Vijf minuten

Nu moeten we zo’n vijf minuten wacht­en, zei hij. Samen zat­en we zwi­j­gend in de auto. De storm beuk­te tegen de zijkant. Ik keek op het dis­play van mijn mobiel om te zien hoe laat het was. De mon­teur van de ANWB had zojuist de accu los­gekop­peld zodat de auto zon­der stroom zat. Dit was nodig om de boord­com­put­er te reset­ten. Miss­chien dat hij daar­na de auto wel aan de praat kon kri­j­gen via de start­knop. Alle andere han­delin­gen die hij ver­richt had waren zon­der effect gebleven. De auto reageerde ner­gens op.

Lijkt me frus­tr­erend, zo afhanke­lijk te zijn van soft­ware bij het reparen van een auto. Ter­wi­jl ik het vroeg bedacht ik me al dat hij dit natu­urlijk ontel­baar vaak op een dag te horen kri­jgt. Ik ben niet zo goed in social talk bewees ik mezelf maar weer eens. Hij knik­te. Maar daar bleef het bij. Vol­gens mijn berekenin­gen was er ongeveer een kleine min­u­ut ver­streken. Met enig geluk miss­chien wel meer dan een min­u­ut. Wat kon ik verder nog zeggen?

Had je meer geluk bij de vorige klus? Ook niet hand­ig. Alsof ik me er al bij had neergelegd dat hij deze klus niet ging klaren. En dat het hoe dan ook meer met geluk dan met kunde te mak­en had. Stiekem keek ik op het dis­play. Nog steeds meer dan drie minuten te gaan.

Het was een Marokkaan. Hij stond aan de zijkant van de weg gepar­keerd hier niet zo ver van­daan. Net toen hij van zijn werk vertrokken was stopte hij om zijn werkschoe­nen te ver­wis­se­len voor zijn gewone schoe­nen. Daar­na kreeg hij zijn auto niet meer aan de praat. Toen hij met de ANWB zat te bellen of ze hem miss­chien kon­den helpen zag hij een man staan die foto’s van hem en zijn auto nam. Hij stapte uit om te vra­gen waarom de man dat deed. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met wat zich dit week­end alle­maal heeft afge­speeld, zo riep de man en liep hard weg. Toen ik aankwam was hij nog steeds geïr­ri­teerd. Het is geen pret­je om nu Marokkaan te zijn. Gelukkig kreeg ik zijn auto zon­der al te veel prob­le­men weer aan de praat.

Hij ver­vol­gde met een uitwei­d­ing over de aansla­gen in Par­i­js, de strate­gie van de IS, hoe belan­grijk het was om niet toe te geven aan de angst en dat we vooral alle moslims en vluchtelin­gen uit het mid­den-oost­en niet over één kam moesten scheren, en voor­dat we het doorhad­den waren de vijf minuten allang ver­streken maar helaas gaf de start­mo­tor nog steeds geen teken van lev­en nadat de accu weer was aanges­loten.

Com­put­er says no, was zijn ein­do­ordeel. Er zat niets anders op dan een berg­ings­bedri­jf te bellen. De mon­teur van de ANWB ging op weg naar een vol­gende klus.

IMG_1464

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets