What the hell has gone wrong in this twentieth century

Deze blog­post is deel 6 van 18 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.28–36]

In hoofd­stuk 2 ver­telt de ik-per­soon hoe hij jaren gele­den met zijn zoon­tje al op de twee­de dag van een motor­va­kan­tie door pech onder­weg gedwon­gen was de reis te sta­ken. Pas veel later ont­dek­te hij dat de motor niet defect was geraakt door hevi­ge regen­val maar sim­pel­weg omdat er geen ben­zi­ne meer in de tank zat. Nog steeds kan hij er niet over uit hoe stom dit van hem was.

Het is een anec­do­te uit de tijd dat hij net als John zich nog niet veel ver­diept had in de fines­ses van goed motor­on­der­houd. Inmid­dels heeft hij zich een hoop aan­ge­leerd, door scha­de en schan­de wij­zer gewor­den. Wat hem brengt bij het ver­haal van zijn hui­di­ge motor die ver­schil­len­de keren een vast­lo­per had gehad. De eer­ste keer ging hij ermee naar een werk­plaats omdat hij dacht dat het voor hem­zelf te gecom­pli­ceerd zou zijn om te repa­re­ren en daar­naast dat hij ook nog eens een hoop spe­ci­aal gereed­schap en onder­de­len nodig zou heb­ben.

De repa­ra­ties door het in zijn ogen onge­mo­ti­veerd per­so­neel maak­ten de pro­ble­men alleen maar erger, en was aan­lei­ding voor hem om zijn motor op te halen voor­dat ze ‘m hele­maal ver­niel­den. Uit­ein­de­lijk bleek het om een uiterst goed­koop onder­deel te gaan dat de boel geblok­keerd had door­dat het uit posi­tie was geraakt. Hoogst­waar­schijn­lijk ver­oor­zaakt door een eer­de­re repa­tie door ook al een onge­mo­ti­veer­de tech­neut.

De vraag die hem bezig­hield na deze erva­rin­gen was waar­om deze tech­neu­ten zo onvoor­zich­tig met zijn motor omgin­gen. Ten­slot­te ging het hier niet om men­sen die een hekel aan tech­niek had­den. Ze werk­ten juist in de tech­niek. Hij laat een aan­tal obser­va­ties gedaan in de werk­plaats de revue pas­se­ren:

  • De lui­de muziek op de radio. Voor de ik-per­soon een teken dat men het werk niet zag als iets waar­bij men moest naden­ken. Want naden­ken en muziek luis­te­ren, dat kan in zijn ogen niet samen­gaan.
  • Het tem­po waar­in ze hun werk deden. Alles ging in gro­te haast. Tijd is geld en de vol­gen­de klus wacht. Maar kwa­li­teit werd hier­door uit het oog ver­lo­ren.
  • Maar het voor­naams­te wat hem opviel was dat ze niet betrok­ken leken bij hun werk. Hij con­sta­teer­de een ‘9-to-5’ men­ta­li­teit. Of erger, een soort van ont­hech­ting.

Voor­al dat laat­ste aspect zit hem dwars. En het is iets wat hij op veel meer plaat­sen ziet. Ter­wijl ‘caring about what you are doing’ voor hem juist essen­ti­eel is. Deze kloof tus­sen wie iemand is en wat hij doet, wil hij ver­der gaan onder­zoe­ken tij­dens het ver­volg van de Chau­tau­qua:

On this trip I think we should noti­ce it, explo­re it a litt­le, to see if in that stran­ge sepa­ra­ti­on of what man is from what man does we may have some clues as to what the hell has gone wrong in this twen­tieth cen­tu­ry. I don’t want to hur­ry it. That itself is a poi­so­nous twen­tieth-cen­tu­ry atti­tu­de. When you want to hur­ry some­thing, that means you no lon­ger care about it and want to get on to other things.
[p.36, Zen]

Ter­wijl hij dit met ons deelt pak­ken drei­gen­de onweers­wol­ken zich samen in de ver­te en maken zijn vrien­den John en Syl­via hem erop attent dat hij een afslag heeft gemist:

And now tag­ging along behind them I think, Why should I do a thing like that? I hard­ly noti­ced the free­way. And just now I for­got to tell them about the storm. Things are get­ting a litt­le unsett­ling.
[p.32, Zen]

Wat is hier aan de hand?

~ ~ ~

It’s not the motor­cy­cle main­tenan­ce
50books – jaar 2015 – vraag 37

1 reactie op “What the hell has gone wrong in this twentieth century”

  1. Tenen­krom­mend hoe er in de gara­ge met zijn motor omge­gaan werd. Ik wil­de wel schreeu­wen dat hij als de don­der zijn motor daar weg moest halen voor­dat er onop­los­ba­re scha­de aan­ge­richt zou wor­den.
    Steeds vaker vind ik het moei­lijk om mijn fiets naar de fiet­sen­ma­ker te bren­gen. Ben al van fiet­sen­ma­ker gewis­seld maar het blijkt niet uit te maken. De laat­ste keer kwam de fiets met meer man­ke­men­ten terug dan dat ie weg ging. Had ik mij­zelf nu meer geleerd hoe zelf alles aan een fiets te maken maar helaas ben ik toch afhan­ke­lijk van deze toch best wel hard­wer­ken­de men­sen.
    Dus pijn­lijk her­ken­baar stuk­je dit.
    En ja, wat een drei­ging!

Reacties zijn gesloten.