De man in mijn leesstoel

Deze blog­post is deel 37 van 43 in de serie Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur

leesplek1

Voor­dat ik vakantie had was de man al een paar keer mijn werkkamer bin­nen­gelopen. Zon­der iets te zeggen had hij plaatsgenomen in mijn leesstoel bij het raam waar ik hem pas na een tijd­je opmerk­te. Hij leek relaxed, had een flauwe glim­lach om zijn mond en keek afwezig naar de stapel boeken op mijn bureau. Omdat hij niet van plan leek iets te zeggen ging ik verder met mijn werk.

Zijn vol­gende bezoek­jes weken hier niet veel vanaf. Telkens had ik niet door dat hij in mijn kamer was tot­dat ik hem zag in de stoel bij het raam. Lang bleef hij overi­gens niet. Maar lang genoeg om me aan zijn bestaan te herin­neren. Alsof ik dat nodig had. De laat­ste keer dat hij er was voor­dat ik op vakantie ging glim­lachte hij niet meer. Hij ging ook niet weg. Toen ik mijn kof­fers had ingepakt en de kamer ver­li­et zat hij er nog steeds. De deur deed ik goed op slot.

In het vlieg­tu­ig was de plek naast mij vrij. Ik vrees­de het erg­ste. Als laat­ste kwam de man bin­nenge­wan­deld. Met een donkere blik speurde hij de rijen af. Ik liet me onderuit zakken en deed alsof ik sliep. Hij zei niets ter­wi­jl hij ging zit­ten. Tij­dens de vlucht heb ik m’n ogen niet opengedaan. Op de plaats van bestem­ming aangekomen liep hij voor me het vlieg­tu­ig uit. Lat­er zag ik hem opnieuw in de bus die ons naar het hotel bracht.

De hele vakantie voelde ik zijn aan­wezigheid zon­der dat ik hem verder veel te zien kreeg. Slechts af en toe, bij het zwem­bad of wan­neer ik op een ter­ras van mijn din­er zat te geni­eten liet hij merken dat hij er nog steeds was door bijvoor­beeld dicht achter mij langs te lopen en dan een keer zacht te kuchen. Alleen hoor­baar voor mij. Maar het was genoeg om de sfeer te ver­pesten. Ik telde de dagen af dat mijn vakantie voor­bij was en ik weer naar huis kon.

Thuis zat hij in mijn leesstoel alsof hij nooit was wegge­weest. ‘Fijne vakantie gehad?’ zo beet ik hem toe, maar vanzelf­sprek­end gaf hij geen antwo­ord. Zon­der mijn kof­fers uit te pakken nam ik plaats aan mijn bureau, startte mijn com­put­er op en begon te tikken aan deze blog­post. Pas toen ik klaar was en op ‘pub­lish’ klik­te stond de man op en ver­li­et de kamer.

Ik had niet meteen door dat een andere man zijn pad kruiste en plaats nam in mijn leesstoel bij het raam.

diane-cook-mens-vs-natuur

Een man die zon­der par­don hulpeloze kinderen uit voor­tu­inen steelt. Een ver­lei­d­ster die achter die ene man aan gaat die ze juist niet kri­j­gen kan. Een roedel over­bod­i­ge jon­gens die zich ver­schuilen in een duis­ter woud en daar met elka­ar stri­j­den om hun vol­gende maalti­jd. Drie vrien­den in een roei­boot die red­de­loos verd­walen op een meer. Een vraatzuchtig mon­ster dat een kan­toor­pand bin­nen­dringt. Een einzel­gänger die de zond­vloed miss­chien zo erg nog niet vin­dt.
Dit zijn de per­son­ages die Cooks ver­halen bevolken. Dit is de wereld die zij schetst, waarin onder de alledaagse werke­lijkheid de donkere, ver­slin­dende kracht van de natu­ur schuil­gaat.

Mens vs. natu­ur
Diane Cook
Uit­gev­er Meridi­aan
ISBN 9789048821983

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Geen geheimen mee in het grafHad ze zon­der Con­nie geen ver­haal? »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets