Mijn goede voornemen

Als je zoals ik wei­nig om feest­jes geeft en ook niet echt warm kan wor­den voor je eigen ver­jaar­dag, dan is ook de jaar­wis­se­ling niet echt iets bij­zon­ders om bij stil te staan. Natuur­lijk is het leuk om op oud­jaars­dag met de klein­k­ids op bezoek te gaan bij mijn ouders, maar dat kan op elke wil­le­keu­ri­ge dag van het jaar.
Een­maal weer thuis waar Inge al vroeg naar bed ging omdat ze zich niet goed voel­de kroop ik met een boek op de bank als­of het een avond als alle ande­re was. Afge­zien van het vuur­werk dat na mid­der­nacht los­barst­te was het dat ook. Toen het erg­ste kabaal ach­ter de rug was ging ik rond half twee naar bed om op deze Nieuw­jaars­dag vroeg in de och­tend fris en frui­tig te ont­wa­ken.
Saai? Kwes­tie van per­spec­tief. Zelf heb ik het niet zo erva­ren. En als het geen oud op nieuw was geweest dan was het ‘nor­maal’ geweest. Ik voel me er in ieder geval pret­tig bij.

En nu is het 2016. Gelukkig nieuwjaar allemaal. Dat jullie dromen en wensen mogen uitkomen.

Of ik zelf ook nog dro­men en wen­sen heb? Niet echt. Ik ben een tevre­den mens. Mis­schien dat ik wat meer mijn best kan doen om een beter mens te wor­den. Iets­jes min­der op mezelf gericht en wat meer soci­a­ler. Wat vaker klaar staan voor de mede­mens.
Want van natu­re ben ik nog­al op mezelf gericht. Mijn mot­to is altijd geweest: als nie­mand last heeft van mij is de kans groot dat ik ook geen last heb van een ander.
Het is niet zozeer dat ik moei­te heb om mezelf in te leven in een iemand anders. Mijn empa­thisch ver­mo­gen is groot blijkt uit menig test. Maar het kost me moei­te daar­na de ver­volgstap te maken om me daad­wer­ke­lijk in te zet­ten en hulp te bie­den.
Daar ga ik dit jaar ver­der mee aan de slag. In ons aller belang.
~ ~ ~

Het bleef nog lang rus­tig
Geschikt of onge­schikt?