We are just moving down the empty road

Deze blog­post is deel 10 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

wearejustmoving

[p.51–56]

Mijn plan was om te schrij­ven over de tegen­strij­dig­heid die de ik-per­soon opvalt bij zijn reis­ge­no­ten John en Syl­via. Ener­zijds heb­ben ze een aver­sie tegen tech­niek ont­wik­keld maar tege­lij­ker­tijd zijn ze er hele­maal afhan­ke­lijk van gewor­den. Hij vindt ze ondank­baar maar beseft tevens dat deze kwa­li­fi­ca­tie ver­der niets oplost:

Blind alley, though. If someone’s ungra­te­ful and you tell him he’s ungra­te­ful, okay, you’ve cal­l­ed him a name. You haven’t sol­ved any­thing.
[p.54, Zen]

Toch merk­te ik in de auto op weg naar huis dat een ander frag­ment veel meer was blij­ven han­gen. En wel de afslui­ten­de ali­nea van hoofd­stuk 4.

Het reis­ge­zel­schap geniet van een kor­te rust­pau­ze tij­dens hun tocht over de uit­ge­strek­te prai­rie. John gaat er met zijn foto­ca­me­ra op uit om wat mooie plaat­jes te schie­ten. Hij komt ech­ter al snel gefrus­teerd terug. Het land­schap is te wijds om goed tot z’n recht te komen door de lens van het toe­stel.

Met een fra­me erom­heen ver­liest het z’n glans.

Syl­via ver­telt over een soort­ge­lij­ke erva­ring. Alle foto’s die ze geno­men had toen ze als klein kind voor de eer­ste keer de schoon­heid van de prai­rie onder ogen kreeg vie­len haar bit­ter tegen. Het bracht haar aan het hui­len omdat alles waar­van ze zo onder de indruk was geweest ver­dwe­nen was.

Later, wan­neer ze weer op de motor zit­ten, leidt dit tot de vol­gen­de over­den­king bij de ik-per­soon:

So we move down the emp­ty road. I don’t want to own the­se prai­ries, or pho­to­graph them, or chan­ge them, or even stop or even keep going. We are just moving down the emp­ty road.
[p.56, Zen]

Ik vind het een mooi beeld. Rust­ge­vend. We are just moving down the emp­ty road. Wel de indruk­ken opne­men van alles om je heen zon­der de inspan­ning om het te dui­den, vast te leg­gen, te clai­men. No need to know, is zijn con­sta­te­ring wan­neer hij eer­der die dag in de ver­te een gewas ziet groei­en dat hij niet met­een her­kent.

De gou­den gloed tegen de heu­vel te zien is meer dan vol­doen­de.

We are just moving down the emp­ty road. Nog meer dan dat de reis de bestem­ming is is het onder­weg zijn als een ver­stild moment. Tijd en afstand spe­len geen rol.

Mijn nieu­we plan van aan­pak bedenk ik me nog steeds in de auto, is om een link te leg­gen naar de serie blog­posts over het boek Zen Habits — Mas­te­ring the Art of Chan­ge door Leo Babau­ta. Ver­vol­gens kan ik ver­der inzoo­men op het belang van het Hier en Nu.

Tevre­den met dit voor­uit­zicht zet ik de muziek wat zach­ter, open het raam­pje en staar naar de onder­gaan­de zon ter­wijl de file gelei­de­lijk oplost en het ver­keer weer op gang komt.

Later op de avond open ik mijn lap­top en het eer­ste wat ik zie in mijn lijst van blogs die ik volg1 is The Most Impor­tant Moment. Een link leg­gen is van­avond nog mak­ke­lij­ker dan ik al dacht.

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« Hoe lees je een klas­sie­ker?Naar het­zelf­de kij­ken wil niet zeg­gen dat je het­zelf­de ziet »

  1. Nieuws­gie­rig wel­ke blogs ik zoal volg? Kijk dan onder Lees ook in de zij­balk. 

One Comment

  1. Het frag­ment van het foto­gra­fe­ren is mij niet bij geble­ven maar wel dat het zijn op zich vol­doen­de is. Als ik daar over nadenk, komt in mij op dat dit ook wel bij de mid­del­ba­re leef­tijd past. De tijd om voor­al bezig te zijn voor later is voor­bij. Er is nu vol­op tijd voor het nu.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *