Rondje samen uit samen thuis in Dinxperlo

Dinxperlo01

Of het ver­standig was om met een gevoelige achille­spees aan m’n eerste sur­vival­run te begin­nen zal de toekomst uitwi­jzen, maar feit is dat ik ‘m gis­ter wel heb uit­gelopen. Ver­geten we voor het gemak de tijd die ik ervoor nodig had plus de manier hoe ik al hinkstap­sprin­gend het par­cours moest afleggen, dan kan ik alleszins tevre­den terugk­ijken op deze bij­zon­dere ervar­ing. Want het was best zwaar al zeg ik het zelf.
Gelukkig was ik in het aan­ge­name gezelschap van Karin en Yvette (en daar­naast natu­urlijk nog een hoop andere cluble­den die ver­spreid over de dag van start gin­gen). Omdat het voor ons alledrie de vuur­proef was besloten we de tij­dens run zoveel mogelijk bij elka­ar te bli­jven om waar nodig elka­ar te helpen of aan te moedi­gen. Het mooie resul­taat is dat we een uur en drie kwarti­er lat­er geza­men­lijk over de fin­ish­li­jn gin­gen. Sterk staalt­je van samen uit, samen thuis.
Onder­weg had­den we de groot­ste lol en vol­doen­ing wan­neer er weer een hin­der­nis naar behoren werd over­won­nen. Voor ieder van ons geldt dat we een paar keer onze gren­zen hebben weten te ver­leggen tij­dens bepaalde com­bi­naties die we nog nooit eerder had­den gedaan of waren gelukt. Heel apart hoe je soms meer weet te geven dan waar­toe je je vooraf in staat acht. Het lopen van een sur­vival­run mag dan miss­chien een indi­vidu­ele presta­tie zijn, maar zo heb ik het gis­ter zek­er niet ervaren.
En wat een sfeer daar in Dinx­per­lo! Eén grote verza­mel­ing van mensen die alle­maal gekomen waren om ofwel een geweldige run te lopen, of om vrien­den en fam­i­lie aan te moedi­gen bij deze uitdag­ing. Daar­naast nog eens vele tien­tallen vri­jwilligers die over­al het geheel in goede banen bleven lei­den. Ik heb geen enkele wan­klank geho­ord of gezien. Niets dan lof voor de organ­isatie en voor het verza­melde pub­liek. Zo mooi kan sport zijn.
Het is nu voor mij zaak om te werken aan het her­s­tel van die blessure, want het mag duidelijk zijn: dit smaakt naar meer! Ik kan niet wacht­en om in het nieuwe jaar een vol­gende run te lopen.

dinxperlo20 dinxperlo21 dinxperlo22 dinxperlo23 dinxperlo24 dinxperlo25 dinxperlo26 dinxperlo27

Dinxperlo04

Dinxperlo03

Meer info is op de homepage te vinden.
Meer info is op de home­page te vin­den.

Meer foto’s zijn hier en hier te vin­den.
~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

4 Comments

ik heb zelfs gedurende mijn dien­st­ti­jd de storm­baan voort­durend ont­lopen. Het uitein­delijke doel, geen streep op mijn jas­je te hoeven naaien heb ik even­wel niet gehaald, twee dagen voor het afzwaaien was ik alsnog de pineut en zat ik met naald en draad te ploeteren.
Leuk ver­haal weer, Peter!

Na een paar maan­den had ik mijn eerste strepen en na zes maan­den was ik wacht­meester bij de Cav­a­lerie. De hin­dernis­baan was een welkome afwis­sel­ing in een door­gaans nogal saaie dien­st­ti­jd. Heer­lijk om die hin­dernissen nu weer te lijf te gaan.

Geef een reactie