Vijf minuten

Nu moeten we zo’n vijf minuten wachten, zei hij. Samen zaten we zwijgend in de auto. De storm beukte tegen de zijkant. Ik keek op het display van mijn mobiel om te zien hoe laat het was. De monteur van de ANWB had zojuist de accu losgekoppeld zodat de auto zonder stroom zat. Dit was nodig om de boordcomputer te resetten. Misschien dat hij daarna de auto wel aan de praat kon krijgen via de startknop. Alle andere handelingen die hij verricht had waren zonder effect gebleven. De auto reageerde nergens op.

Lijkt me frustrerend, zo afhankelijk te zijn van software bij het reparen van een auto. Terwijl ik het vroeg bedacht ik me al dat hij dit natuurlijk ontelbaar vaak op een dag te horen krijgt. Ik ben niet zo goed in social talk bewees ik mezelf maar weer eens. Hij knikte. Maar daar bleef het bij. Volgens mijn berekeningen was er ongeveer een kleine minuut verstreken. Met enig geluk misschien wel meer dan een minuut. Wat kon ik verder nog zeggen?

Had je meer geluk bij de vorige klus? Ook niet handig. Alsof ik me er al bij had neergelegd dat hij deze klus niet ging klaren. En dat het hoe dan ook meer met geluk dan met kunde te maken had. Stiekem keek ik op het display. Nog steeds meer dan drie minuten te gaan.

Het was een Marokkaan. Hij stond aan de zijkant van de weg geparkeerd hier niet zo ver vandaan. Net toen hij van zijn werk vertrokken was stopte hij om zijn werkschoenen te verwisselen voor zijn gewone schoenen. Daarna kreeg hij zijn auto niet meer aan de praat. Toen hij met de ANWB zat te bellen of ze hem misschien konden helpen zag hij een man staan die foto’s van hem en zijn auto nam. Hij stapte uit om te vragen waarom de man dat deed. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn met wat zich dit weekend allemaal heeft afgespeeld, zo riep de man en liep hard weg. Toen ik aankwam was hij nog steeds geïrriteerd. Het is geen pretje om nu Marokkaan te zijn. Gelukkig kreeg ik zijn auto zonder al te veel problemen weer aan de praat.

Hij vervolgde met een uitweiding over de aanslagen in Parijs, de strategie van de IS, hoe belangrijk het was om niet toe te geven aan de angst en dat we vooral alle moslims en vluchtelingen uit het midden-oosten niet over één kam moesten scheren, en voordat we het doorhadden waren de vijf minuten allang verstreken maar helaas gaf de startmotor nog steeds geen teken van leven nadat de accu weer was aangesloten.

Computer says no, was zijn eindoordeel. Er zat niets anders op dan een bergingsbedrijf te bellen. De monteur van de ANWB ging op weg naar een volgende klus.

IMG_1464

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *