Hoe lees je een klassieker?

Deze blog­post is deel 9 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.47–50]

Vol­gens de verteller komt er in elke Chau­tauqua alti­jd wel een lijst voor­bij van din­gen die belan­grijk zijn om te onthouden. Ook nu. Hier betre­ft het (vanzelf­sprek­end) een overzicht van aller­lei spullen die onont­beer­lijk zijn bij een motor­trip. De verteller maakt een opdel­ing in vier sec­ties:

  • cloth­ing;
  • per­son­al stuff;
  • cook­ing and camp­ing gear;
  • motor­cy­cle stuff

Zelf ben ik niet zo van de lijst­jes1. Ze zijn nut­tig, dat zal ik niet ontken­nen. Maar ze lezen niet fijn. Bij Zen ervaar ik dat min­der. Ondanks dat ik nooit per motor een reis zal gaan mak­en lees ik met inter­esse wat de ik-per­soon alle­maal denkt nodig te hebben tij­dens deze tocht met zijn zoon Chris en het bevriende stel John en Sylvia.

Het ver­baast me geen­szins dat hij ook boeken mee­neemt. Drie stuks. De han­dlei­d­ing van zijn motor. Een boek met tips voor motoron­der­houd. En als laat­ste een klassiek­er:

A copy of Thoreau’s Walden … which Chris has nev­er heard and which can be read a hun­dred times with­out exhaus­tion. I try always to pick a book far over his head and read it as a basis for ques­tions and answers, rather than with­out inter­rup­tion. I read a sen­tence or two, wait for him to come up with his usu­al bar­rage of ques­tion, answer them, then read anoth­er sen­tence or two. Clas­sics read well this way. They must be writ­ten this way. Some­times we have spent a whole evening read­ing and talk­ing and dis­cov­ered we have only cov­ered two or three pages. It’s a form of read­ing done a cen­tu­ry ago … when Chau­tauquas were pop­u­lar. Unless you’ve tried it you can’t imag­ine how pleas­ant it is to do it this way.
[p.49, Zen]

Voor mij is Zen and the Art of Motor­cy­cle Main­te­nance inmid­dels een klassiek­er gewor­den. Daarom lees ik het op de manier zoals een klassiek­er gelezen moet wor­den. Langza­am.

~ ~ ~
PS. Walden nam ik mee toen ik in 2006 voor mijn werk naar Boul­der, Col­orado moest. Bij toe­val ont­dek­te ik dat het plaat­sje Walden niet zo ver uit de buurt lag en besloot er met mijn tijdelijke huisgenoot naar toe te gaan. Lat­er kwam ik erachter dat het Walden van Thore­au niet de plaats Walden was, maar Walden Pond (Walden­meer) in Mass­a­chu­setts.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Going round and round and round and roundWe are just mov­ing down the emp­ty road »

  1. Hoewel bijvoor­beeld bood­schap­pen­li­jst­jes prachtig blog­ma­te­ri­aal kun­nen zijn. 

  • Het langzame lezen van dit boek bevalt me ook wel, al ben ik wel iets meer vooruit. Het lijkt alsof ik het ook beter onthoud als ik het langza­am lees.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets