Ik zag het even niet meer zitten

Maak maar vast een afspraak om me bin­nen­kort te laten opne­men”, zo grap­te ik naar Inge. Ze kon er niet om lachen, maar dat kon ook zijn omdat ze gecon­cen­treerd bezig was een pre­sen­ta­tie voor te berei­den die ze maan­dag moet geven. “Hoe bedoel je?” was haar reac­tie een klei­ne 5 minu­ten later. “Nou, ik ben mijn bril kwijt.”

Mijn nieu­we bril dus. Die ik net twee weken in bezit heb. Een kwar­tier­tje gele­den had ik ‘m nog. Nu, na het tan­den­poet­sen en omkle­den was de bril ner­gens meer te vin­den. Over­al in huis waar ik deze och­tend was geweest had ik alles al meer­de­re keren geïn­spec­teerd. Ik snap­te er niets van. Was ik slacht­of­fer van een slech­te grap met de ver­bor­gen came­ra?

In gedach­ten liep ik terug door de tijd:

  • ik werd gek
  • over­al had ik gezocht naar mijn nieu­we bril
  • mijn nieu­we bril lag niet meer op mijn bureau
  • ik zag alles wat wazig en merk­te toen dat ik mijn oude bril had opge­zet
  • nadat ik me omge­kleed had deed ik per onge­luk mijn oude bril op die ook nog op mijn bureau lag
  • voor­dat ik naar de bad­ka­mer ging zet­te ik mijn nieu­we bril af en leg­de die op mijn bureau
  • ik had zit­ten lezen op mijn stu­deer­ka­mer
  • ik had mijn bril opge­zet die op mijn bureau lag
  • ik was wak­ker gewor­den en opge­staan

Waar was er iets mis­ge­gaan? Wan­neer had ik afge­we­ken van mijn nor­ma­le rou­ti­ne om mijn bril ergens neer te leg­gen op een plek waar ik dat nor­maal nooit zou doen? Opnieuw liep ik langs alle plek­ken waar­van ik wist dat ik er deze och­tend was geweest om te chec­ken of de bril mis­schien niet ergens ach­ter (bureau, bank, stoel) of in (toi­let, was­mand, prul­len­bak) was geval­len. Zon­der resul­taat. Ook Inge stond met lege han­den.

Ligt je bril mis­schien op zol­der?” was haar vol­gen­de sug­ges­tie. Ter­wijl ik auto­ma­tisch rea­geer­de dat ik daar niet meer was geweest sinds ik van­och­tend was opge­staan begon ik tege­lij­ker­tijd aan mezelf te twij­fe­len. Het klop­te dat ik niet meer boven was geweest. En dat ik de hele och­tend mijn bril al had opge­had. Maar er was nog iets anders. De hele och­tend had ik me lopen erge­ren aan mijn bril. Dat ik plots weer moei­te moest doen om iets te lezen op het scherm van de pc, of in het boek waar ik mee bezig was. Als­of mijn nieu­we bril nu al ver­ou­derd was.

Als­of ik mijn oude bril had opge­had…

Zon­der iets tegen Inge te zeg­gen liep ik naar boven. Op het nacht­kast­je lag niets. Beel­den kwa­men terug hoe ik gis­ter­avond nog wat had lig­gen lezen in bed. En hoe ik daar­na mijn bril in het nacht­kast­je had gelegd. Lang­zaam schoof ik de lade open.

IMG_1215 kopie

Het werd me dui­de­lijk. Deze och­tend was ik wak­ker gewor­den en hele­maal ver­ge­ten dat mijn bril in het nacht­kast­je lag. Op mijn stu­deer­ka­mer zag ik mijn oude bril op het bureau lig­gen en die heb ik toen zon­der er bij na te den­ken opge­zet. Van­daar mijn erger­nis tij­dens het lezen. Het was ten­slot­te niet voor niets dat ik een nieu­we bril nodig had. Nadat ik me had omge­kleed heb ik opnieuw mijn oude bril gepakt maar deze keer viel het me wel op. Alleen dacht ik toen dat mijn nieu­we bril ook op het bureau moest lig­gen want in mijn ver­beel­ding had ik die de hele och­tend al opge­had.

Kan gebeu­ren, toch?

Inge was inmid­dels weer door­ge­gaan met haar pre­sen­ta­tie maar later van­mid­dag hoor­de ik haar aan de tele­foon. Iets over een afspraak maken. Bij de kap­per mag ik hopen.

~ ~ ~

4 reacties op “Ik zag het even niet meer zitten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *