Daar bij die molen…

molen

…die mooie molen, daar staat een blok­hut die naar Arn­hem moest. Daar­om reden we er deze och­tend voor dag en dauw naar toe om ‘m af te bre­ken. Het was nog don­ker toen we in Bree­den­broek arri­veer­den voor een geslo­ten poort. We pleeg­den een tele­foon­tje om de eige­naar van het ter­rein waar de blok­huit stond wak­ker te bel­len. Even later ging de poort auto­ma­tisch open.
Op een ver­der com­pleet uit­ge­stor­ven ter­rein begon­nen we de aan­han­ger in te laden met de bal­ken van het dak dat al gede­mon­teerd was. Onbe­wust zorg­den we ervoor niet al te veel lawaai te maken. Plots hoor­de ik gekuch uit een rich­ting waar nie­mand van ons op dat moment was. Van­uit de don­ker­te doem­de een schim op. Nie­mand ver­roer­de zich. Het was een vrouw zo zag ik toen de gedaan­te dich­ter­bij kwam. Een heel oude vrouw zelfs, gekleed in een jurk, met daar­over een vest en nog een schort. Aan haar voe­ten pan­tof­fels.
Van wat ze zei toen ze begon te pra­ten ver­stond ik hele­maal niets. Nie­mand van ons. Ze klonk een beet­je vij­an­dig. Of kwaad. Dacht ze mis­schien dat we inbre­kers waren? Dan had ze wel lef om dan gewoon op ons af te komen. Ver­schil­len­de keren pro­beer­den we uit te leg­gen dat we de eige­naar gebeld had­den die ons had bin­nen gela­ten. Het was tegen doven­mans­oren gericht. Zou zij ons ook niet ver­staan?
Op het moment dat ik wil­de voor­stel­len de eige­naar nog eens te bel­len schui­fel­de ze ver­der en mom­pel­de nog iets wat ik wel meen­de te ver­staan. Kof­fie, geloof ik.
Ik had graag een foto van haar geno­men omdat ik dit jaar een zoveel­ste poging ga doen wat meer eigen mate­ri­aal bij mijn blog­posts te gebrui­ken, maar dat durf­de ik niet. Daar­om een foto van een molen. Ook typisch Ach­ter­hoeks.

blokhut

Dit was de blok­hut zoals die in Bree­den­broek stond. Nu ligt ie als een soort Ikea-pak­ket in Arn­hem om komen­de week weer hele­maal opge­bouwd te wor­den. Bij deze veel sterk­te en door­zet­tings­ver­mo­gen voor de bou­wers die deze puz­zel­klus moe­ten zien te kla­ren.

PS: De oude vrouw is de moe­der van de eige­naar. Zij woont nog op het ter­rein en houdt de boel goed in de gaten. Alleen moet ze nog wat wer­ken aan haar klant­vrien­de­lijk­heid zo deel­de de eige­naar ons lachend mee toen hij later van dit voor­val hoor­de.

Anti­da­te­ren
Geen plat­te icoon­tjes op een niet bestaan­de plank

2 reacties op “Daar bij die molen…”

  1. big smi­le here
    fijn wak­ker word ver­haal en leuk dat je meer foto’s gaat plaatsen/maken
    Heb je al over­wo­gen om mee te doen met het weekend/de work­shop van That­cher Cook in febru­a­ri in Utrecht? Erg warm aan­be­vo­len

Reacties zijn gesloten.