Het gaat de goede kant op

Het was van­avond weer als ouder­wets trai­nen. Wat het hard­lo­pen betreft ten­min­ste. Ein­de­lijk (tijd is rela­tief) de vol­le ander­half uur zon­der pijn (en zon­der enkel­band die nu zelf de lap­pen­mand in kan) kun­nen ren­nen. Nog niet met­een in de hoog­ste ver­snel­ling, maar dat komt van­zelf wel.

Veel belang­rij­ker was dat ik mijn oude ver­trouw­de loop­pas weer te pak­ken had. Dat het als van­zelf ging in plaats van dat ik bij elke stap moest naden­ken hoe ik ook alweer mijn voet moest neer­zet­ten.

Ach­ter­af ben ik blij dat ik in Mont­fer­land tij­dig gestopt ben toen de pijn hevi­ger werd. Mis­schien had ik de laat­ste twee kilo­me­ter nog wel kun­nen afma­ken, maar dan had het her­stel waar­schijn­lijk veel lan­ger geduurd. Dat ik stop­te bij de der­tien kilo­me­ter was ech­ter niet zozeer te dan­ken aan een ver­stan­dig besluit mij inge­ge­ven om een bles­su­re te voor­ko­men. Het lag veel sim­pe­ler. Ik had tot nu toe nog niet eer­der zo snel over de eer­ste twaalf kilo­me­ter gedaan.

Toen ik merk­te dat ik steeds lang­za­mer ging lopen begon ik te reke­nen en kwam al snel tot de con­clu­sie dat ik de vijf­tien kilo­me­ter niet meer in een per­soon­lijk record zou kun­nen ein­di­gen. Dat gaf de door­slag om de hand­doek dan maar in de ring te gooi­en. Voor een gemid­del­de tijd had ik geen zin om mijn achil­les­pees aan gort te lopen. Lek­ker ego­ïs­tisch gere­de­neerd mag je wel stel­len. Het heeft alleen deze keer goed uit­ge­pakt.

Nu het lopen zoals gezegd deze avond weer bij­na als van­ouds ging begint het van­zelf weer te krie­be­len. Wel­ke run zal ik bin­nen­kort eens gaan doen? Voor mijn gevoel heb ik in decem­ber al te veel gemist en wil ik snel aan de bak. Dinx­per­lo smaak­te ten­slot­te naar meer.

~ ~ ~

2 Replies to “Het gaat de goede kant op”

  1. Fij­ne posi­tie­ve titel op de bij­na laat­ste dag van het jaar! Op naar gezond en vol­uit ren­nen in 2016!

Comments are closed.