All in the family…

Je verzint ’t niet. Van­mid­dag werd er aange­beld ter­wi­jl Inge thuis zat te werken. Aan de deur stond de dochter van de over­bu­ren samen met haar man. Ze vroe­gen of Inge de eige­naar was van een bru­ine Ford C-Max die in de straat gepar­keerd stond.
Dat was zo. Helaas.
Met het inpark­eren waren ze er volop tege­naan gere­den. Alle par­keersen­soren en filmcamera’s die in hun auto gemon­teerd waren had­den dit niet kun­nen ver­helpen. Toen Inge samen met hen ging kijken wat de schade was leek het eerst mee te vallen. Flinke krassen op de zijkant en bumper, dat wel. Maar verder geen vreemde din­gen. Tot­dat ze wat afs­tand nam en zag dat de kant waar tege­naan gere­den was toch wat schuin leek te staan ten opzichte van de rest. Hopelijk is dat niet het geval.
Tij­dens het doorne­men van de schade­for­mulieren herin­nerde Inge zich bij het zien van de fam­i­lien­aam van de dochter een voor­val van enkele jaren gele­den. Opnieuw werd er aange­beld ter­wi­jl zij thuis aan het werk was. Het waren de over­bu­ren zelf die toen op de stoep ston­den. Of Inge de eige­naar was van een blauwe Ford C-Max die in de straat gepar­keerd stond. Dat was zo.
Afi­jn, de rest van dat ver­haal laat zich raden. Helaas.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets