The art of walking

walking

Kun je lopen verleren? Of anders geformuleerd, is het mogelijk dat je kwijt bent hoe je ook alweer je voet moet neerzetten om een fatsoenlijke stap te maken? Ik vraag dit omdat het mij namelijk niet meer lukt.
De afgelopen dagen is de pijn in mijn achillespees minder geworden (het herstel na de survivalrun op zondag ging bijna nog sneller dan na de midweekse training) maar ik blijf op dezelfde verkrampte manier lopen als toen ik van de pijn niet anders kon. In het beste geval kom ik in de buurt van wat een normale pas zou kunnen zijn ware het niet dat ik er toch elke keer een zwabberbeweging met m’n voet bij maak.
Soms ben ik bang dat ik nooit meer normaal kan lopen. Lichtelijk overdreven, maar toch. Ik moest denken aan Gerard Kemkers, de schaatscoach die als schaatser vroegtijdig moest stoppen omdat hij geplaagd werd door een zwabbervoet. Het schijnt een typische schaatsersaandoening te zijn. Op de site InfoNu.nl kwam ik de volgende uitleg tegen:

[…] als je eenmaal met een zwabbervoet zit dan ga je bij jezelf analyseren wat je nu eigenlijk verkeerd doet. Je wilt het verbeteren en dus ga je bewust bezig met wat je eigenlijk aan het doen bent en hoe je dit moet verbeteren. Door die bewuste aansturing ‘breek je dan in’ in het basale balanssysteem en zet je de voet anders neer dan normaal. Daarop reageert vervolgens weer je lichaam die de reactie geeft om terug te trekken. Daardoor wordt de voet in beweging gebracht en volgt de zwabberbeweging.

Nu ben ik weliswaar geen schaatser, maar ik loop wel met m’n voet te zwabberen. Ook ik probeer bewust aan te sturen hoe ik mijn voet op de juiste wijze moet neerzetten, alleen het probleem is dat ik niet meer lijk te weten of te voelen hoe dit precies gaat. Op ‘t laatst ga ik twijfelen en dit heeft de zwabberbeweging tot gevolg. Met alle frustratie van dien.
In de roman 1q84 gaat Tengo bij zijn vader op bezoek in het sanatorium. Vanuit het raam ziet hij een oude man met wandelstok voorbij lopen:

He was tall, with white hair, and excellent posture. But his steps were awkward, as if he had forgotten how to walk, as if with each step forward he was remembering how to do it. Tengo watched him for a while. The old man slowly made his way across the garden, then turned the corner of the building and disappeared. It didn’t look like he had recalled the art of walking.
[p.902, 1q84, Haruki Murakami]

De kunst van het lopen. Ik zal ‘m stap voor stap weer onder de knie moeten zien te krijgen.

6 gedachten over “The art of walking

  1. Hé, dat is interessant om te lezen. Ik ben bezig met blotevoetenrennen en dat betekent dat ik op een nieuwe manier aan het leren lopen ben. En inderdaad is er een voet dat af en toe gaat zwabberen. Ik maak me er geen zorgen over want ik heb al behoorlijke vorderingen gemaakt en die zwabber gaat ook wel weer over.
    Bij jou vast ook. Succes.
    PS Boeiend toch hè, hoe dat lichaam dat allemaal maar doet zonder dat wij daar maar iets voor hoeven te doen.

    1. Zeker boeiend. Hoewel ik denk dat we op de achtergrond flink wat werk moeten verrichten zodat dat lichaam van ons het kan uitvoeren.
      Heb je trouwens de reactie van Daan Timmers gelezen? Er valt nog heel wat te leren van/over onze voeten.

  2. Dag Peter,
    Als eens gedacht om je hardloopschoenen onder de loep te nemen? waarschijnlijk is de hiel verhoogt waardoor als vanzelf je kuitspier korter wordt dan de natuurlijk lengte. uiteindelijk ga je dat voelen in…de achillespees. Natuurlijk zoekt je lichaam compensatie om toch te kunnen bewegen als het ware om de brandhaard heen.
    Biomechanisch gezien is er een natuurlijk manier van lopen, lopen zoals je gemaakt bent om te lopen ( en dat is anders dan hard-lopen). Vaak is de achterkant van ons lichaam, kuiten, hamstrings door hakken dragen en het vele zitten zo kort geworden dat we om weer natuurlijk te kunnen lopen er werk aan de winkel is. voeten weer recht optimaal afwikkelen, gewicht in de hielen en verlengen met die achterkant. ik zou willen dat ik het je zo uit kon leggen maar daar is de bladzijde wat te kort voor. je bent van harte welkom in mijn workshop over Voeten.Hoe boeiend is het om te zien wat voor mogelijkheden we allemaal hebben want de gezondheid van je lichaam begint bij je voeten! Groet Daan Yoga Lab Amsterdam

    1. Hallo Daan, welkom op mijn blog en dank voor je uitgebreide reactie.
      M’n hardloopschoenen had ik nog niet bekeken omdat ik daar eigenlijk geen reden toe zag. Het paar dat ik nu heb is zo’n half jaartje oud en ondertussen heb ik er al heel wat kilometers mee gelopen zonder ergens last van te hebben. Maar zoals ik bij je lees hoeft dat niet alles te zeggen.
      Waar ik eigenlijk van ben uitgegaan is dat ik door een slechte (lees: geen) warming up de blessure ben opgelopen. Het was een run door heuvelachtig terrein waarop ik me ook nog eens niet goed had voorbereid. Waarschijnlijk ben ik te enthousiast heuvelaf gelopen zonder de juiste techniek toe te passen. Toen ik de pijn voelde ben ik eigenlijk meteen gestopt om het niet te forceren.
      Momenteel gaat het met de dag beter. Hardlopen op de weg doe ik nog niet. En tijdens de survivalrun training zorg ik er voor rustig te lopen. De pijn is zo goed als verdwenen en nu is het zaak weer de juiste loophouding te vinden.
      Wat je in je reactie schrijft klinkt erg interessant en ik ga me daar eens wat meer in verdiepen. Mocht ik blijven sukkelen met mijn voet of gewoon uit interesse meer wil weten dan laat ik zeker van me weten. Je website staat genoteerd.
      Nogmaals bedankt.

  3. oh en Peter, sorry je site zo vol te kladden maar ik lees het begin van je vraag nogmaals…
    Ja absoluut je kunt lopen verleren door de omstandigheden waarin wij ons lichaam positioneren en gebruiken dag in dag uit. (lees: veel zitten en hakken dragen) het geode nieuws is: we kunnen het ook weer opnieuw leren. En daar wordt ik nou blij van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *