Stilstand

Tij­dens mijn ver­blijf in de VS reed ik elke och­tend met een col­le­ga mee van het hotel naar kan­toor. En ’s avonds weer terug naar het hotel. Als we niet met het pro­ject­team uit gin­gen eten ver­dween ze voor de rest van de avond in haar hotel­ka­mer. Pas na het ont­bijt de vol­gen­de och­tend zag ik haar weer.

In de auto beken­de ze dat ze een hekel had aan rei­zen. Haar man was gere­geld weg voor zaken. Zij­zelf zel­den of nooit. Het voel­de als­of haar leven tij­de­lijk was stil­ge­zet. Alles wat ze in zo’n week deed was over­dag en ’s avonds wer­ken. En sla­pen.

Ik heb niet echt een hekel aan rei­zen voor het werk. Zolang het maar niet te vaak is. Want ik her­ken dat gevoel van stil­stand zoals die col­le­ga het beschreef ook wel gedeel­te­lijk. Niet dat ik mezelf opsluit op mijn hotel­ka­mer. Ik pro­beer zoveel moge­lijk te genie­ten van de tijd dat ik in het bui­ten­land ver­blijf. Maar het is wel een vorm van com­pen­sa­tie. Een tege­moet­ko­ming voor de din­gen die je nor­maal gespro­ken zou heb­ben gedaan wan­neer je thuis was geweest.

Een week­je weg is een onder­bre­king van de nor­ma­le rou­ti­ne. Hoe je het ook wendt of keert. En ik ben altijd weer blij wan­neer ik thuis ben. Hoe­zo, een gewoon­te­dier?

IMG_0724

~ ~ ~