We are just moving down the empty road

Deze blog­post is deel 10 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

wearejustmoving

[p.51–56]

Mijn plan was om te schri­jven over de tegen­stri­jdigheid die de ik-per­soon opvalt bij zijn reisgenoten John en Sylvia. Enerz­i­jds hebben ze een aver­sie tegen tech­niek ontwikkeld maar tegelijk­er­ti­jd zijn ze er hele­maal afhanke­lijk van gewor­den. Hij vin­dt ze ondankbaar maar beseft tevens dat deze kwal­i­fi­catie verder niets oplost:

Blind alley, though. If someone’s ungrate­ful and you tell him he’s ungrate­ful, okay, you’ve called him a name. You haven’t solved any­thing.
[p.54, Zen]

Toch merk­te ik in de auto op weg naar huis dat een ander frag­ment veel meer was bli­jven hangen. En wel de afs­lui­tende alin­ea van hoofd­stuk 4.

Het reis­gezelschap geni­et van een korte rust­pauze tij­dens hun tocht over de uit­gestrek­te prairie. John gaat er met zijn foto­cam­era op uit om wat mooie plaat­jes te schi­eten. Hij komt echter al snel gefrus­teerd terug. Het land­schap is te wijds om goed tot z’n recht te komen door de lens van het toes­tel.

Met een frame eromheen ver­li­est het z’n glans.

Sylvia vertelt over een soort­gelijke ervar­ing. Alle foto’s die ze genomen had toen ze als klein kind voor de eerste keer de schoonheid van de prairie onder ogen kreeg vie­len haar bit­ter tegen. Het bracht haar aan het huilen omdat alles waar­van ze zo onder de indruk was geweest verd­we­nen was.

Lat­er, wan­neer ze weer op de motor zit­ten, lei­dt dit tot de vol­gende over­denk­ing bij de ik-per­soon:

So we move down the emp­ty road. I don’t want to own these prairies, or pho­to­graph them, or change them, or even stop or even keep going. We are just mov­ing down the emp­ty road.
[p.56, Zen]

Ik vind het een mooi beeld. Rust­gevend. We are just mov­ing down the emp­ty road. Wel de indrukken opne­men van alles om je heen zon­der de inspan­ning om het te duiden, vast te leggen, te claimen. No need to know, is zijn con­sta­ter­ing wan­neer hij eerder die dag in de verte een gewas ziet groeien dat hij niet meteen herkent.

De gouden gloed tegen de heuv­el te zien is meer dan vol­doende.

We are just mov­ing down the emp­ty road. Nog meer dan dat de reis de bestem­ming is is het onder­weg zijn als een ver­stild moment. Tijd en afs­tand spe­len geen rol.

Mijn nieuwe plan van aan­pak bedenk ik me nog steeds in de auto, is om een link te leggen naar de serie blog­posts over het boek Zen Habits — Mas­ter­ing the Art of Change door Leo Babau­ta. Ver­vol­gens kan ik verder inzoomen op het belang van het Hier en Nu.

Tevre­den met dit vooruitzicht zet ik de muziek wat zachter, open het raam­p­je en staar naar de onder­gaande zon ter­wi­jl de file gelei­delijk oplost en het ver­keer weer op gang komt.

Lat­er op de avond open ik mijn lap­top en het eerste wat ik zie in mijn lijst van blogs die ik volg1 is The Most Impor­tant Moment. Een link leggen is vanavond nog makke­lijk­er dan ik al dacht.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Hoe lees je een klassiek­er?Naar het­zelfde kijken wil niet zeggen dat je het­zelfde ziet »

  1. Nieuws­gierig welke blogs ik zoal volg? Kijk dan onder Lees ook in de zijbalk. 

1 Comment

Het frag­ment van het fotografer­en is mij niet bij gebleven maar wel dat het zijn op zich vol­doende is. Als ik daar over nadenk, komt in mij op dat dit ook wel bij de mid­del­bare leefti­jd past. De tijd om vooral bezig te zijn voor lat­er is voor­bij. Er is nu volop tijd voor het nu.

Geef een reactie