Afscheidscadeau

Hij vroeg of ik een stuk­je papier voor hem had zodat hij een tele­foon­num­mer kon opschrij­ven. Ik gaf hem een post-it. Het was nog net niet dat hij het com­ple­te pak­je gele brief­jes van me afpak­te maar veel scheel­de het niet. Bege­rig keek hij naar het sta­pel­tje op mijn bureau.
Die zijn erg zeld­zaam hier, ver­trouw­de hij me toe. Hele­maal vol­gen deed ik hem niet. Die post-its? vroeg ik ver­baasd. Hij knik­te. En paper­clips ook.
Het bleek dat hij al die tijd sinds hij hier als expat uit de VS aan het werk was gegaan ver­sto­ken is geble­ven van enke­le basis­kan­toor­ar­ti­ke­len. Te druk of te ver­le­gen om het de secre­ta­res­ses te vra­gen, dat is me niet hele­maal dui­de­lijk gewor­den.
Van­daag, op de dag dat we met het groot­ste gedeel­te van zijn team afscheid van hem namen omdat er een nieu­we uit­da­ging in de VS op hem wacht, had ik als grap post-its en paper­clips voor hem mee­ge­no­men. Hij was als een kind zo blij.
We gaan hem mis­sen.

afscheidJoel

2 Replies to “Afscheidscadeau”

  1. Blijk­baar is niet alleen een kin­der­hand gauw gevuld 😉

    Beantwoorden

    1. De man is bij tijd en wij­le eer­der wat wereld­vreemd heb ik het idee. Gaat hele­maal op in zijn werk. Op een leu­ke manier, dat wel.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *