Stilstand

Tijdens mijn verblijf in de VS reed ik elke ochtend met een collega mee van het hotel naar kantoor. En ‘s avonds weer terug naar het hotel. Als we niet met het projectteam uit gingen eten verdween ze voor de rest van de avond in haar hotelkamer. Pas na het ontbijt de volgende ochtend zag ik haar weer.

In de auto bekende ze dat ze een hekel had aan reizen. Haar man was geregeld weg voor zaken. Zijzelf zelden of nooit. Het voelde alsof haar leven tijdelijk was stilgezet. Alles wat ze in zo’n week deed was overdag en ‘s avonds werken. En slapen.

Ik heb niet echt een hekel aan reizen voor het werk. Zolang het maar niet te vaak is. Want ik herken dat gevoel van stilstand zoals die collega het beschreef ook wel gedeeltelijk. Niet dat ik mezelf opsluit op mijn hotelkamer. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van de tijd dat ik in het buitenland verblijf. Maar het is wel een vorm van compensatie. Een tegemoetkoming voor de dingen die je normaal gesproken zou hebben gedaan wanneer je thuis was geweest.

Een weekje weg is een onderbreking van de normale routine. Hoe je het ook wendt of keert. En ik ben altijd weer blij wanneer ik thuis ben. Hoezo, een gewoontedier?

IMG_0724

~ ~ ~