Naar hetzelfde kijken wil niet zeggen dat je hetzelfde ziet

Deze blog­post is deel 11 van 19 in de serie Zen — Robert Pir­sig

[p.57–63]

Nadat ik enkele jaren bij Philips werkza­am was kocht ik in de per­son­eel­swinkel mijn eerste vol­waardi­ge per­son­al com­put­er. De NMS 9100 met amberkleurig scherm en van die grote slappe flop­pies. Het zal in ’87 of ’88 zijn geweest, en voor het appa­raat moest ik een ver­mo­gen neertellen. Dat weer­hield me er niet van om al snel na aankoop het ding open te schroeven omdat ik wat geheuge­nu­it­brei­d­ing wilde plaat­sen en een extra lez­er voor flop­pies. Dan kon ik ten­min­ste van de ene naar de andere flop­py kopiëren.

Erg tech­nisch aan­gelegd was ik niet (en ben ik nog steeds niet) en waarschi­jn­lijk door mijn exper­i­menteer­drift kreeg de pc op een gegeven moment kuren. Ik besloot advies te vra­gen bij een vriend die er meer ver­stand van had. Het eerstvol­gende week­end kwam hij langs en maak­te de achterkant open voor een eerste analyse. Wat hij zag deed hem bij­na ver­s­likken in zijn biert­je. Ver­baasd keek hij mij aan. Had ik het echt in mijn hoofd gehaald om een houten stel­lage te mak­en om daar wat kabels over­heen te lei­den? Hout!? In zo’n duur en high-tech won­der van vooruit­gang!?

Aarze­lend knik­te ik van ja. Hij kon er met zijn ver­stand niet bij, ter­wi­jl ikzelf zo trots was op mijn inven­tieve oploss­ing.

Ik moest hier aan denken toen ik in Zen de anec­dote las over het ver­schil van inzicht tussen de ik-per­soon en John. De ik-per­soon wil een klein euv­el bij de motor van John ver­helpen met behulp van een blik­je bier. Dat kan er bij John niet in.

[…] he was actu­al­ly offensed at the time. I had had the nerve to pro­pose repair of his new eigh­teen­hun­dred-dol­lar BMW, the pride of a half-cen­tu­ry of Ger­man mechan­i­cal finesse, with a piece of old beer can!
[p.60, Zen]

Dit voor­val past in een patroon wat de ik-per­soon al eerder was opgevallen in de wijze waarop hijzelf en John naar de wereld om hen heen kijken:

He isn’t so inter­est­ed in what things mean as in what they are.
[p.59, Zen]

Toen­ter­ti­jd, met mijn pc en het hulp­stuk van hout dat ik had gebruikt, voelde ik iets vergelijk­baars. In tegen­stelling tot mijn vriend die alleen maar de buitenkant zag, het hout dus, zag ik de func­tie die vervuld werd. Mijn tech­nis­che ken­nis was lang niet vol­doende om te kun­nen beo­orde­len of het mate­ri­aal hout wel geschikt was om in het bin­nen­ste van een com­put­er geplaatst te wor­den, maar dat is een ander ver­haal. Feit is dat we bei­den naar het­zelfde keken echter iets totaal anders zagen.

De ik-per­soon komt uitein­delijk na veel denkw­erk tot de vol­gende con­clusie:

What you’ve got here, real­ly, are two real­i­ties, one of imme­di­ate artis­tic appear­ance and one of under­ly­ing sci­en­tif­ic expla­na­tion, and they don’t match and they don’t fit and they don’t real­ly have much of any­thing to do with one anoth­er. That’s quite a sit­u­a­tion. You might say there’s a lit­tle prob­lem here.
[p.63, Zen]

In de bladz­i­jdes die vol­gen gaat Pir­sig echter niet verder in op dat kleine prob­leem (waar­van ik denk dat het een under­state­ment is) maar beschri­jft hij hoe het gezelschap van vier reizigers dodelijk ver­moeid een kam­peer­plaats zoekt om de nacht door te bren­gen. Dat lei­dt ook weer tot inter­es­sante ontwik­kelin­gen. Meer daarover in een vol­gende blog­post.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« We are just mov­ing down the emp­ty roadEs ist der Vater mit seinem Kind »

2 Comments

Wat prachtig dat wat in een boek als dit beschreven wordt, je zo herkent uit je eigen lev­en. Dat verdiept een boek onmid­del­lijk zon­der dat de schri­jver daar ook maar weet van heeft.
Wat is lezen toch mooi.

Geef een reactie