The art of walking

Kun je lopen ver­le­ren? Of anders gefor­mu­leerd, is het moge­lijk dat je kwijt bent hoe je ook alweer je voet moet neer­zet­ten om een fat­soen­lij­ke stap te maken? Ik vraag dit omdat het mij name­lijk niet meer lukt.

De afge­lo­pen dagen is de pijn in mijn achil­les­pees min­der gewor­den (het her­stel na de sur­vi­val­run op zon­dag ging bij­na nog snel­ler dan na de mid­week­se trai­ning) maar ik blijf op dezelf­de ver­kramp­te manier lopen als toen ik van de pijn niet anders kon. In het bes­te geval kom ik in de buurt van wat een nor­ma­le pas zou kun­nen zijn ware het niet dat ik er toch elke keer een zwab­ber­be­we­ging met m’n voet bij maak.

Soms ben ik bang dat ik nooit meer nor­maal kan lopen. Lich­te­lijk over­dre­ven, maar toch. Ik moest den­ken aan Gerard Kem­kers, de schaats­coach die als schaat­ser vroeg­tij­dig moest stop­pen omdat hij geplaagd werd door een zwab­ber­voet. Het schijnt een typi­sche schaat­sers­aan­doe­ning te zijn. Op de site InfoNu.nl kwam ik de vol­gen­de uit­leg tegen:

[…] als je een­maal met een zwab­ber­voet zit dan ga je bij jezelf ana­ly­se­ren wat je nu eigen­lijk ver­keerd doet. Je wilt het ver­be­te­ren en dus ga je bewust bezig met wat je eigen­lijk aan het doen bent en hoe je dit moet ver­be­te­ren. Door die bewus­te aan­stu­ring ‘breek je dan in’ in het basa­le balans­sys­teem en zet je de voet anders neer dan nor­maal. Daar­op rea­geert ver­vol­gens weer je lichaam die de reac­tie geeft om terug te trek­ken. Daar­door wordt de voet in bewe­ging gebracht en volgt de zwabberbeweging.

Nu ben ik wel­is­waar geen schaat­ser, maar ik loop wel met m’n voet te zwab­be­ren. Ook ik pro­beer bewust aan te stu­ren hoe ik mijn voet op de juis­te wij­ze moet neer­zet­ten, alleen het pro­bleem is dat ik niet meer lijk te weten of te voe­len hoe dit pre­cies gaat. Op ’t laatst ga ik twij­fe­len en dit heeft de zwab­ber­be­we­ging tot gevolg. Met alle frus­tra­tie van dien.

In de roman 1q84 gaat Ten­go bij zijn vader op bezoek in het sana­to­ri­um. Van­uit het raam ziet hij een oude man met wan­del­stok voor­bij lopen:

He was tall, with whi­te hair, and excel­lent pos­tu­re. But his steps were awk­ward, as if he had for­got­ten how to walk, as if with each step for­ward he was remem­be­ring how to do it. Ten­go wat­ched him for a whi­le. The old man slow­ly made his way across the gar­den, then tur­ned the cor­ner of the buil­ding and dis­ap­pe­a­red. It didn’t look like he had recal­l­ed the art of walking.
[p.902, 1q84, Haruki Murakami]

De kunst van het lopen. Ik zal ‘m stap voor stap weer onder de knie moe­ten zien te krijgen.

~ ~ ~