Haat-liefde

Met de komst van Net­flix is mijn haat-lief­de­ver­hou­ding met de TV iet­wat com­plexer gewor­den. Plots had ik de moge­lijk­heid om op uiterst gebrui­kers­vrien­de­lij­ke wij­ze films en series te kij­ken wan­neer het mij uit­kwam. Dat wil zeg­gen: laat op de avond maxi­maal een uur­tje voor het sla­pen gaan. Niet meer, want ik wil voor­ko­men dat het zoge­naam­de bin­ge-wat­chen mij in de greep krijgt. Ten­slot­te had ik niet voor niets het TV kij­ken tot het mini­ma­le beperkt. Die luxe aan vrije tijd die daar­door beschik­baar was geko­men wil ik niet zomaar opge­ven.
Dus in het week­end af en toe een film en door­de­weeks een paar afle­ve­rin­gen van een serie. En omdat het alle­maal zo mak­ke­lijk is (ten opzich­te van een dvd-box) luk­te het me nu ein­de­lijk om de serie Lost hele­maal af te kij­ken. Daar­na met wis­se­lend suc­ces en lan­ge tus­sen­po­zen nog een aan­tal ande­re series, zoals Hom­e­land, Brea­king Bad en Hou­se of Cards. Want soms heb ik ineens geen zin meer om voor de TV te han­gen of bevalt een door ande­ren hoge­lijk gepre­zen serie me niet vol­doen­de om te blij­ven kij­ken.
Zo zat ik een tijd­je gele­den weer eens door mijn nog-te-kij­ken lijst te scrol­len op zoek naar iets geschikts, toen mijn Inge zei dat ik Love/Hate moest uit­pro­be­ren. Die was ik al eer­der tegen­ge­ko­men maar hal­ver­we­ge de eer­ste afle­ve­ring alweer afge­haakt. Ik besloot het nog een twee­de kans te geven. En waar­om weet ik niet maar nu ben ik bij­na op het eind van het laat­ste sei­zoen en al lich­te­lijk depres­sief bij de gedach­te dat het komend week­end voor­bij is. Geluk­kig heb ik ergens gele­zen dat er hoogst­waar­schijn­lijk een nieu­we serie aan zit te komen.

lovehate