nog net niet dat hij het com­plete pak­je gele brief­jes van me afpak­te maar veel scheelde het niet. Begerig keek hij naar het stapelt­je op mijn bureau.
Die zijn erg zeldza­am hier, vertrouwde hij me toe. Hele­maal vol­gen deed ik hem niet. Die post-its? vroeg ik ver­baasd. Hij knik­te. En paper­clips ook.
Het bleek dat hij al die tijd sinds hij hier als expat uit de VS aan het werk was gegaan ver­sto­ken is gebleven van enkele basiskan­toorar­tike­len. Te druk of te ver­legen om het de sec­reta­ress­es te vra­gen, dat is me niet hele­maal duidelijk gewor­den.
Van­daag, op de dag dat we met het groot­ste gedeelte van zijn team afscheid van hem namen omdat er een nieuwe uitdag­ing in de VS op hem wacht, had ik als grap post-its en paper­clips voor hem meegenomen. Hij was als een kind zo blij.
We gaan hem mis­sen.

afscheidJoel

2 Comments

Geef een reactie