Tegenslag

schutting0

De ene training is de andere niet. Gisterochtend zocht ik me een weg door de mist richting ons oefenterrein om daar vervolgens na de warming up geconfronteerd te worden met een hindernis die letterlijk en figuurlijk te hoog gegrepen voor mij was. Een verticale houten wand waar geen enkel uitsteeksel of kleine opening enig houvast kon bieden. Tevergeefs waren mijn pogingen om via een aanloop voldoende sprongkracht te ontwikkelen om grip op de bovenste balk te krijgen. Hooguit bleef ik een fractie van een seconde hangen totdat mijn vingertoppen het niet meer volhielden. Als troost gaf de trainer toe dat ook hij niet gecharmeerd was van deze hindernis. Blijft de vraag waarom hij ‘m dan toch meer dan vijf keer opnam in het circuit dat we hadden te volbrengen.
Het was aldus geen fijn begin en het vervolg was niet veel beter. Al tijdens de eerste ronde verrekte ik een spier ergens in mijn linkerschouder. Noodgedwongen moest ik meer oefeningen overslaan dan alleen die verdomde schutting. Terwijl ik me gaandeweg steeds verder beperkte tot het rennen van rondjes en met afgunst zag hoe de rest van de groep wel lekker bezig was bedacht ik hoe ik mezelf eerder deze week met een euforisch gevoel had ingeschreven voor Dinxperlo. Niet dat ik dacht dat die run nu al van de baan zou zijn. De tijd tot aan 20 december is ruim voldoende om deze lichte blessure achter me te laten.
Wat me vooral stoorde was dat ik mezelf zo liet beïnvloeden door deze twee (kleine) tegenslagen. Van die verrekte spier kan ik het me nog wel voorstellen. Zeker wanneer de pijn op z’n hevigst is denk je algauw dat je heel wat tijd nodig hebt om te herstellen. Los van die run in Dinxperlo kan het betekenen dat je ofwel enkele trainingen moet overslaan of in ieder geval alleen heel voorzichtig kunt meedoen. Juist nu ik het allemaal zo leuk vind om te doen. Dat is gewoon een domper op de feestvreugde.
Maar dat ik meteen gedemotiveerd raakte door die hoge schutting vind ik wel vreemd. Alsof het een hindernis was waar ik me al bij voorbaat had neergelegd dat ik ‘m nooit zou weten te overwinnen. Iets wat ik in de voorgaande weken nu juist bewezen had dat dit niet het geval was bij al die andere hindernissen waar ik ook de eerste keer het onderspit had moeten delven. Blijkbaar is die verticale wand wat imposanter dan de rest, maar om nu al meteen mijn meerdere te erkennen is wat voorbarig. Met die instelling hoef ik niet aan Dinxperlo te beginnen. Blessure of geen blessure.
Dus die schutting gaat me ook lukken! Maar eerst aan het herstel werken van die schouder.

schutting1 schutting2

~ ~ ~
Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.
~ ~ ~

Een gedachte over “Tegenslag

Laat een reactie achter op Weerzinwekkend Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *