Run in the USA

Mor­gen ren ik de Bridge to Bridge in Arn­hem. De volle 16 kilo­me­ters. Hoewel ik me pas laat had ingeschreven dacht ik vol­doende getraind te zijn om deze afs­tand wel aan te kun­nen. Tot aan mijn trip naar de VS twi­jfelde ik daar niet echt aan.
Een­maal in de VS gear­riveerd ging ik daar al snel anders over denken. Wat was het heet en benauwd. Iedere dag ruim 30 graden tot laat in de avond. En dat ter­wi­jl ik een bloed­hekel heb aan ren­nen bij warm weer. Ik zag daarom als een berg op tegen de eerste keer dat ik mijn hard­loop­schoe­nen aan zou moeten trekken voor mijn ver­plichte train­ingsrond­je. Alleen al de gedachte om in die oven te gaan ren­nen was genoeg om de poging met een dag uit te schuiv­en. Het tijdsver­schil van zeven uur plus de daar­bij behorende jet­lag hielp ook niet echt mee.
Op woens­da­gavond, na een vroeg din­er inclusief enkele biert­jes, besloot ik het er toch op te gaan wagen. Het was acht uur en het begon te schemeren. Nadat ik een kilo­me­ter ofzo gelopen had kwam ik in een woon­wijk terecht waar ik eerder die week een fikse wan­del­ing had gemaakt. Over­al ston­den sproeiers in de tuin het gazon uit­ge­breid van water te voorzien. Daar­bij wer­den ook het trot­toir en eventuele voor­bi­j­gangers niet ontzien. Con­tin­ue gehuld in een ver­fris­sende nev­el luk­te het me zo om een nette 8 kilo­me­ter te voltooien.
Helaas ging ik vri­jda­gavond te vroeg van start. De sproeiers ston­den niet aan. Na 5 kilo­me­ter was ik volledig uit­geput en moest toen nog terug. Terug in het hotel heb ik ruim een uur in het zwem­bad gele­gen.
Deze week had ik het idee dat door die drama­tis­che loop op vri­jdag zo’n beet­je al mijn train­ingsar­beid verk­nald had. Ik voelde me con­tinu moe en lus­teloos. Of het de jet­lag was of dat ik toch iets onder de leden had was me niet duidelijk. Wel dat ik totaal geen puf had om gaan te lopen. Pas op vri­jdag kreeg ik weer zin om te gaan. En het viel me alleszins mee.
Dus wie weet gaat het me toch lukken op zondag. Wish me luck!
PS: Ook bij nor­male weer­som­standighe­den valt het niet mee om in de VS een stuk­je te gaan ren­nen. Of wan­de­len. De trot­toirs cq fietspaden hebben de neig­ing om er op de meest onmo­gelijke plaat­sen zomaar mee op te houden. Alles moet wijken voor de gemo­toriseerde ver­vo­ersmid­de­len waar men stad en land mee doorkruist.

IMG_0745_Fotor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets