Het gaat de goede kant op

Het was vanavond weer als oud­er­wets trainen. Wat het hard­lopen betre­ft ten­min­ste. Ein­delijk (tijd is relatief) de volle ander­half uur zon­der pijn (en zon­der enkel­band die nu zelf de lap­pen­mand in kan) kun­nen ren­nen. Nog niet meteen in de hoog­ste ver­snelling, maar dat komt vanzelf wel.

Veel belan­grijk­er was dat ik mijn oude vertrouwde loop­pas weer te pakken had. Dat het als vanzelf ging in plaats van dat ik bij elke stap moest nadenken hoe ik ook alweer mijn voet moest neerzetten.

Achter­af ben ik blij dat ik in Mont­fer­land tijdig gestopt ben toen de pijn heviger werd. Miss­chien had ik de laat­ste twee kilo­me­ter nog wel kun­nen afmak­en, maar dan had het her­s­tel waarschi­jn­lijk veel langer gedu­urd. Dat ik stopte bij de der­tien kilo­me­ter was echter niet zozeer te danken aan een ver­standig besluit mij ingegeven om een blessure te voorkomen. Het lag veel sim­pel­er. Ik had tot nu toe nog niet eerder zo snel over de eerste twaalf kilo­me­ter gedaan.

Toen ik merk­te dat ik steeds langza­mer ging lopen begon ik te reke­nen en kwam al snel tot de con­clusie dat ik de vijf­tien kilo­me­ter niet meer in een per­soon­lijk record zou kun­nen eindi­gen. Dat gaf de doorslag om de hand­doek dan maar in de ring te gooien. Voor een gemid­delde tijd had ik geen zin om mijn achille­spees aan gort te lopen. Lekker egoïstisch gere­de­neerd mag je wel stellen. Het heeft alleen deze keer goed uit­gepakt.

Nu het lopen zoals gezegd deze avond weer bij­na als vanouds ging begint het vanzelf weer te kriebe­len. Welke run zal ik bin­nenko­rt eens gaan doen? Voor mijn gevoel heb ik in decem­ber al te veel gemist en wil ik snel aan de bak. Dinx­per­lo smaak­te tenslotte naar meer.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets