Ik zag het even niet meer zitten

Maak maar vast een afspraak om me bin­nenko­rt te lat­en opne­men”, zo grapte ik naar Inge. Ze kon er niet om lachen, maar dat kon ook zijn omdat ze gecon­cen­treerd bezig was een pre­sen­tatie voor te berei­den die ze maandag moet geven. “Hoe bedoel je?” was haar reac­tie een kleine 5 minuten lat­er. “Nou, ik ben mijn bril kwi­jt.”

Mijn nieuwe bril dus. Die ik net twee weken in bez­it heb. Een kwartiert­je gele­den had ik ‘m nog. Nu, na het tanden­po­et­sen en omk­le­den was de bril ner­gens meer te vin­den. Over­al in huis waar ik deze ocht­end was geweest had ik alles al meerdere keren geïn­specteerd. Ik snapte er niets van. Was ik slachtof­fer van een slechte grap met de ver­bor­gen cam­era?

In gedacht­en liep ik terug door de tijd:

  • ik werd gek
  • over­al had ik gezocht naar mijn nieuwe bril
  • mijn nieuwe bril lag niet meer op mijn bureau
  • ik zag alles wat wazig en merk­te toen dat ik mijn oude bril had opgezet
  • nadat ik me omgek­leed had deed ik per ongeluk mijn oude bril op die ook nog op mijn bureau lag
  • voor­dat ik naar de bad­kamer ging zette ik mijn nieuwe bril af en legde die op mijn bureau
  • ik had zit­ten lezen op mijn studeerkamer
  • ik had mijn bril opgezet die op mijn bureau lag
  • ik was wakker gewor­den en opges­taan

Waar was er iets mis­ge­gaan? Wan­neer had ik afgeweken van mijn nor­male rou­tine om mijn bril ergens neer te leggen op een plek waar ik dat nor­maal nooit zou doen? Opnieuw liep ik langs alle plekken waar­van ik wist dat ik er deze ocht­end was geweest om te check­en of de bril miss­chien niet ergens achter (bureau, bank, stoel) of in (toi­let, was­mand, prul­len­bak) was gevallen. Zon­der resul­taat. Ook Inge stond met lege han­den.

Ligt je bril miss­chien op zold­er?” was haar vol­gende sug­gestie. Ter­wi­jl ik automa­tisch reageerde dat ik daar niet meer was geweest sinds ik vanocht­end was opges­taan begon ik tegelijk­er­ti­jd aan mezelf te twi­jfe­len. Het klopte dat ik niet meer boven was geweest. En dat ik de hele ocht­end mijn bril al had opge­had. Maar er was nog iets anders. De hele ocht­end had ik me lopen erg­eren aan mijn bril. Dat ik plots weer moeite moest doen om iets te lezen op het scherm van de pc, of in het boek waar ik mee bezig was. Alsof mijn nieuwe bril nu al ver­oud­erd was.

Alsof ik mijn oude bril had opge­had…

Zon­der iets tegen Inge te zeggen liep ik naar boven. Op het nachtkast­je lag niets. Beelden kwa­men terug hoe ik gis­ter­avond nog wat had liggen lezen in bed. En hoe ik daar­na mijn bril in het nachtkast­je had gelegd. Langza­am schoof ik de lade open.

IMG_1215 kopie

Het werd me duidelijk. Deze ocht­end was ik wakker gewor­den en hele­maal ver­geten dat mijn bril in het nachtkast­je lag. Op mijn studeerkamer zag ik mijn oude bril op het bureau liggen en die heb ik toen zon­der er bij na te denken opgezet. Van­daar mijn erg­er­nis tij­dens het lezen. Het was tenslotte niet voor niets dat ik een nieuwe bril nodig had. Nadat ik me had omgek­leed heb ik opnieuw mijn oude bril gepakt maar deze keer viel het me wel op. Alleen dacht ik toen dat mijn nieuwe bril ook op het bureau moest liggen want in mijn ver­beeld­ing had ik die de hele ocht­end al opge­had.

Kan gebeuren, toch?

Inge was inmid­dels weer doorge­gaan met haar pre­sen­tatie maar lat­er van­mid­dag hoorde ik haar aan de tele­foon. Iets over een afspraak mak­en. Bij de kap­per mag ik hopen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets