Te veel woorden waar geen woorden voor zijn

paris-13-novembre-2015

In dit boek ligt de nadruk op geweld­da­di­ge uitin­gen van­uit reli­gies en ide­o­lo­gie­ën. Veel­al zijn die uitin­gen het werk van een min­der­heid of een sub­stro­ming. Geweld­da­di­ge uitin­gen van chris­ten­dom en islam mogen niet de indruk doen ont­staan dat het apo­ca­lyp­tisch den­ken ver­een­zel­vigd wordt met deze reli­gies.
[p.19, Op weg naar Arma­ged­don, Bob de Graaff]

In mijn sta­pel nog te lezen bibli­o­theek­boe­ken bevindt zich ook Op weg naar Arma­ged­don — de evo­lu­tie van fana­tis­me door Bob de Graaff. Deze och­tend, nadat ik het nieuws over de ver­schrik­ke­lij­ke ter­ro­ri­sis­ti­sche aan­sla­gen in Parijs voor­bij heb zien komen besluit ik er wat eer­der in te begin­nen dan ik van plan was.

Het is wat ik meest­al doe als reac­tie op bui­ten­ca­te­go­rie nieuws­be­rich­ten die ik nau­we­lijks kan bevat­ten. Lezen. Om dan mis­schien nog steeds niet te kun­nen bevat­ten maar wel meer (lang niet alles) te begrij­pen. Daar­voor lees ik niet alleen de actu­e­le (ooggetuigen)verslagen maar daar­naast voor­al beschou­wen­de ach­ter­grond­in­for­ma­tie die me beter tot hulp is bij mijn onmo­ge­lij­ke poging tot dui­ding.

Niet vaak voel ik de behoef­te er met­een over te schrij­ven. Op dit blog zul je slechts spo­ra­disch een upda­te aan­tref­fen die inhaakt op wereld­schok­ken­de gebeur­te­nis­sen waar­van de kran­ten vol staan en waar­over ieder­een het heeft. Net zoals de mees­te stuk­je­schrij­vers die er wel aan­dacht aan beste­den heb ook ik wei­nig tot geen ver­stand van het hoe en waar­om van menig voor­val dat de loop van de geschie­de­nis dras­tisch doet wij­zi­gen. Het ver­schil met al die stuk­je­schrij­vers is dat ik er dan maar van­af zie om er een stuk­je over te schrij­ven.

Op de een of ande­re manier voelt het ook onge­mak­ke­lijk. Juist nu zowat de hele wereld alles aan­klikt wat ook maar in de verste ver­te te maken heeft met wat er in Parijs is voor­ge­val­len voel ik me bezwaard om een blog­post op het inter­net te pos­ten. Als­of ik een graan­tje wil mee­pik­ken door bij­voor­beeld de gebeur­te­nis­sen in te zet­ten om mijn eigen stand­pun­ten een zoveel­ste keer voor het voet­licht te plaat­sen of mis­schien hoop een extra lading bezoe­kers naar mijn web­si­te te kun­nen lei­den. Ik beperk me aldus veel­al tot het ver­wer­ken van wat ik zie, lees en hoor, en laat het aan ande­ren over te ver­woor­den waar­voor geen woor­den zijn.

En die zijn er in over­vloed. Zeker wan­neer een voor­val zoals nu in Parijs gebruikt kan wor­den in ver­hit­te dis­cus­sies rond­om de hui­di­ge vluch­tin­gen­cri­sis en de angst voor mos­lim­ex­tre­mis­me waar­bin­nen de ruim­te voor dia­loog allang ver­dwe­nen is. Ter­wijl de geweer­scho­ten en bom­ex­plo­sies nog weer­klin­ken mel­den zich al de eer­ste ‘experts’ die pre­cies weten hoe de vork in de steel zit en wat er moet gebeu­ren om een vol­gen­de aan­slag te voor­ko­men. De nuan­ce wordt meest­al niet gezocht. Com­pas­sie voor de slacht­of­fers lijkt eer­der plicht­ma­tig dan gemeend. Je hoeft ook geen geschool­de lezer te zijn om de poli­tie­ke agen­da van menig stuk­jes­schrij­ver te her­ken­nen. Natuur­lijk blij­ven de reac­ties onder zo’n pola­ri­se­rend stuk niet ach­ter­we­ge. Voor- en tegen­stan­ders bui­te­len al snel vol van het eigen gelijk over elkaar heen. De tra­gi­sche aan­lei­ding ver­dwijnt bij dit alles nage­noeg com­pleet uit beeld. Het stuit me tegen de borst, deze oppor­tu­nis­ti­sche stem­ming­ma­ke­rij en over en weer beschul­di­gin­gen die niets oplos­sen.

Maar het feit dat ik er wei­nig tot geen aan­dacht aan geef op dit blog wil niet zeg­gen dat het me alle­maal koud laat. Net als elk wel­den­kend en invoe­lend per­soon ben ik tot in het diep­st van mijn wezen geschokt door de extre­mi­teit van dit soort aan­sla­gen en huilt mijn hart om de vele onschul­di­ge slacht­of­fers en nabe­staan­den. Het zou vreemd zijn wan­neer dit niet zo zou zijn. Ik weet alleen niet wat ik nog toe te voe­gen heb, of waar­om ik nog iets zou moe­ten toe­voe­gen.

~ ~ ~