The hereness and nowness of things

Deze blog­post is deel 2 van 18 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.13–17]

Ooit heb ik gele­zen om een ver­haal (of blog­post) niet met het woord­je ‘Ik’ te laten begin­nen. Ik weet niet wie het had geschre­ven maar blijk­baar vond ik het een auto­ri­teit want het is één van de wei­ni­ge schrijf­re­gels die ik toe­pas. Het valt me daar­om des te meer op wan­neer ik zie dat niet ieder­een zich aan deze regel weet te hou­den. Zo ook Pir­sig:

I can see by my watch, wit­hout taking my hand from the left grip of the cycle, that it is eight-thirty in the mor­ning. The wind, even at six­ty miles an hour, is warm and humid. When it’s this hot and mug­gy at eight-thirty, I’m won­de­ring what it’s going to be like in the after­noon.
[p. 13]

Niet dat ik daar­om moei­te heb met deze ali­nea. Zen is een van de wei­ni­ge boe­ken die me elke keer opnieuw met­een van­af het begin weet te boei­en.

Op de eer­ste blad­zij­des maken we ken­nis met de ik-per­soon die per motor (en met zijn zoon ach­ter­op) een tocht maakt die voor­na­me­lijk over secun­dai­re wegen gaat. Snel­we­gen wor­den zoveel moge­lijk ver­me­den omdat die een afspie­ge­ling vor­men van het jach­ti­ge leven wat hij juist pro­beert te ont­vluch­ten. Hij voelt zich veel meer thuis bij hoe de men­sen bui­ten de stad leven:

The who­le pace of life and per­so­na­li­ty of the peo­p­le who live along them are dif­fe­rent. They’re not going any­whe­re. They’re not too busy to be cour­teous. The hereness and now­ness of things is some­thing they know all about. It’s the others, the ones who moved to the cities years ago and their lost off­spring, who have all but for­got­ten.
[p.15]

Het is natuur­lijk een over­ge­ro­man­ti­seerd beeld van het leven in een dorp of op het plat­te­land, maar ik moet beken­nen dat het mij toen al en nu nog steeds aan­spreekt. Dat ik nooit een fan ben geweest van de ‘gro­te stad’ zal hier­in wel een belang­rij­ke rol spe­len. Ik mag er graag ver­toe­ven om te kun­nen genie­ten van kunst en cul­tuur, maar ik hou het er nooit lang vol. Al snel zoek ik de rust van een bin­nen­plaats op. Geen her­rie aan mij hoofd. Geen druk­te om me heen. Even weg van alles. Zodat ik alles wat ik zie en hoor een plaats kan geven. De aan­dacht die het ver­dient. Dat is wat mij het bes­te bevalt. En wat ik bij Pir­sig in die eer­ste blad­zij­des her­ken.

2006_08_26_Rocky Mountain 046_Fotor

~ ~ ~

50books – jaar 2015 – vraag 33
Chau­tau­qua

5 reacties op “The hereness and nowness of things”

  1. Joe­pie een blog­post over Zen. Ik had al wat ver­der gele­zen en zat al te pope­len over wat je zou gaan schrij­ven.
    Het begin­nen met ik valt mij ook altijd op in brie­ven en mail. Zo’n regel komt nooit meer uit je hoofd als het er een­maal in zit. Tegen­woor­dig kan ik het wel wat beter heb­ben als men het doet maar vroe­ger irri­teer­de het me mate­loos, toen dacht ik nog dat je je aan dat soort regels te hou­den had.
    Wat de stads­heid betreft ben ik je spie­gel­beeld. Als ik wat lan­ger in stil­te en natuur ben dan wil ik weer naar de cul­tuur en cha­os van de stad terug, die ver­ve­len nooit.
    De wegen die in dit boek tegen­ko­men zijn er wel van een kwa­li­teit die wij in Neder­land niet ken­nen, denk ik. Ik zie gelijk enor­me stof­fi­ge vlak­tes voor me met over­al ber­gen in de ver­te. Dat maakt het gelijk dat het exo­tisch is in mijn bele­ving.

    1. Grap­pig hoe dat werkt met zo’n (onge­schre­ven) regel over schrij­feti­quet­te. Ik kan er soms van in een schrij­fim­pas­se gera­ken 😉
      Nee, ik ver­lang eigen­lijk nooit naar de stad. Last van ver­ve­ling bij gebrek aan cul­tuur en cha­os ken ik geluk­kig niet, dus dat maakt het wel een stuk mak­ke­lij­ker. Maar zo zit ieder­een weer anders in elkaar en dat maakt het zo mooi. Zolang we elkaar ten­min­ste in waar­de laten.
      Wat me bij het rei­zen in Ame­ri­ka altijd aan­spreekt is de ein­de­loos­heid van de wegen (of het nu snel- of secun­dai­re wegen zijn). Het gaat maar door en door. In het mid­den heb je natuur­lijk de Roc­ky Moun­tains die het land van noord tot zuid door­krui­sen en die altijd ‘met je mee­rei­zen’ aan de hori­zon. Maar net zo vaak heb je uit­ge­strek­te vlak­tes vol gewas of dan weer vol­ko­men leeg en dor. Afwis­se­ling genoeg om je niet snel te ver­ve­len. Heer­lijk om er op je gemak door­heen te rei­zen.

  2. Ik vind het begin­nen met ik alleen sto­rend als wat daar­na komt niet goed of lek­ker geschre­ven Is en begin er zelf geloof ik ook vaak mee.
    Zen and the art of, ik hoop dat ik mijn ori­gi­ne­le exem­plaar, hele­maal stuk­ge­le­zen, nog ergens heb, maar ik geloof het niet. Ik denk dat ik m op mijn vijf­tien­de las en hel­las, tot vele jaren erna, een soort van kin­der­tijd naar gro­te men­sen bij­bel wil­de ik zeg­gen, maar sinds ik jong was, trek ik kind-zijn ern­stig in twij­fel, of laat ik zeg­gen onbe­zorgd kind zijn. Dus met mijn vijf­tien­de gaf dit boek me meer hou­vast dan wel­ke vol­was­se­ne ook, me voor­dien had kun­nen geven. Een goed voor­beeld van It’s the jour­ney that counts not the des­ti­na­ti­on, even if it us a rough ride. Én ja ik heb/ben daar­na ook motor gere­den, cilin­ders gere­pa­reerd met dat wit papie­ren tape, nadat we hem op een regen­ach­ti­ge zon of ande­re feest­dag in mid­den Frank­rijk kapot had­den gere­den door m uit de bocht vlie­gend open te schra­pen aan het weg­dek. Er was niets open, en wach­ten op de vol­gen­de werk­dag zat er miet in. Je kunt heel ver komen met een stuk papie­ren plak­band heb ik toen geleerd, zelfs thuis

    1. Mooi is het om te zien hoe een boek ons tot hou­vast kan die­nen tij­dens bepaal­de levens­fa­ses. Zo’n boek blijft je dan voor altijd bij.
      En dat je er dan ook nog prak­tisch advies v.w.b. plak­band uit­haalt is hele­maal mooi 😉

    2. Op mijn vijf­tien­de zou ik dit boek com­pleet anders gele­zen heb­ben dan hoe ik het nu doe. Niet dat ik toen gele­zen heb maar wel zo’n tien jaar later en daar­mee ver­ge­le­ken is de lees­er­va­ring ook al gigan­tisch ver­schil­lend met die van nu. Altijd leuk om daar bewust van te kun­nen zijn.

Reacties zijn gesloten.