Rondje dompers en goed nieuws

rondjeopgeven1

De voor­berei­d­ing was niet opti­maal, of althans niet echt gericht op 15 km door heuvelachtig ter­rein hollen. Wat ik voor­namelijk gedaan had in de voor­bi­je weken was sur­vival­run­train­ing en op z’n tijd een rond­je ren­nen om het juiste gevoel te behouden. En hoewel ik eerder deze week schreef dat ik er geen zin in had, veran­derde dat gaan­deweg de zater­dagocht­end toen ik bezig was met mijn vri­je sur­vival­train­ing. Opeens begon het alsnog te kriebe­len.

Even lat­er was daar de eerste dom­per. Tij­dens het uit­proberen van een nieuwe hin­der­nis schoots plots in bei­de kuiten een kramp tij­dens het zetten van een voetk­lem. Ik kreeg het er nog wel uit, maar het bleef sluimeren (vooral in mijn link­erkuit) bij elke vol­gende hin­der­nis. Niet fijn. Maar wel lekker bezig geweest.

’s Avonds vol­gde de tweede dom­per toen ik van Luel­la te horen kreeg dat zij er vanaf zag om mee te lopen. Te weinig kun­nen trainen door aller­lei omstandighe­den. Ik wist het wel en had het zien aankomen, maar tegen beter weten in was ik er toch op bli­jven hopen dat ze mee zou gaan. Omdat het samen­lopen bij de Bridge to Bridge zo gezel­lig en goed bevallen was. Jam­mer maar helaas. Pak­je­savond was er niet min­der leuk om.

De vol­gende dom­per kwam op zondagocht­end pre­cies op het moment toen ik in de auto wilde stap­pen richt­ing ’s Heeren­berg voor de Mont­fer­lan­drun van 15 km. Mijn moed­er aan de tele­foon met het bericht dat mijn vad­er was opgenomen in het zieken­huis. Schrikken natu­urlijk. Een ontstek­ing in zijn voet en opkomende koorts waren vol­doende rede­nen om hem daar te houden voor obser­vatie omdat hij als hart­pa­tient wat meer risi­co loopt. Na wat over­leg sprak­en we af dat ik eerst nog gewoon kon gaan ren­nen en lat­er op de dag richt­ing Bra­bant zou afza­kken voor het bezoeku­ur. Ik was er alleen niet meer hele­maal bij met mijn hoofd. En inmid­dels redelijk laat voor de run.

Kwart voor twaalf was ik in ’s Heeren­berg ter­wi­jl de run om twaalf uur zou starten. Mijn auto kon ik ergens kwi­jt achter­af op een indus­tri­eter­rein. Daar snel omk­le­den en hard­lopend op zoek naar de start­plek. Klok­slag twaalf uur had ik het gevon­den, klom over een hek in het eerste de beste start­vak waar een plek­je vrij was en kon meteen vertrekken.

Won­der boven won­der ging het hart­stikke goed. Het trainen van hard­lopen met bal­last bij de sur­vival­train­ing wierp zijn vrucht­en af want vooral heuvelop­waarts had ik geen enkel prob­leem. Van mijn voorne­men om voorzichtig te begin­nen met gemid­delde kilo­me­ter­ti­j­den van rond de 5 min­u­ut en 30 sec­on­den kwam niets terecht. Ik zat in een flow en alles ging vanzelf. Geen cen­t­je pijn.

rondjeopgeven2 rondjeopgeven3

Tot­dat ik op iets meer dan twee kilo­me­ter voor het einde werd inge­haald door een groep­je hard­lop­ers waar­van ik zek­er wist dat ik ze zelf een hele tijd eerder had inge­haald. Dat liet ik niet op me zit­ten en ver­snelde mijn tem­po om bij te bli­jven. Het bleef bij een poging want een steek in mijn achilleshiel maak­te het onmo­gelijk om hard­er te gaan. Ik paste mijn tem­po aan zodat ik wat min­der last had en zag op mijn hor­loge dat het meteen erg langza­am ging. Te langza­am naar mijn zin om een mooie tijd neer te zetten nu ik die eerste twaalf kilo­me­ters zo goed had gepresteerd. Nog­maals ver­snelde ik. En nog­maals bleef het bij een poging. De pijn werd te erg en ik moest noodged­won­gen even stop­pen om wat oefenin­gen te doen.

Toen kwam de laat­ste dom­per van het week­end. Het luk­te me niet meer om hard te lopen. Zodra ik wilde afzetten met mijn link­er­voet deed dat zo ontzettend zeer dat ik niet durfde te forceren. Bang dat het dan miss­chien nog erg­er zou wor­den. Na enkele meters verder gestrompeld te hebben zag ik het niet meer zit­ten en heb het opgegeven. De resterende twee kilo­me­ter ben ik verder gehinkeld naar de fin­ish­plaats. Van­daar door naar de start­plaats omdat ik bij god niet meer wist waar mijn auto stond, en toen op zoek naar het indus­tri­eter­rein. Verkleumd vond ik na opnieuw bij­na twee kilo­me­ter gelopen te hebben mijn auto en kon ik wat eten en warme kleren aantrekken.

Maar er was ook goed nieuws. De ontstek­ing bij mijn vad­er was geen bac­terie en heeft geen effect op zijn hartk­lep. Ook de hoge tem­per­atu­ur is inmid­dels weer onder con­t­role. Miss­chien kan hij over een aan­tal dagen alweer naar huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets