50books – jaar 2015 – vraag 33

Deze blog­post is deel 33 van 49 in de serie 50books — 2015

Zo, na een week­je overges­la­gen te hebben (dus nog één jok­er over voor de rest van het jaar) van­daag weer een nieuwe #50books vraag. Aan­lei­d­ing vormt een artikel op Elec­tric Lit­er­a­ture met de titel: Ele­na Fer­rante Explains Why She Pub­lish­es Anony­mous­ly.
Waarom niet? was mijn eerste gedachte. Hoe belan­grijk is het dat een tekst voorzien is van auteurs­gegevens? In de woor­den van Ele­na Fer­rante:

I’ve already done enough for this long sto­ry: I wrote it. If the book is worth any­thing, that should be suf­fi­cient.

Het boek dat zichzelf moet zien te verkopen. Geen infor­matie over wie het heeft geschreven of hoe het tot stand is gekomen. Terugge­bracht tot de pure essen­tie: een geschreven tekst.
Stel je voor dat je een wan­del­ing maakt en onder­weg een man­u­script ziet liggen op een bankje in het park. Voor­dat je het oppakt kijk je ter­sluiks om je heen of je niet in het oot­je genomen wordt. Maar er is nie­mand te zien. Op de voorkant geen illus­tratie of titel. Ook op de achterkant geen verdere indi­catie over inhoud en auteur.
Je gaat zit­ten en begint te lezen. Onmid­del­lijk ben je gegrepen door het ver­haal. Zon­der verdere bedenkin­gen neem je het boek mee naar huis waar je het nog diezelfde avond adem­loos uitleest. Na afloop ben je diep onder de indruk. Dit boek is geweldig.
Nog­maals Fer­rante:

I believe that books, once they are writ­ten, have no need of their authors. If they have some­thing to say, they will soon­er or lat­er find read­ers; if not, they won’t.

Een rad­i­cale stelling, maar uitein­delijk gaat het bij Ele­na Fer­rante niet om een anon­ieme tekst, maar om als persoon/auteur anon­iem te bli­jven en niet te fig­ur­eren in alle pro­motie-activiteit­en ron­dom de lancer­ing van een nieuw boek. Haar naam staat dus gewoon op haar boeken. Ze wil er alleen verder geen tijd en energie in steken om de verkoop te bevorderen.
Dit gaat dus iets min­der ver dan ik in eerste instantie zelf had inge­vuld op basis van de titel van het artikel en de twee quotes die ik alleen nog maar had gelezen. Toch lijkt het me een inter­es­sant gedachte-exper­i­ment.
vraag 33:
Heeft een anon­iem boek over­lev­ingskansen?
Tegen­wo­ordig zijn we gewend alles wat we doen te delen op inter­net. Dus ook wat we lezen. Dat doen we door titels en auteurs te ver­melden via de sociale media waar we actief zijn. Het vormt onderdeel van wie we zijn (of willen zijn) in de virtuele wereld. Zon­der titel en/of auteurs­gegevens wordt dit meteen een stuk moeil­ijk­er. Zullen we daarom deze tek­sten links lat­en liggen? Of zullen we niet snel van het bestaan van deze anon­ieme tek­sten op de hoogte komen omdat ze niet gedeeld (kun­nen) wor­den?
Het kan natu­urlijk ook dat anon­ieme tek­sten min­der kans mak­en om gelezen te wor­den omdat veel lez­ers afgaan op bek­ende namen. Dan weten ze vooraf ongeveer wat ze kun­nen verwacht­en. En dat is wel zo hand­ig wan­neer je te weinig tijd hebt om alles te lezen wat er beschik­baar is.
Of zijn we miss­chien bang dat we zon­der ‘het keurmerk’ van de auteur op de omslag het onder­scheid tussen lit­er­atu­ur en lec­tu­ur niet meer kun­nen onder­schei­den? En wat zegt dat dan pre­cies?
Ooit las ik ‘Naar­mate de schri­jver schri­jft, gumt hij zichzelf uit’1. Ik heb het alti­jd een intrigerende gedachte gevon­den en moest er nu weer aan denken ter­wi­jl ik deze blog­post zit te tikken.
Wat zijn jouw gedacht­es bij het idee om een boek de wereld in te sturen zon­der verdere auteurs­gegevens?

50books201533

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« 50books – jaar 2015 – vraag 3250books – jaar 2015 – vraag 34 »

  1. De zond­vloed, Jeroen Brouw­ers 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets